Bound by a Night She Cannot Remember

May mga bagay sa buhay na hindi mo kailanman maihahanda ang sarili mo. Halimbawa: ang magising nang basang-basa sa gulat, katabi mo sa iisang kama ang fiancé ng sarili mong stepsister.

Mahigpit na kapit ni Liza Reyes sa mga punit na piraso ng tela — kung ano man 'yon, underwear siguro, o dati ng underwear — habang nakayukyok siya sa gilid ng kama, nanginginig, sinusubukang ipagpatuloy ang paghinga nang normal kahit alam niyang wala nang normal sa sitwasyon niya.

Tapos narinig niya 'yon. Ang mahinahon, halos walang pakialam na buntong-hininga ng lalaking nasa kanyang tabi.

Nanigas siya.

Walang paliwanag na inangat nito ang kumot, bumangon nang parang walang nangyari, dumeretso sa banyo — hindi man lang siya sinulyapan. Para siyang hangin. Para siyang bagay na naiwan lang sa kama.

At doon tuluyang bumagsak ang dibdib ni Liza.

Kasi kilala niya ang lalaking iyon. Kilalang-kilala. Si Hugo Yañez — ang pangalang binabanggit sa bawat headline ng high society sa Maynila, ang lalaking ikakasal bukas sa kanyang half-sister na si Wendy Sison.

Isang araw. Isang araw na lang bago ang kasal na 'yon.

At nandito siya, sa kamang parehong hinihigaan ni Hugo.

Paano nangyari 'to?

Dahan-dahan niyang inilibot ang tingin sa paligid. Hindi ito hotel room — masyadong personal, masyadong tahimik para maging isa. Kulay-abo ang dingding, malamig ang hangin, at ang tanging liwanag sa buong silid ay galing sa maliit na bedside lamp, halos hindi sapat para painitin kahit ang isang sulok ng kwarto.

Yakap na yakap niya ang sarili niyang damit sa dibdib, halos nakalantad ang likod niya sa lamig. Nagsinghap-singhap siya, napahatsing, at agad na sumiksik pabalik sa ilalim ng kumot bago pa siya tuluyang manlamig.

Itinago niya ang buong sarili sa manipis na tela — parang kung magtatago siya nang sapat, mawawala rin ang lahat ng ito.

Pero magulo ang isip niya. Wala. Talagang wala siyang maalala.

Ang alam lang niya, sa tag-init dapat ang kasal nina Wendy at Hugo. Kaya bakit ganito kalamig ang pakiramdam sa katawan niya ngayon — parang taglamig na dumaan sa kanya nang hindi niya namamalayan?

Humupa ang tunog ng tubig sa banyo.

Bumukas ang p***o.

At kasabay noon, sumabay na pumasok ang liwanag — mas malinaw, mas totoo, at mas nakakalito.

Dahan-dahan siyang sumilip.

Si Hugo. Tuwalya lang ang nakabalot sa baywang. Basang-basa pa ang buhok niya, mga patak ng tubig dumadaloy pababa sa leeg, sa balikat, sa matitigas na guhit ng katawang mistulang inukit. Malapad ang balikat, manipis ang baywang, at may presensyang parang hindi kailanman naging ordinaryo — kahit sandali.

Pero hindi 'yon ang nakapagpahinto sa kanya.

Ang mukha niya.

Isang mukhang matagal na niyang pinagmasdan mula sa malayo, pilit sinusuway ang sariling puso na huwag itong lapitan. At ngayon, ang layo nila noon, biglang naging ganito kalapit — parang wala nang hangganan sa pagitan nila.

Si Hugo Yañez. Ang lalaking hindi kailanman tumingin sa kanya dati — dahil si Wendy lang ang laman ng paningin nito.

Kaya bakit ngayon, iba ang pakiramdam ng hangin sa pagitan nila?

Naramdaman niyang uminit ang pisngi. Bumilis ang tibok ng puso niya habang dahan-dahang lumalapit si Hugo sa kama.

Wala siyang maalala kung paano sila napunta sa ganitong sitwasyon. Aaminin niya — may gusto siya rito noon, matagal na. Pero hanggang doon lang dapat 'yon. Hindi dapat umabot dito.

Tumigil si Hugo sa harap niya, hinaplos ng liwanag ang gilid ng mukha nito.

Tumingin ito sa kanya. Malamig pa rin ang mga mata — pero may bahid ng pagdududa, parang may binabasa itong hindi niya maintindihan.

Sandali itong nanatiling ganoon. At saka muling lumapit.

Doon na napabalikwas si Liza.

"Pa— pasensya na po," bulalas niya, hinigit ang kumot, binalot ang sarili gaya ng isang taong sinusubukang itago ang sarili sa mundo. "Hindi ko alam kung paano ako napunta rito. Aalis na po ako."

