ผีสาวตำนานป๊อกครืดสุดสยอง ดันคือคนที่ฉันรอเจอทุกค่ำคืน

"เตียงบนเหลือเตียงเดียว มาช้าก็ต้องเอาอันนี้แหละนะ"

คนพูดคือผู้หญิงผมสั้น เธอชี้คางไปที่เตียงสองชั้นตรงมุมห้อง โดยที่มือยังไม่ปล่อยจากเอวของอีกคนที่นั่งชิดข้างกันบนเตียงล่าง มิลยืนอยู่ตรงประตู กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ยังคาอยู่ที่มือ อีกใบสะพายบ่าจนไหล่เอียง เธอมองเตียงบนที่ว่าง แล้วมองเตียงเดี่ยวริมหน้าต่างที่มีของวางเต็มไปแล้ว กับเตียงล่างที่มีคนนั่งอยู่สองคน

เมื่อครู่ตอนลากกระเป๋าผ่านหน้าหอ มิลแหงนมองตึกอยู่พักหนึ่ง ตึกสีขาวหลังโค้งเก่าจนสีหม่น มีแถบอิฐสีแดงคาดยาวตามแนวชั้น นาฬิกาเรือนกลมบนหน้าตึกเดินอยู่ แต่ช้าไปห้านาที ป้ายปูน "หอพักหญิง" ตั้งอยู่ข้างแปลงดาวเรืองสีเหลืองกับน้ำพุปูนเล็ก ๆ ที่ไม่มีน้ำไหลมานานแล้ว

"อือ ไม่เป็นไร" มิลตอบ เพราะไม่เหลือตัวเลือกอะไร ชั้นบนก็ชั้นบน

เธอลากกระเป๋าเข้ามา ล้อกระเป๋าครูดกับพื้นปูนเก่าดังครืด ห้องนี้อยู่ชั้นสี่ หอไม่มีลิฟต์ มิลนับขั้นบันไดตอนขึ้นมาได้แปดสิบสี่ขั้น กระเป๋าสองใบหนักรวมกันน่าจะยี่สิบกว่ากิโล เธอคำนวณไว้ตั้งแต่ขั้นที่สามสิบว่าถ้าหยุดพักหนึ่งครั้งต่อหนึ่งชั้นก็พอไหว ปรากฏว่าไม่พอ เธอหยุดสี่ครั้ง

ห้องไม่ใหญ่ ผนังปูนมีคราบน้ำเก่าตรงมุมเพดาน โต๊ะอ่านหนังสือเป็นฟอร์ไมกาสีครีมขาเหล็ก เก้าอี้พลาสติกสองตัวคนละสี แดงกับน้ำเงินเข้ม หน้าต่างบานเกล็ดปิดไม่สนิทจนลมฝนเดือนมิถุนายนเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ ทุกอย่างในห้องดูเหมือนผ่านมือรุ่นพี่มาแล้วหลายสิบรุ่น

"ปี่หนึ่งเหมือนกันป่ะ" ผู้หญิงผมสั้นถาม

"วิทยาศาสตร์ เอกฟิสิกส์"

"โห ฟิสิกส์" อีกคนที่นั่งเตียงล่างพูดขึ้นเบา ๆ เป็นครั้งแรก เธอตัวเล็ก เสียงนุ่ม "เก่งจัง"

"เราเฟรม นี่สไมล์" คนผมสั้นแนะนำ "มาจากโรงเรียนเดียวกัน หญิงล้วนอยู่ด้วยกันมาหกปี"

มิลพยักหน้า จำชื่อไว้ เฟรมผมสั้น สไมล์ตัวเล็ก ทั้งสองคนนั่งอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันทั้งที่ยังไม่ถึงเวลานอน หูฟังข้างหนึ่งอยู่ที่หูเฟรม อีกข้างอยู่ที่หูสไมล์ มิลไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าว่าสายหูฟังคงสั้นเกินไป เธอหันไปจัดการกระเป๋าตัวเองต่อ

เตียงบนขึ้นยาก บันไดเหล็กติดข้างเตียงมีอยู่สามขั้น ขั้นบนสุดโยกเวลาเหยียบ มิลลองกดน้ำหนักดูสองสามที กะระยะว่าถ้าตกลงมาจากความสูงประมาณเมตรแปดสิบ พื้นปูนแข็งแบบนี้ก็คงไม่สนุก เธอตัดสินใจว่าคืนแรกจะไม่ดื่มน้ำเยอะ จะได้ไม่ต้องลงมาเข้าห้องน้ำกลางดึก

ห้องน้ำเธอเพิ่งไปดูมาตอนขึ้นบันได อยู่สุดทางเดินชั้นสี่ ห้องอาบน้ำสามห้อง ห้องส้วมสามห้อง มีส่วนซักล้างที่เป็นอ่างปูน

