All Chapters of ผีสาวตำนานป๊อกครืดสุดสยอง ดันคือคนที่ฉันรอเจอทุกค่ำคืน : Chapter 1 - Chapter 10

"เตียงบนเหลือเตียงเดียว มาช้าก็ต้องเอาอันนี้แหละนะ"คนพูดคือผู้หญิงผมสั้น เธอชี้คางไปที่เตียงสองชั้นตรงมุมห้อง โดยที่มือยังไม่ปล่อยจากเอวของอีกคนที่นั่งชิดข้างกันบนเตียงล่าง มิลยืนอยู่ตรงประตู กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ยังคาอยู่ที่มือ อีกใบสะพายบ่าจนไหล่เอียง เธอมองเตียงบนที่ว่าง แล้วมองเตียงเดี่ยวริมหน้าต่างที่มีของวางเต็มไปแล้ว กับเตียงล่างที่มีคนนั่งอยู่สองคนเมื่อครู่ตอนลากกระเป๋าผ่านหน้าหอ มิลแหงนมองตึกอยู่พักหนึ่ง ตึกสีขาวหลังโค้งเก่าจนสีหม่น มีแถบอิฐสีแดงคาดยาวตามแนวชั้น นาฬิกาเรือนกลมบนหน้าตึกเดินอยู่ แต่ช้าไปห้านาที ป้ายปูน "หอพักหญิง" ตั้งอยู่ข้างแปลงดาวเรืองสีเหลืองกับน้ำพุปูนเล็ก ๆ ที่ไม่มีน้ำไหลมานานแล้ว"อือ ไม่เป็นไร" มิลตอบ เพราะไม่เหลือตัวเลือกอะไร ชั้นบนก็ชั้นบนเธอลากกระเป๋าเข้ามา ล้อกระเป๋าครูดกับพื้นปูนเก่าดังครืด ห้องนี้อยู่ชั้นสี่ หอไม่มีลิฟต์ มิลนับขั้นบันไดตอนขึ้นมาได้แปดสิบสี่ขั้น กระเป๋าสองใบหนักรวมกันน่าจะยี่สิบกว่ากิโล เธอคำนวณไว้ตั้งแต่ขั้นที่สามสิบว่าถ้าหยุดพักหนึ่งครั้งต่อหนึ่งชั้นก็พอไหว ปรากฏว่าไม่พอ เธอหยุดสี่ครั้งห้องไม่ใหญ่ ผนังปูนมีคราบน้ำเก่าตรงมุมเพด

"ใครที่อยู่หอเก่า...ระวังตัวไว้นะน้อง"รุ่นพี่ผู้ชายที่ยืนหน้าห้องเลกเชอร์พูดด้วยเสียงต่ำ แล้วเดินไปหรี่ไฟลงหนึ่งดวง ตอนนี้ห้องคราคร่ำไปด้วยนักศึกษาส่งเสียงคุยจ๊อกแจ๊ก เด็กปีหนึ่งนั่งเบียดกันแน่น ป้ายชื่อกระดาษแข็งห้อยคอทุกคน ของมิลเขียนว่า "มิล ฟิสิกส์" "หอที่ว่านี่ พี่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหอไหน" รุ่นพี่คนเดิมพูดต่อ เขาชื่อพี่ต้นเป็นประธานรุ่นพี่สันทนาการ ผมตัดเกรียน สวมเสื้อกิจกรรมสีแดงของคณะ "หอหญิงที่เก่าสุดของมหาลัย สี่ชั้น ไม่มีลิฟต์เดินขึ้นบันไดกันเมื่อยตายเลยใช่ไหมล่ะ ใครอยู่บ้าง ยกมือให้ดูหน่อย"มิลยกมือ มีคนยกด้วยอีกสี่ห้าคนกระจายอยู่ในห้อง เสียงฮือฮาดังขึ้นเบา ๆ คนที่นั่งข้างมิลกระซิบกับเพื่อนว่า "หอผีสิงน่ะ พี่สาวเราเคยอยู่""เอาละ ฟังไว้นะ" พี่ต้นลดเสียงลงอีก เดินช้าๆ ไปมาหน้าห้องเหมือนนักเล่าเรื่องมืออาชีพ"หอนั้นมีตำนานชื่อป๊อกครืด สิบแปดปีก่อนมีรุ่นพี่คนนึงตายอยู่แถวบันได แขนขาหักสองข้างขยับตัวไม่ได้เลย แต่วิญญาณไม่รู้ตัวเองว่าตาย ลากตัวเองขึ้นบันไดทีละขั้น คางกระแทกพื้นก่อนป๊อก... แล้วลากตัวตามขึ้นมา ครืด... ป๊อก... ครืด... ทีละขั้น ๆ"เขาหยุด กวาดสายตาไปทั่วห้องให

