Todos los capítulos de Breaking The Billionaires Rules : Capítulo 11 - Capítulo 20

Scarlett Pov's Umalis kami ni Ash sa restaurant. Wala nakong pake kung Hindi na Namin hinintay si Sebastian Kapal ng apog nya, Basta ko nalang hinila si Ash para mag commute at sumakay sa taxi. Hindi ko rin alam kung saan ko sya dadalhin. Basta ang alam ko, sumunod lang sya sa akin habang tahimik na sumasakay sa taxi.My mind was somewhere else paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang nakita ko kanina.The way they kissed. I tried to push the thought away, pero mas lalo lang itong bumabalik sa isip ko why the hell am I even thinking about it?Wala naman akong pakialam."Bellamy." napalingon ako kay Ash."Hm?""You okay?""Yeah."Mabilis kong sagot Pero hindi ako kumbinsido sa sarili kong sinabi sandaling katahimikan Ang namayani sa Pagitan naming dalawa."Let's go somewhere.""Saan." he glanced at me."Basta?""Ok." I forced a small smile Hindi na siya nagsalita pa tahimik kaming nagpatuloy sa paglalakad.Pero kahit anong pilit kong mag-isip ng ibang bagay, bumabalik at bumabali

Scarlett Pov's Nagising na lang ako nang maramdaman kong may banayad na sinag ng araw na tumatama sa aking balat.Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata habang pilit na inaalala kung paano ako nakatulog kagabi dahil na rin siguro sa sobrang pagod Napakurap ako saglit paglingon ko sa tabi ko wala na si Sebastian.Ang kabilang bahagi ng sofa ay maayos na, tila matagal na siyang bumangon. Wala na rin ang init na iniwan ng katawan niya.Napabuntong-hininga ako mukhang mas maaga siyang nagising kaysa sa akin.Marahan akong bumangon at iniunat ang aking mga braso bago bumaling sa wall clock na nakasabit sa dingding.8:17 A.M."What?!"Mabilis akong napatayo."Shit..."Halos mapatid ang hininga ko habang nagmamadaling bumaba ng sofa Shett Baka Magalit si Sebastian sa akin kasalanan nya rin Naman pinagod nyako kagabi.Mabilis akong bumangon sa kama, ngunit bago pa man ako tuluyang makatayo, napansin ko Ang Sarili Kong Wala manlang kahit anong suot omg, may kung anong nagtulak sa akin

Scarlett Pov's Tahimik akong nakaupo sa garden matapos ang nangyari.Bahagyang umiihip ang malamig na hangin habang pinagmamasdan ko ang fountain sa gitna ng hardin. Kahit gaano kaganda ang tanawin, hindi nito maalis ang bigat na nararamdaman ko.Napabuntong-hininga ako hindi ko alam kung ano ba talaga ang dapat kong maramdaman I felt guilty pakiramdam ko, kasalanan ko kung bakit nawalan sila ng trabaho.Kung hindi ako pumasok sa kusina kung hindi ako nakipagtalo. kung hindi ako nag pumilit siguro ay nagtatrabaho pa rin sila ngayon.Napayuko ako at mahigpit na pinaglaruan ang mga daliri ko. pero kapag Hindi ko Naman sinunod Ang utos ni Sebastian Ako Ang malalagot. Nagugilty parin talaga Ako pero asabay ng guilt na iyon ay may part sa Sarili ko na Hindi ko kasalanan Ang nangyare tsk.Napapikit ako kung tutuusin. hindi naman ako ang nagsimula hindi ako ang nanampal Ako pa nga Ang victima ritoSinunod ko lang ang utos ni Sebastian nakakainis Naman Kasi Bakit Ako pa Ang nautusan nyang

Scarlett Pov's Pagkababa namin ng elevator ay agad naming narinig ang isang pamilyar na boses na nagmumula sa dining room hindi pa man kami tuluyang nakakapasok ay rinig na rinig na ang pagrereklamo ni Zach."Seriously? I 've been sitting here for almost an hours Nobody's allowed to serve breakfast until Uncle Sebastian arrives, Who came up with that fuckingg ridiculous rule?"Tahimik lang ang mga bagong chef ng Madatnan Namin ito, walang ni isa ang nangahas sumagot napabuntong-hininga si Zach at padabog na isinandal ang likod sa kanyang upuan."I'm starving." Isa sa mga bodyguard ang bahagyang yumuko."My apologies, Sir Zach." rinig Kong Sabi ni Ford"We're only following Sir Sebastian's orders."sagot Naman ni Andrew kita ko Mula rito ang pailing si Zach."I know. If he's not coming down then let's everyone. Eksaktong sandali ring iyon nang marating namin ang pintuan ng dining room tumigil sa pagsasalita si Zach nang makita kami lahat ng Chef at bodyguards ay sabay-sabay ring yu

Scarlett Pov's "Let's go." mahina ngunit kalmado niyang sambit hindi ako sumagot tahimik lang akong tumingin sa pintuan ng silid ni Caleb bago dahan-dahang tumalikod.Wala na akong ganang magsalita pakiramdam ko ay naiwan ang kalahati ng katawan ko sa silid na iyon dahil sa kabang nangyare sa akin.Napansin iyon ni Sebastian, ngunit hindi na siya nagtanong hindi niya ako pinilit magsalita.Tahimik lang siyang naglakad sa tabi ko habang palabas kami ng ospital pagkarating namin sa sasakyan, agad niya akong pinagbuksan ng pinto.Tahimik akong sumakay at isinandal ang ulo ko sa bintana hindi ko na rin inalam kung saan niya ako dadalhin.Sa mga sandaling iyon... wala akong pakialam kung saan kami pupunta. ang gusto ko lang ay kahit papaano... mawala ang bigat na nararamdaman ko sa dibdib.Wala ni isa sa amin ang nagsalita nakatanaw lang ako sa bintana habang pinagmamasdan ang mga taong abala sa kani-kanilang buhay.Pakiramdam ko ay naiwan pa rin ang isip ko sa kwarto ni Caleb ilang bes