เข้าสู่ระบบ
พลิกทั่วขุนเขาวสันต์ ก็ไม่พบเจ้า
4
แชร์:
รายงาน
สวามีของข้า เซี่ยฉือเยวียน ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบของข้า ระบบบอกว่า “โฮสต์ ค่าความชื่นชอบเต็มแล้ว จะถอนความรู้สึกและกลับสู่โลกเดิมหรือไม่” หลังจากเซี่ยฉือเยวียนได้ยิน สีหน้าของเขาก็เย็นชาราวกับถูกแช่แข็งไปทั้งคืน แต่เขาไม่ได้ยินตอนที่ข้าพูดทั้งน้ำตาสะอื้นว่า “ข้าไม่ไป ข้าต้องการเขา” ดังนั้น ในวันแต่งงานของเขา เขาจึงทอดทิ้งข้า และนำดอกบัวหิมะหมื่นปีไปป้อนให้ศิษย์น้องหญิงที่แค่ถลอกผิวหนัง เขาคิดว่าเพียงลดค่าความชื่นชอบลง ทำให้ภารกิจของข้าล้มเหลว ข้าก็จะไม่มีวันจากเขาไปได้ เพื่อรั้งข้าเอาไว้ เขาตามใจศิษย์น้องหญิงจนทำลายรากวิญญาณของข้า กระทั่งในวันที่ศิษย์น้องหญิงกำลังผ่านด่านเคราะห์ เขายังปล่อยให้นางทำลายกระบี่ประจำชะตาของข้าจนแหลก นางเหยียบอยู่บนกระบี่หักของข้า แล้วยิ้มอย่างไร้เดียงสาว่า “ศิษย์พี่ ท่านพี่ไม่ยอมให้ข้าเจ็บปวด ได้แต่ยืมชีวิตของเจ้ามารับแทน” เพื่อปลอบใจนาง เซี่ยฉือเยวียนถึงกับใช้โซ่พันเซียนมัดข้าไว้กับเสาล่อสายฟ้าแน่นหนา สายฟ้าลึกลับทั่วฟ้าฟาดลงมา ข้าทั้งตัวอาบไปด้วยเลือด ล้มลงบนแท่นสังหารเซียน ตอนนั้นเอง ระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ค่าความรักของโฮสต์กำลังจะเป็นศูนย์ จะเปิดช่องทางออกจากโลกนี้อีกครั้งหรือไม่” คราวนี้ ข้าไม่ลังเล ใช้แรงเฮือกสุดท้ายตอบเพียงคำเดียวว่า “ตกลง”
ดูเพิ่มเติมบทที่ 1
บทที่ 1
บทล่าสุด
พลิกทั่วขุนเขาวสันต์ ก็ไม่พบเจ้า บทที่ 9
วันที่ลั่วทิงเสวี่ยถูกทำลายวรยุทธ์ เซี่ยฉือเยวียนไม่ได้ไปดูนางได้ยินมาว่านางร้องไห้คร่ำครวญอยู่ข้างสระเยือกแข็งทั้งคืนเรียกหาท่านพี่ ร้องว่าเจ็บ ร้องว่ารู้ตัวว่าผิดแล้วแต่เซี่ยฉือเยวียนเพียงนั่งอยู่ในเรือนจ้าวหว่าน ค่อย ๆ เก็บข้าวของที่ข้าทิ้งไว้เรือนจ้าวหว่านคือเรือนที่ข้าเคยอยู่ทุกอย่างในนั้นยังคงเหมือนเดิมชั้นวางกระบี่ว่างเปล่าบนโต๊ะเครื่องแป้งยังมีผ้าเช็ดหน้าที่ปักค้างไว้เพียงครึ่งผืนก้นตู้เสื้อผ้า มีชุดกันหนาวที่ข้าทำให้เขา ค้างไว้เพียงครึ่งเดียวตอนเซี่ยฉือเยวียนหยิบมันขึ้นมา ฝีเข็มยังหยุดอยู่ตรงปลายแขนเสื้อตรงนั้นปักต้นสนต้นหนึ่งข้าง ๆ ปักคำว่า “ฉือเยวียน” ด้วยตัวอักษรเล็ก