Semua Bab รวมเรื่องเร่า(ร้อน) เร้าอารมณ์ #2: Bab 31 - Bab 40

ยังไม่ทันมืดสนิทดีเราสามคนก็จบเกมสวาทแบบหนึ่งหญิงสองชายเกมแรกแบบจูงมือกันเข้าเส้นชัย รุ้งยังคงซุกหน้ากับหน้าขาของผมร่างกายเปลือยเปล่า คราบน้ำกามของพี่โก้ยังคงเลอะอยู่ที่เนินเสียว อีกครั้งที่ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อ จนพี่โก้เอ่ยปากขึ้นนั่นแหละ“เดี๋ยวเราอาบน้ำแล้วออกไปหาอะไรกินกันครับ พี่มีร้านโปรดอยากแนะนำ”“งั้นให้รุ้งไปอาบก่อนก็แล้วกันครับพี่โก้ จะได้มีเวลาแต่งตัว”“พี่ว่าเราไปอาบพร้อมกันทั้งสามคนนี่แหละ ประหยัดเวลา แล้วก็เข้ากับบรรยากาศของทริปนี้ด้วย”“ไม่เอารุ้งอาบคนเดียวดีกว่า”รุ้งพยายามบ่ายเบี่ยงด้วยการลุกขึ้นเก็บเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นและโซฟา แต่ก็โดนผมดึงมือเอาไว้ เพราะอยากได้ความรู้สึกของการออกสวิงรอบนี้ให้ครบทุกรสชาติ “นะรุ้ง อาบด้วยกันแหละ รุ้งเป็นนางเอกของทริปนี้เรากับพี่โก้ก็ต้องคอยเอาอกเอาใจสิ ใช่มั้ยครับพี่”“ใช่ครับ เรามาเพื่อลองอะไรใหม่ ๆ จะได้รู้ไงครับว่าอาบน้ำพร้อมกันสามคนมันรู้สึกยังไง”“มติเป็นเอกฉันท์ งั้นไปอาบด้วยกันในห้องผมก็ได้ครับพี่โก้”ผมเปิดไฟเขียวให้ชายเดี่ยวรุ่นพี่ มือยังจับมือของรุ้งเอาไว้ไม่ให้เดินหนีไปก่อน ผมว่าเซ็กส์แนวนี้การอาบน้ำด้วยกันสามคนหรื

“อริสา” หรือ “สา” วัย 32 ปี เป็นพยาบาลวิชาชีพประจำแผนกอายุรกรรมของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง เธอทำงานด้วยความตั้งใจ ดูแลผู้ป่วยเป็นอย่างดี ไม่เคยขาดงานแบบไร้เหตุผล เป็นที่รักของทั้งคนไข้และเพื่อนร่วมงาน ทุกคนมองว่าอริสาคือภาพลักษณ์ของพยาบาลและเมียที่ดี แต่ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้ความเรียบร้อยนั้น เธอเก็บปมบางอย่างไว้ในใจมานานรูปร่างหน้าตาของเธอก็สวยสะดุดตาด้วยผิวที่ขาวเนียน ใบหน้ากลมมน ดวงตาคมแต่แฝงความอ่อนหวาน ผมยาวสีดำสลวยที่มักรวบไว้เป็นก้อนตอนทำงาน รูปร่างสมส่วน อกอวบอิ่ม เอวคอดและสะโพกกลมกลึงซ่อนอยู่ใต้ชุดพยาบาลสีขาวอย่างมิดชิด “ภานุ” หรือ “นุ” สามีของเธอ เป็นนักเทคนิคการแพทย์ในโรงพยาบาลเดียวกัน อายุ 34 ปี เป็นคนเงียบขรึม ขยันจนเข้าขั้นบ้างาน มักจะอยู่เวรดึกหรือทำงานล่วงเวลาจนดึกดื่นเป็นประจำ ทำให้ทั้งคู่มีเวลาให้กันน้อยลงเรื่อย ๆ ความใกล้ชิดทางกายและทางใจค่อย ๆ ห่างเหินไปโดยที่ทั้งสองคนไม่ได้ตั้งใจเช้าวันหนึ่ง อริสาตื่นก่อนเสียงนาฬิกาดังตามความเคยชิน เธอเดินเข้าครัวอย่างเงียบเชียบ ชงกาแฟสองแก้วตามปกติ ภานุยังไม่ตื่น เพราะเพิ่งกลับจากเวรดึกเมื่อสองสามชั่วโมงก่อนบนโต๊ะอาหารมีข้อความส

