......ข้านอนคว่ำอยู่ในกองเลือด เนื้อหนังแนบติดกับโซ่เหล็ก เพียงขยับนิดเดียวก็ปวดเสียดลึกถึงขั้วหัวใจเซี่ยฉือเยวียนยืนอยู่ไม่ไกลคิ้วตาและสีหน้าของเขายังคงเย็นชาดุจเดิม เพียงแต่ดวงตาคู่นั้นที่เคยก้มลงจุมพิตหว่างคิ้วของข้า บัดนี้กลับมองข้ามข้าไป หันไปมองลั่วทิงเสวี่ยก่อนลั่วทิงเสวี่ยถูกเขาปกป้องไว้ด้านหลัง สวมเสื้อคลุมขนนกกระเรียนของเขา ใบหน้าซีดขาวราวกับหิมะ“ท่านพี่ ศิษย์พี่ยังคงโทษข้าอยู่ใช่หรือไม่”นางค่อย ๆ จับชายแขนเสื้อของเซี่ยฉือเยวียน“ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่ากระบี่เล่มนั้นเป็นกระบี่ประจำชะตาของศิษย์พี่ ตอนผ่านด่านเคราะห์สายฟ้าฟาดลงมา ข้ากลัวมาก จึงหยิบมันขึ้นมาบังเพียงครั้งเดียว”เซี่ยฉือเยวียนเอ่ยเสียงเบา “ร่างกายเจ้ายังไม่ฟื้นดี พูดให้น้อยหน่อย”เขาจัดเสื้อคลุมให้นางการกระทำนั้นแผ่วเบายิ่งในค่ำคืนอันหนาวเหน็บนับไม่ถ้วนในอดีต เขาก็เคยจัดสาบเสื้อให้ข้าเช่นนี้ข้ามองเขา เลือดคำหนึ่งพลันเอ่อขึ้นมาถึงลำคอ“เซี่ยฉือเยวียน กระบี่ของข้าแตกแล้ว”หว่างคิ้วของเขาขมวดลงเพียงเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น“ข้ารู้ แต่กระบี่แตกก็หลอมขึ้นใหม่ได้”จู่ ๆ ข้าก็หัวเราะที่แท้ในสายตา
閱讀更多