Nagmadali siyang bumangon, dinampot ang mga damit sa sahig, halos tumakbo papunta sa p***o.

Pero bago pa siya makalabas nang tuluyan —

Gumalaw si Hugo.

Humiga lang ito sa kama. Parang wala lang. Parang normal na normal ang lahat.

Napatigil si Liza. Dahan-dahan siyang lumingon, hawak pa rin ang kumot na balot sa katawan.

"Kuya—"

Tumingin si Hugo mula sa tablet na hawak niya, kasalukuyang sinisilip ang balita, parang hindi siya bahagi ng eksenang kanina lang pinagdaanan nila.

Dahan-dahan nitong itinaas ang tingin.

At sa isang iglap, parang lumamig ang buong kwarto.

"Anong tawag mo sa'kin?"

Napakagat-labi si Liza. "Gabi na po. Pwede po ba akong ihatid pauwi?"

Sandaling katahimikan ang sumagot. May bahid ng pangungutya sa mga mata ni Hugo, pero mabilis din itong nawala. Bumalik ang atensyon nito sa tablet — parang mas mahalaga pa iyon kaysa sa kanya, kaysa sa lahat ng nangyari kagabi.

Naiwan lang nakatayo si Liza, hanggang sa unti-unti siyang napagod sa katahimikan.

"Uuwi na lang po ako ng taxi."

Akma na siyang lalabas —

"Yung kwarto mo, katabi lang."

Napalingon siya bigla. "Ha?"

May kwarto para sa kanya? Pero nasaan naman si Wendy?

Hindi siya kumilos agad. Sa halip, lumingon ulit siya kay Hugo, ngayo'y mas maingat, mas kinakabahan.

"Aalis na lang po ako. Hindi naman po tayo close sa isa't isa."

Totoo naman 'yon. Ang boyfriend niya noon ay pinsan ni Hugo — si Justin Hang — kaya madalas niya itong nakikita dati. Pero kahit kailan, hindi siya pinapansin ni Hugo. Hindi man lang siya kinikibo.

Si Hugo Yañez — perpekto sa mata ng lahat. Yaman, pangalan, itsura, talino. Nasa kanya na ang lahat.

At higit sa lahat, si Wendy lang ang laman ng puso nito. Kaya mas lalong naging misteryo si Hugo sa paningin ni Liza.

"Ang makilala si Hugo Yañez, isang pagkakamaling habang-buhay."

Noong una niyang narinig 'yon, akala niya exaggeration lang. Hindi pala.

Dahan-dahang hinaplos ni Hugo ang screen ng tablet niya. "Liza, tumama ka sa ulo. May concussion ka. Huwag kang magpanggap na may amnesia."

Napatigil siya. "Tumama sa ulo... amnesia?"

Bago pa siya makasagot, kinuha na ni Hugo ang landline. "Umakyat kayo."

Ilang sandali lang, bumukas ang p***o. Isang katulong na si Aling Marta ang pumasok. "Miss Liza, sumama po kayo sa akin."

Wala siyang nagawa kundi sumunod. Dinala siya sa isang maliit na kwarto sa gawing southwest ng malaking bahay.

"Si Baby Lily po, kanina pa kayo hinahanap. Maaga pong aalis si Sir bukas, kaya huwag na po natin siyang istorbohin sa tulog."

At umalis na ito.

Naiwan si Liza na nakatayo sa harap ng pintong iyon. At doon, sa katahimikan ng gabi, narinig niya ang mahina at humihikbing iyak.

Pagbukas niya ng p***o, may isang batang nakayakap sa sariling tuhod, nanginginig sa takot.

At nang makita siya nito —

"Mommy!"

Tumakbo ang bata palapit sa kanya, mabilis, hindi na inintindi kung sino ang nakatayo doon. Basta alam niyang siya na ang katagpuan ng takot.

Parang huminto ang hininga ni Liza. Isang bata. At — kamukhang-kamukha niya.

May anak ako?

Hindi niya napigilan ang sarili. Lumuhod siya, niyakap ang bata nang mahigpit — mainit, malambot, amoy gatas. Parang bagay na hindi dapat niya alam, pero alam na ng katawan niya kahit hindi na alam ng isip.

Hinaplos niya ang buhok ng bata. "Lily...?"

Tumingin dito ang maliit na mata. "Mommy, masakit ba ulo mo?"

"Sino ang daddy mo, Lily?"

"Daddy po..." Hinaplos ng bata ang noo, parang inaalala rin niya ang sagot. "Apelyido niya po, Yañez. Si Hugo Yañez po."

At sa isang iglap — parang nawala ang lahat ng hangin sa dibdib ni Liza.

Nagising siya, katabi ang lalaking hindi niya dapat ginagalaw. At may anak na pala siya rito.