ๆเขามองมันอยู่นาน จู่ ๆ ก็นึกถึงฤดูหนาวปีนั้น ข้านั่งปักผ้าอยู่ใต้แสงตะเกียง พลางถามเขาว่า“ท่านว่า หากข้ากลับไปไม่ได้ อยู่ที่นี่ต่อดีหรือไม่”ตอนนั้นในใจของเขาเริ่มเกิดความสงสัยแล้ว แต่ก็ยังถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เจ้าอยากกลับหรือ”ข้ารีบส่ายหน้า“ไม่ใช่ ข้าแค่ถามดู”เขาไม่ได้พูดอะไรต่อหลังจากนั้น ข้าก็แทบไม่พูดคำว่า “กลับไป” อีกเลยที่แท้ไม่ใช่เพราะข้าไม่อยากพูดแต่เพราะก
พลิกทั่วขุนเขาวสันต์ ก็ไม่พบเจ้า บทที่ 8
เซี่ยฉือเยวียนไปที่ผาสำนึกตนไปครั้งหนึ่งก็อยู่ถึงสามวันไม่มีใครกล้าเกลี้ยกล่อมเขานั่งอยู่ตรงที่ข้าจากไป กอดเสื้อคลุมผืนนั้นไว้ในอ้อมแขนหิมะและสายลมปกคลุมเต็มบ่า เขาก็ไม่คิดจะปัดมันออกท่านอาเจ้าสำนักเคยมาอยู่ครั้งหนึ่ง ยืนอยู่ด้านนอกสะพานหักแล้วทอดถอนใจ“ฉือเยวียน คนจากไปแล้ว เจ้าก็ควรตัดใจ สำนักอู่ว่างจะขาดท่านประมุขไม่ได้”เซี่ยฉือเยวียนไม่ได้หันกลับมา“นางยังไม่ตาย”ท่านอาขมวดคิ้ว“ตะเกียงชีวิตดับแล้ว วิชาตามหาดวงวิญญาณก็ไม่พบ”“เช่นนั้นก็แปลว่านางไปอยู่ที่อื่น”เสียงของเซี่ยฉือเยวียนแหบพร่า“นางเคยบอกว่า นางมีโลกเดิมของนาง”ท่านอาเงียบไปครู่หนึ่ง“หาไม่พบหรอก”เซี่ยฉือเยวียนก้มมองเศษหยกในมือ ราวกับไม่ได้ยิน“ข้าหาพบ”เมื่อก่อน เขาก็มั่นใจแบบนี้เหมือนกันมั่นใจว่าข้าจะไม่จากไปมั่นใจว่าข้าจะหันกลับมามั่นใจว่าขอเพียงเขายอมง้อสักหน่อย ข้าก็จะตาแดง ๆ แล้วพุ่งเข้ากอดเขาเหมือนแต่ก่อนแต่ตอนนี้ แม้แต่กลิ่นอายดวงวิญญาณของข้าสักเสี้ยว เขาก็หาไม่พบคืนวันที่สี่ กำแพงหินของผาสำนึกผิดพลันส่องแสงจาง ๆ ขึ้นมาเซี่ยฉือเยวียนเงยหน้าทันทีแสงนั้นอ่อนจาง ราวกับแสงจันทร์
พลิกทั่วขุนเขาวสันต์ ก็ไม่พบเจ้า บทที่ 7
เซี่ยฉือเยวียนสืบหาความจริงอยู่ทั้งคืนทั้งเรื่องรากวิญญาณ กระบี่ประจำชะตา ดอกบัวหิมะหมื่นปี ตะปูสะกดวิญญาณ โซ่พันธนาการเซียนแต่ละเรื่อง แต่ละเหตุการณ์ ราวกับคมมีดที่มาถึงช้า ค่อย ๆ แล่เปิดบาดแผลเก่า ที่ครั้งหนึ่งเขาเคยมองข้ามไปอย่างไม่ใส่ใจดอกบัวหิมะไม่ได้จำเป็นสำหรับลั่วทิงเสวี่ยเพียงเพราะถลอกผิวหนังแต่นางรู้ว่าดอกบัวหิมะต้นนั้น เดิมทีจะใช้ซ่อมแซมรากวิญญาณของข้า จึงจงใจล้มในวันที่ไปรับยากระบี่ประจำชะตาก็ไม่ใช่ว่านางหยิบขึ้นมาเพราะตกใจแต่นางแอบเปิดหีบกระบี่ล่วงหน้าสามวัน