เปิดเทอมมาได้หลายเดือน อากาศตีนดอยเย็นลงเรื่อย ๆ จนย่างเข้าปลายฝนต้นหนาว มันเป็นเช้าวันพฤหัสก่อนวันหยุดยาว มหาวิทยาลัยประกาศหยุดหลังสอบกลางภาค เป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์ที่ติดกับวันเสาร์อาทิตย์ รวมแล้วหกวัน ทั้งหอชั้นสี่กำลังเก็บกระเป๋ากลับบ้านกันหมด เสียงล้อกระเป๋าลากบนพื้นปูนดังมาจากทุกทิศ เสียงประตูปิด เสียงคนตะโกนลากันข้ามทางเดิน มีคนสองสามคนชะโงกหน้าเข้ามาถามเฟรมว่าจะไปด้วยรถใคร "แม่เราต้องเฝ้ายายที่โรงพยาบาล" มิลตอบ เธอนั่งอยู่บนเตียงชั้นบน ห้อยขาลงมา มองเฟรมยัดของ "กลับบ้านก็ไม่ได้เจอแม่อยู่ดี แถมนั่งรถทัวร์สิบกว่าชั่วโมง ไปกลับก็ยี่สิบชั่วโมง เอาเวลามาอ่านหนังสือดีกว่า""จริงด้วย" เฟรมพยักหน้า รูดซิปกระเป๋า "บ้านเราขับรถสองชั่วโมงถึง สไมล์ก็อยู่อำเภอถัดไป แม่มารับสองคนพร้อมกันเลย"สไมล์กำลังพับผ้าห่มอยู่ที่เตียงเดี่ยว เธอเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้มิล "อยู่คนเดียวระวังตัวนะ" สไมล์พูดเสียงนุ่ม "โทรหาเราได้ตลอดเลยนะถ้ามีอะไร กลางคืนก็ล็อกประตูให้ดีๆ""อือ ขอบใจนะ" มิลตอบเที่ยงวันนั้นเฟรมกับสไมล์ก็ออกไป ก่อนไปเฟรมยังหันมาสั่งอีกรอบตรงประตูว่าอย่าออกไปดูอะไรกลางดึกเด็ดขาด ได้ยินเสียงอะไรก็นอ