สองห้องอาบน้ำเป็นท่อเหล็กเปล่า ๆ ไม่มีฝักบัว น้ำพุ่งออกมาจากปลายท่อแรงจนน่าจะเจ็บ อีกห้องเดียวมีเครื่องทำน้ำอุ่นกับฝักบัว บนประตูห้องนั้นมีกระดาษเขียนด้วยปากกาเมจิกว่า "ห้องน้ำอุ่น อาบคนละไม่เกิน 15 นาที เห็นใจเพื่อนด้วยจ้า"

ตอนนี้เดือนมิถุนายน หอในมหาวิทยาลัยตีนดอยอากาศเย็นสบายจากฝนตกเมื่อคืน มิลเช็กอุณหภูมิในโทรศัพท์ตอนลงจากรถทัวร์ 22 องศา เธอเดาว่ากลางดึกน่าจะเหลือสัก 18-20 องศา

"เดี๋ยวหน้าหนาวจริง ๆ ห้องที่มีเครื่องทำน้ำอุ่นนี่แย่งกันตาย" เฟรมพูดเหมือนอ่านใจ "เราสองคนไม่ค่อยอยู่หอหรอก ห้องนี้ส่วนใหญ่มีเธอคนเดียวแหละ"

"อ๋อ" มิลตอบ ไม่รู้จะต่อว่าอะไร

เธอไม่ใช่คนเก่งเรื่องนี้ เรื่องคุยกับคนแปลกหน้า ตอนอยู่กรุงเทพฯ เธอก็ไม่ค่อยมีเพื่อน เพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไงและจะจบยังไง บทสนทนากับคนอื่นมันไม่มีสูตร ไม่เหมือนโจทย์ฟิสิกส์ที่ให้ค่ามาแล้วแทนลงสมการได้ เธอเลยเลือกเงียบไว้ก่อนเสมอ

พอเก็บของเสร็จก็เกือบทุ่ม เฟรมกับสไมล์แต่งตัวจะออกไปข้างนอก

"เราไปกินข้าวก่อนนะ เธอจะไปด้วยกันมั้ย"

มิลมองถุงของที่เธอวางไว้ข้างเตียง หม้อหุงข้าวใบเล็กกับกระทะไฟฟ้าอันจิ๋วที่แม่แอบยัดมาให้ตอนเก็บกระเป๋า พร้อมกระซิบว่าอย่าให้ใครเห็น หอในห้ามทำอาหาร 

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวเรากินเอง" เธอตอบ

พอสองคนนั้นออกไป ห้องก็เงียบลงทันที มิลนั่งลงบนพื้น เสียบปลั๊กหม้อหุงข้าว หันหลังให้ประตู หุงข้าวสวยกับไข่ต้มในหม้อเดียวกัน กลิ่นข้าวสุกลอยขึ้นมา เธอรู้สึกดีขึ้นนิดหนึ่ง อย่างน้อยเรื่องนี้เธอควบคุมได้ ข้าวหนึ่งถ้วยตวง น้ำหนึ่งข้อนิ้ว ไข่ต้มสิบนาที มันให้ผลเหมือนเดิมทุกครั้ง

กินเสร็จเธอถือหม้อกับจานเดินไปล้างที่อ่างปูนในห้องน้ำรวมสุดทางเดินชั้นสี่ ที่นี่ห้องน้ำมีทั้งส่วนอาบน้ำกับส่วนซักล้างที่เป็นอ่างปูนยาว น้ำจากก๊อกเย็นเฉียบจนมือชาไปหมด เธอขัดหม้อเร็วๆ สะบัดน้ำ แล้วเอากลับมาเก็บซ่อนในตู้ข้างเตียง ไม่ถือผ่านสายตาใครเลยสักคน

ตรงกำแพงข้างบันไดชั้นหนึ่งมีป้ายไวนิลติดอยู่ สีซีดแล้ว มิลเพิ่งสังเกตตอนขาขึ้น "โครงการก่อสร้างหอพักนักศึกษาหลังใหม่ ทดแทนหอพักหลังเดิม" มีภาพจำลองตึกสูงกระจกใส ข้างล่างเขียนตัวเล็ก ๆ ว่ากำหนดการรื้อถอนอยู่ระหว่างรออนุมัติงบประมาณ คาดว่าภายในปีการศึกษาหน้า

หอหลังนี้เก่าจริง ราวบันไดเป็นไม้ ผนังบางช่วงเป็นปูนเปลือย บางช่วงเป็นไม้ตีเกล็ด หน้าต่างบานเกล็ดกระจกหลายบานปิดไม่สนิท ลมเย็นเลยเล็ดลอดเข้ามาตามซอก มิลคิดว่ารื้อทิ้งก็ดีแล้ว หอแบบนี้ไม่น่าจะผ่านมาตรฐานอะไรสักอย่างในยุคนี้