แล้วซ่อนมันไว้ใต้แท่นผ่านด่านเคราะห์แม้แต่ตะปูสะกดวิญญาณ ก็เป็นนางที่บอกกับศิษย์ตำหนักบังคับกฎว่า“ศิษย์พี่มีพลังสูง หากไม่ใช้ตะปูสะกดวิญญาณ เกิดนางโกรธจนทำร้ายแขกขึ้นมา ท่านพี่คงลำบากใจ”แต่น่าขันที่สุดก็คือเรื่องเหล่านี้ เซี่ยฉือเยวียนไม่ได้ไม่รู้อะไรเลยทุกครั้งล้วนมีพิรุธทุกครั้งข้าล้วนเคยอธิบายแต่เขามักพูดเพียงว่า “จ้าวหว่าน อย่าก่อเรื่อง”“จ้าวหว่าน นางไม่ได้ตั้งใจ”“จ้าวหว่าน เจ้าถอยให้หน่อย”พอฟ้าสาง ลั่วทิงเสวี่ยก็ถูกคุมตัวมายังตำหนักใหญ่สถานที่ที่เมื่อวานยังปูด้วยผ้าแพรแดง วันนี้กล
พลิกทั่วขุนเขาวสันต์ ก็ไม่พบเจ้า บทที่ 6
ตำหนักตะเกียงชีวิตตั้งอยู่บนเขาด้านหลังของสำนักอู่ว่างตลอดสามร้อยปีที่ผ่านมา ตะเกียงชีวิตของข้าตั้งอยู่ข้างตะเกียงของเซี่ยฉือเยวียนมาตลอดครั้งหนึ่งเขาเคยย้ายตะเกียงทั้งสองมาไว้คู่กันด้วยมือตัวเอง แล้วพูดยิ้ม ๆ “ต่อไปไม่ว่าใครจะมาเติมน้ำมันตะเกียง ก็ต้องเติมพร้อมกันทั้งสองดวง ห้ามลำเอียง”ศิษย์ผู้ดูแลตะเกียงยังจำคำพูดนั้นได้จนถึงทุกวันนี้ดังนั้น ตอนที่เซี่ยฉือเยวียนพุ่งเข้าไปในตำหนักตะเกียงชีวิต ศิษย์ทั้งตำหนักจึงคุกเข่ากันเต็มพื้น ไม่มีใครกล้าส่งเสียงบนชั้นสูงสุดของแท่นวางตะเกียง ตะเกียงของเขายังคงส่องสว่างส่วนตะเกียงของข้าที่อยู่ข้างกัน เหลือเพียงเถ้าเย็นชืดไส้ตะเกียงขาดสะบั้นน้ำมันตะเกียงจับตัวเป็นสีดำ ราวกับหยดเลือดที่แห้งเหือดเซี่ยฉือเยวียนยืนอยู่หน้าตะเกียง ยกมือขึ้นหมายจะจุดมันอีกครั้งผู้อาวุโสผู้ดูแลตะเกียงหน้าถอดสี “ท่านประมุข ทำเช่นนั้นไม่ได้ ตะเกียงชีวิตดับลงเมื่อใด นั่นหมายถึงดวงวิญญาณออกจากร่างแล้ว หากฝืนจุดใหม่ จะมีแต่ทำร้ายตัวท่านเอง”เซี่ยฉือเยวียนราวกับไม่ได้ยินปลายนิ้วของเขาจุดเปลวเพลิงวิญญาณประจำตัว ค่อย ๆ เข้าใกล้ไส้ตะเกียงเปลวไฟลุกขึ้นวูบหนึ่
You may also like
หลังแต่งอสรพิษ รักเก่าเสียใจแทบบ้า
สุราเมรัย6.2K viewsความเสียใจเมื่อสายเกินของคุณแม่ทั้งสี่
ซิงฉือ2.1K viewsสายฝนไม่หวนคืน
หงเฉิน948 viewsหลังพิชิตใจล้มเหลว ฉันคิดจะตาย จนสามเป้าหมายคลุ้มคลั่ง
อี้ซิงจวิน4.0K viewsได้ยินเสียงในใจลูกนอกสมรสสามี ฉันก็เอาคืนไม่ยั้ง
กำลังดี2.1K viewsเมื่อฉันอยากตาย ทุกคนถึงรักฉัน
แท่นหมึกทองคำ41.8K views
Related Novels