ที่โรงพยาบาล…“สาแกเป็นอะไรรึป่าว ดูหน้าเครียด ๆ”“ไม่นะเปิ้ล หน้าเราเหมือนคนกำลังมีปัญหาเหรอ”“ก็เออดิ ช่วงนี้แกดูไม่สดใสเลยว่ะ ทะเลาะกับพี่นุเหรอ”“ไม่นี่ จะเอาเวลาที่ไหนมาทะเลาะกัน วัน ๆ แทบไม่เจอหน้า”“ถ้างั้นก็คงเพราะเรื่องนี้แหละแกถึงได้ดูไม่สดใส”“เกี่ยวอะไรกัน แกนี่พูดแปลก ๆ”“แปลกตรงไหน คนเราเป็นผัวเมียกัน อยู่บ้านเดียวกัน แต่แทบไม่ได้เจอกันระวังขาเตียงหักนะสา”“บ้าไม่มีหรอก พี่นุเค้าไม่ใช่ผู้ชายเจ้าชู้”“เราไม่ได้หมายถึงเรื่องมีคนใหม่อย่างเดียว แต่ผัวเมียห่างเหินกันนาน ๆ มันไม่ดีนะ ดูอย่างพี่เอื้อยสิ อยู่ ๆ ก็เลิกกับผัวแล้วไปได้กับหนุ่มรุ่นน้อง”“เราคงไม่เป็นแบบนั้นหรอก อีกอย่างที่พี่นุเค้าไม่มีเวลาก็เพราะทำงานเพื่อครอบครัว เราเข้าใจพี่นุอยู่”“เออ ไม่มีมีอะไรก็ดีแล้ว แต่สงสัยแกจะของขาดนะ หน้าเลยไม่มีน้ำมีนวล ประมาณว่าขาดน้ำอะไรงี้ ฮ่า ๆ ๆ ”“โอ๊ย เปิ้ล แกนี่พูดอะไรออกมาแต่ละอย่าง เราไปทำงานดีกว่า”อริสาเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเองเพื่อเตรียมเอกสารเกี่ยวกับคนไข้ที่เธอต้องดูแล ภายนอกเธออาจจะทำเป็นไม่สนใจคำพูดของเปิ้ลเพื่อนที่เป็นพยาบาลด้วยกัน แต่ลึก ๆ แล้วเธอรู้ดีว่าสิ่งที

เย็นวันต่อมาอาริสาแวะตลาดแล้วถือโอกาสซื้อของหวานและผลไม้มาฝากลุงโจมเพื่อเป็นการขอบคุณที่ช่วยซ่อมไฟให้ “ขอบคุณครับคุณสา จริง ๆ ไม่ต้องซื้อมาให้ก็ได้นะครับผมเกรงใจ”“ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะลุงโจม ถือว่าสาตอบแทนน้ำใจที่ลุงอุตส่าห์ช่วยสาเมื่อคืนนี้”“ถ้างั้นมีงานอะไรในห้องที่อยากให้ผมช่วยบอกมาได้เลยนะครับ ผมซ่อมได้ทุกอย่าง ไฟฟ้า ประปา เครื่องทำน้ำอุ่น ได้หมด”“ขอบคุณค่ะลุงโจม งั้นสาขอตัวเข้าห้องก่อนนะคะ”อริสาเดินต่อไปที่หน้าห้องของตัวเองก่อนจะไขประตูเข้าห้องไป ลุงโจมมองตามหลังอริสาที่ใส่ชุดพยาบาลพร้อมความคิดในหัวที่มีแต่เรื่องอย่างว่า“ถ้าได้เอาคุณพยาบาลคาชุดคงเป็นบุญของไอ้โจม สักวันหนึ่งเถอะอย่าให้มีโอกาสก็แล้วกัน”อริสายังคงใช้ชีวิตประจำวันเหมือนเดิม กลับห้อง เปลี่ยนชุด อาบน้ำ ทำกับข้าวไม่ก็อุ่นอาหารแช่แข็งกิน ถ้าวันไหนมีงานก็จะนั่งทำต่อไม่ก็เปิดทีวีทิ้งไว้เป็นเพื่อนแก้เหงา แต่วันนี้ต่างออกไปเพราะภานุส่งข้อความมาบอกว่าจะกลับบ้านเร็วหน่อย ประมาณสองทุ่มครึ่งภานุก็ไขประตูห้องเข้ามา นานแล้วที่ทั้งคู่ไม่ได้เจอหน้ากันในช่วงเวลาแบบนี้ เพราะบางวันที่ภานุเลิกงานเร็วอริสาก็ต้องทำโอทีหรือเข้าเวรแท

นับวันลุงโจมกับอริสายิ่งใกล้ชิดกันมากขึ้น ลุงโจมตั้งใจดักรอเพื่อพูดคุยกับอริสาแทบทุกวัน จนวันไหนที่ไม่เห็นแกอริสาเหมือนวันนั้นขาดอะไรไปบางอย่าง ซึ่งลุงโจมเองก็เจตนาให้เป็นแบบนั้น แล้วอริสาก็ตกหลุมพรางของแกแบบไม่รู้ตัวก๊อก ก๊อก ก๊อก….“ลุงโจมคะ อยู่ห้องรึป่าวคะ ลุงโจม”อริสาถึงกับเดินมาเคาะประตูห้องของลุงโจมหลังจากไม่เห็นหน้าแกมาสามวัน ยืนรออยู่สักพักประตูห้องก็เปิดออก“คุณสา มีอะไรให้ผมช่วยเหรอครับ”“สาไม่มีอะไรหรอกค่ะ ลุงนั่นแหละเป็นอะไรหรือเปล่า ไม่เห็นหน้ามาสามวันแล้ว”“ผมไม่ค่อยสบายน่ะครับคุณสา ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ”“แล้วตอนนี้ดีขึ้นบ้างรึยังคะ ไหนสาขอดูหน่อย” อริสาใช้มืออังที่หน้าผากของลุงโจมเพื่อดูว่ามีไข้หรือเปล่า “โห ตัวร้อนมากเลยนะคะ มียากินรึยังคะ เดี๋ยวสาไปเอายาในห้องมาให้ ลุงโจมรอในห้องก่อนนะ”อริสาเดินกลับห้องไปเอากล่องยาสามัญประจำบ้านที่เธอมีติดไว้ตลอด เธอรีบร้อนออกไปจนไม่ทันสังเกตแววตาของลุงโจมว่ามีประกายบางอย่าง จริง ๆ แล้วแกไม่ได้ป่วยอะไรเลยแต่ใช้แผนเอาผ้าอุ่นถูตัวก่อนออกมาเปิดประตูให้อริสา พอเห็นว่าแผนแกได้ผลลุงโจมก็เลยตีเนียนทำเป็นไม่สบายนอนซมอยู่บนเตียง อริสา