เย็นวันนั้นเธอทำอาหารในห้องอย่างสบายใจเป็นครั้งแรก เปิดประตูหลังห้องรับลมลมเย็นพัดเข้ามาปะทะแขนจนขนลุกชัน มองออกไปเห็นดอยตั้งตะหง่าน มีหมอกลอยคุ้งหลังฝนตกตอนนี้เป็นช่วงปลายฝนต้นหนาว อยู่ๆ วันนี้ฝนก็ตกมาครู่นึง อากาศเย็นจากฝนตกและลมหนาวผสมปนเปกันจนมิลนึกอยากกินซุปร้อนๆ มิลตั้งกระทะไฟฟ้ากลางห้อง ต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จ​รูปสูตรพิเศษ​ ปรุงด้วยน้ำพริกเผาฟ้าธานี ใส่หมูสับ ปลาหมึกแห้ง ผักบุ้ง เธอซดน้ำบะหมี่รสต้มยำคนเดียวช้าๆ บนพื้นข้างเตียง กางโต๊ะญี่ปุ่นข้างหน้า อ่านเลกเชอร์ไปด้วยข้างนอกฟ้ามืดเร็วเพราะหน้าหนาว หกโมงก็มืดสนิทแล้ว เธอรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เหมือนทั้งหอเป็นของเธอคนเดียวกว่าจะอ่านจบสองบทก็ห้าทุ่ม เธอลุกไปคว้าตะกร้าผ้า ตั้งใจไว้แต่แรกแล้วว่าคืนหยุดยาวแบบนี้แหละเหมาะจะซักผ้ามากที่สุด ทั้งชั้นสี่มีแค่เธอคนเดียว อ่างปูนในห้องน้ำว่าง ลานตากผ้าบนดาดฟ้าก็ว่างทั้งลาน เธอจะได้ยืนซักที่ห้องน้ำเงียบๆ แล้วหอบผ้าเปียกขึ้นไปตากบนดาดฟ้าให้โดนลมกลางคืน เสร็จแล้วค่อยลงมาอาบน้ำอุ่นสบายๆ ไม่ต้องรีบร้อน เป็นคืนในอุดมคติของเธอเลยก็ว่าได้เธอยืนซักผ้าที่อ่างปูนยาวในห้องน้ำรวมสุดทางเดินคนเดียวเงีย

บนดาดฟ้าคืนหนึ่ง รินร้องเพลงเบาๆ ระหว่างตากผ้า เป็นเพลงที่มิลไม่เคยได้ยิน จังหวะสนุก ทำนองติดหู มีคำร้องเกี่ยวกับความรักอะไรสักอย่าง"เพลงอะไรคะ" มิลถาม "เพราะดี ติดหูด้วย""อ้าว ไม่รู้จักเหรอ" รินทำหน้าตกใจเกินจริง "เพลงดังจะตาย เปิดกันทั้งประเทศเลยนะ ค่ายกามิกาเซ่ไง เด็กสมัยนี้ไม่ฟังกันแล้วเหรอ เมื่อก่อนใคร ๆ ก็ร้องได้""กามิกาเซ่..." มิลทวน นึกไม่ออกจริง ๆ "หนูไม่เคยได้ยินเลยค่ะ วงอะไรคะ""เธอนี่เชยจัง" รินหัวเราะ แล้วร้องต่อ มิลไม่รู้จักเพลง แต่ชอบเสียงรินเวลาร้อง มันหวานและสดใสไปกับทำนอง เธอเลยไม่ได้เอะใจว่าทำไมรุ่นพี่ปีสูง ๆ ถึงฟังเพลงที่เธอซึ่งอายุน้อยกว่ายังไม่เคยได้ยิน เธอคิดแค่ว่าคนคณะศิลปะคงฟังเพลงแปลกๆ ไม่ตามกระแสช่วงหนึ่งรินพูดถึงการถ่ายรูป บอกว่าชอบถ่ายรูปเก็บไว้ ชอบเอาไปอวดเพื่อน เธอทำท่าให้มิลดูว่าเวลาถ่ายรูปต้องอมแก้มให้ป่องๆ เหมือนอมลูกอม แล้วชูสองนิ้วแนบแก้ม รินทำท่านั้นให้ดู หน้าตาน่ารักจนมิลอดหัวเราะไม่ได้"ท่านี้ดูตลกนะคะพี่" มิลว่า "เหมือนเด็กอนุบาลถ่ายรูป""อี๋ ท่านี้น่ารักจะตาย" รินทำหน้างอน "ใครๆ เขาก็ถ่ายกันแบบนี้ เธอไม่เคยทำเหรอ""ไม่เคยค่ะ" มิลตอบ ในใจคิด