All Chapters of Bound by a Night She Cannot Remember: Chapter 1 - Chapter 10

May mga bagay sa buhay na hindi mo kailanman maihahanda ang sarili mo. Halimbawa: ang magising nang basang-basa sa gulat, katabi mo sa iisang kama ang fiancé ng sarili mong stepsister.Mahigpit na kapit ni Liza Reyes sa mga punit na piraso ng tela — kung ano man 'yon, underwear siguro, o dati ng underwear — habang nakayukyok siya sa gilid ng kama, nanginginig, sinusubukang ipagpatuloy ang paghinga nang normal kahit alam niyang wala nang normal sa sitwasyon niya.Tapos narinig niya 'yon. Ang mahinahon, halos walang pakialam na buntong-hininga ng lalaking nasa kanyang tabi.Nanigas siya.Walang paliwanag na inangat nito ang kumot, bumangon nang parang walang nangyari, dumeretso sa banyo — hindi man lang siya sinulyapan. Para siyang hangin. Para siyang bagay na naiwan lang sa kama.At doon tuluyang bumagsak ang dibdib ni Liza.Kasi kilala niya ang lalaking iyon. Kilalang-kilala. Si Hugo Yañez — ang pangalang binabanggit sa bawat headline ng high society sa Maynila, ang lalaking ikakasal

Nang mapansin ni Hugo Yañez na hindi kumikilos si Liza Reyes sa kanyang utos, agad na lumapit ang assistant niyang si Marco Cruz, mahinahong pinaalalahanan siya."Secretary Liza, ang meeting agenda po.""Ha?" sagot ni Liza, bakas ang pagkalito.Tumingin siya kay Marco, saka maingat na sumulyap kay Hugo. Ano raw 'yon? Meeting agenda? Saan niya 'yon hahanapin? Wala siyang maalala — kahit paano gamitin ang sistema ng kumpanya.Ang tanging dahilan kung bakit siya naririto ngayon ay para malaman kung ano ang nangyari sa kanya sa mga nagdaang taon. Hindi para maging tampulan ng mga tingin ng buong conference room.Lumipas ang kalahating minuto ng katahimikan. May isang katabing umubo nang mahina, halatang naiilang sa bigat ng sitwasyon. Pero si Liza — nakatayo lang, hindi gumagalaw.Unti-unting lumamig ang tingin ni Hugo. Kumunot ang noo niya."Mr. Hugo, ito po ang backup." Agad na iniabot ng Direktor ng Sekretariat na si Roxanne Dela Cruz ang kopya, kinuha naman ni Marco. Sa sandaling 'yon

Pagkaalis sa Yañez Group, plano ni Liza na dumeretso sa bahay ng pamilya Reyes para bisitahin ang lola niya.Pero kalagitnaan pa lang ng biyahe, tumunog ang cellphone niya.Si Tito Ramon ang tumatawag. Agad na nanubig ang mga mata ni Liza nang makita ang pangalan nito sa screen.Mula kahapon hanggang ngayon, parang sunod-sunod na kaguluhan ang bumabalot sa buhay niya. Para siyang nalulunod sa mga pangyayaring hindi niya maintindihan. At sa gitna ng lahat ng iyon, ang tanging gusto niya, may makausap — sino man 'yon, basta hindi mula sa mundong ito na hindi niya kilala.Si Tito Ramon ang tumayong pangalawang ama niya mula pagkabata, lalo na matapos pumanaw ang sarili niyang ama. Kaya agad niyang sinagot ang tawag."Liza.. nag-away ba kayo ni President Hugo?"Natigilan si Liza. Nag-away?Sa alaala niya, si Hugo ay hindi mahilig magsalita. Mula kahapon, hindi pa nga umaabot sa limang salita ang mga sinasabi nito sa kanya. Parang lalaking hindi sanay makipagtalo — lalo na't hindi ito mukh

Halos mapunit ang hininga ni Liza nang makarating siya sa kindergarten.Tumakbo siya papasok, hindi na inintindi ang mga guro at kasambahay na napalingon sa kanya, hanggang sa marating niya ang security room. Doon, sa ilalim ng mapusyaw na ilaw na parang sadyang pinili para ipakita ang bawat gasgas sa dingding, nakaupo si Lily — nag-iisa, tahimik na umiiyak, namumugto na ang mga mata.Nang makita siya ng bata, agad itong tumayo."Mommy..."Tumakbo si Lily palapit sa kanya, niyakap siya nang mahigpit, tila kung hindi siya kakapit nang ganito, baka biglang mawala ulit ang mommy niya."Akala ko... hindi na rin ako susunduin ni Mommy."May kumurot sa puso ni Liza — mahapdi, biglaan, parang bato ang bumagsak sa dibdib niya.Yumuko siya, niyakap ang anak, marahang hinaplos ang likod nito. "I'm sorry, baby. Kasalanan ni Mommy. Nakalimutan kita."Napapikit siya sa sariling sinabi.Paano niya nagawang makalimutan ang sariling anak?Kung tutuusin, siya lang naman talaga ang dapat sisihin. Pero

Napangiwi si Liza habang marahang hinihimas ang kanyang balakang. Nanunubig ang mga mata niya, hindi sa sakit, kundi sa sama ng loob.Kanina lamang, mahigpit siyang niyakap ni Hugo — tila ba ayaw na siyang pakawalan, tila ba siya na lang ang mahalaga sa buong mundo niya. Ngunit sa isang iglap, itinulak din siya nito palayo, kasing dali ng pagtapon ng isang bagay na wala nang silbi.Ano ba talaga ang problema ng lalaking 'to?Parang panahon tuwing Hunyo — walang kasiguraduhan. Isang sandali'y kalmado, sa susunod ay bigla na lang magwawala.Hindi na niya maintindihan ang ugali nito.Unti-unti ring nababasag ang imahe ni Hugo sa isip niya. Noong limang taon na ang nakalipas, lihim niya itong hinangaan — dahil sa pagmamahal nito kay Wendy. Isang lalaking handang gawin ang lahat para sa babaeng minamahal niya. Sa isip niya noon, iyon ang klase ng pag-ibig na dapat asahan ng sinumang babae.Ngunit ang Hugo na nasa harapan niya ngayon...Malamig.Mapagmataas.At tila walang pakialam sa damda