All Chapters of Haksız Yere Suçlandım, Her Şeyi Geri Aldım: Chapter 1 - Chapter 10

Claude'u sessizce izledim, sonra hafif bir kahkaha attım. "Ne düşünüyorsun?"Kararını vermesini bekledim.Bakışları üç saniye boyunca yüzümde kaldı, sonra başka tarafa kaydı. Karar verilmişti."Caroline, söylemek zorundayım, bu veriler endişe verici." Claude boğazını temizledi, sesine özenle ayarlanmış bir otorite tonu yerleştirdi. "Bir girişim olarak, devam ve finansal disiplin konusunda titiz olmak zorundayız. Kuralların istisnası olmaz."Lia'nın gözlerinde bir zafer kıvılcımı parladı."Bu durumda," Claude Finans Direktörü'ne döndü, "Caroline'ın tüm dahili sistem erişimini derhal durdurun. Müşteri ilişkileri yönetimi, finansal onayları ve tüm üst düzey belgelere erişimi... Hepsini askıya alın."David başını bile kaldırmadan kafa salladı. "Emredersiniz.""Ayrıca," Claude devam etti, "Lia, seni resmi olarak yaklaşık 7 milyon TL'lik usulsüz masrafı geri almakla görevlendiriyorum. Kıt kaynaklarla çalışıyoruz, her kuruş önemli.""Sorun yok, Genel Müdürüm," Lia neredeyse anında yanıt verdi

Ertesi sabah, işe varır varmaz İK'dan Linda yanıma geldi."Caroline," dedi, tuhaf bir ifadeyle, "seninle konuşmam gerek."Çantasından bir belge çıkardı."Şirket seni bir haftalık gözlem sürecine almaya karar verdi." Gözlerimden kaçındı. "Önümüzdeki hafta göstereceğin tavra göre ilerideki görevin belirlenecek.""Gözlem mi?" Hafifçe güldüm. "Yani düşürülme ve ücretsiz izin."Linda kızardı. "Caroline, bunu yapmak istemediğimi biliyorsun, ama bu üst yönetimin kararı…""Anlıyorum," diye kestim sözünü. "Peki müşterilerimi kim devralıyor?""Lia," dedi Linda çabucak. "Resmen Kıdemli Müşteri Direktörü olarak atandı. Tüm büyük müşteri hesaplarından o sorumlu olacak. Bu yüzden mevcut müşteri kaynaklarının tamamını ona devretmen gerekiyor."***Kıdemli Müşteri Direktörü.Anlaşılan Claude ona sadece ofisimi değil, yepyeni bir unvan da vermişti.Eskiden bana ait olan ofise geri döndüğümde, neredeyse tanıyamadım.Duvardaki soyut tablonun yerini gösterişli dekoratif sanat eseri almıştı. Özenle seçtiği

Telefonu kapattıktan sonra, yerden tavana camlı penceremin yanına oturdum ve hesap yapmaya başladım.Kalem, kâğıt, her harcama tek tek hesaba katıldı.İlk olarak, kira farkı. Tam 70 milyon TL.Sonra, lüks kulüp üyeliklerimin kullanım bedelleri. İyimser bir tahminle 23 milyon TL.Son olarak, cebimden ödediğim çalışan avantajları. Yılbaşı ikramiyeleri, takım etkinlikleri, fazla mesai yemek paraları...Yine yaklaşık 23 milyon TL.Toplamda 116 milyon TL'ye dayanıyordu.Bu nankör heriflere her kuruşunu faiziyle ödetecektim.***Pazartesi sabahı saat 9'da, lüks spor arabam golf kulübünün otoparkındaydı.Ön camdan, tüm şirket yönetim ekibinin endişeyle beklediğini görebiliyordum.Claude, pahalı bir takım elbiseyle ileri geri yürüyor, saçları kusursuzca taranmıştı. Elinde kalın bir sözleşme dosyası tutuyor, sürekli sayfaları gözden geçiriyordu.Lia ise yanında, şampanya rengi bir lüks takım elbiseyle duruyor, sanki yatırımı çoktan almış gibi heyecanlı bir ifadeyle etrafa bakınıyordu.Diğer kili

Claude'un sustuğunu görünce tiksinerek arkamı döndüm."Arthur Amca," dedim gülümseyerek, "kendi şirketimi kurmaya karar verdim. Artık onlarla hiçbir bağım yok."Bunu duyunca Arthur'un gözlerinde gurur ışıltısı parladı, ardından soğuk bir homurtu geldi.Claude'da döndü ve buz gibi bir tonla, "Pekâlâ. Wellington Grubu'nun şirketinizle olan tüm yatırım ilgisini resmen geri çektiğini duyuruyorum. Ayrıca, Wall Street'teki tüm iş ortaklarıma, sizi kalıcı kara listemize eklemeleri konusunda bilgi vereceğim."Claude'un yüzü bembeyaz oldu. Konuşmak için ağzını açtı, ama ağzından tek kelime çıkmadı.Lia titreyerek bekliyordu. Yaptığı hatanın ne kadar felaket olduğunu sonunda anlamıştı.Arthur zarifçe manşetlerini düzeltti ve kolunu bana uzattı. "Yeğenim, hadi gidip öğle yemeği yiyelim. Bu yeni şirketle ilgili planlarını duymak istiyorum."Koluna girdim ve başımı salladım. "Elbette, Arthur Amca."Claude tekrar öne atılmaya çalıştı ama iki iri kıyım koruma onu engelledi ve yere itti.Arthur arkası

Ertesi gün öğleden sonra Claude ve Lia canlı yayına çıktı.Arka planda loş bir beton duvar vardı. Sallana sallana duran katlanabilir bir masanın arkasında oturuyorlardı.Lia makyajsızdı, gözleri şiş ve kıpkırmızıydı, bitap görünüyordu. Kameraya konuşurken hıçkırıklara boğuluyordu."Ben sadece sıradan bir kızım, üniversiteden yeni mezun oldum, bu acımasız dünyada tutunmaya çalışıyorum. Şirketteki usulsüzlükleri fark edip görevimi yaparak raporladığımda, zengin ve nüfuzlu bir yönetici tarafından çılgınca bir misillemeye uğradım…"Yayındaki yorumlar şimşek hızıyla akıp geçiyordu."Ne kadar üzücü! Kapitalistler hep en kötüsü!""Bu sınıf baskısının mükemmel bir örneği!""Zengin çocukları yok olsun!""Lia'yı destekliyorum! Sıradan insanların sesi olmalıyız!"Öfkeli mesajlarla dolu ekrana bakarken yüzüm her zamanki gibi sakindi.Claude rolünü oynuyor, sesi titriyordu."Biz sadece dürüst bir şirket kurmak istedik, ama kullanıldık ve sonra aile etkisiyle ezildik. Sıradan girişimcilerin kaderi b