All Chapters of kick off love ล้ำเส้นรัก จุดโทษหัวใจ NC20++: Chapter 1 - Chapter 10

งานเลี้ยงนักกีฬาฟุตบอลสโมสรJC ยูไนเต็ด “เนลลี่ นั่งเลยทำไมมาช้าจัง” มิตา กระซิบถามเพื่อนให้ได้ยินกันแค่สองคน “ฉันเป็นอะไรไม่รู้ ไม่ค่อยสบายตัวนิดหน่อย เลยนอนทั้งวัน ตื่นมาก็เพลียๆ แล้วแกชวนฉันมางานนี้ทำไมมิตา นี่มันงานเลี้ยงส่วนตัวทีมฟุตบอลของคุณพ่อแกไม่ใช่เหรอ” เนลลี่มองรอบๆ ตัวเมื่อนั่งลงข้างๆ เพื่อน“เอาน่า แกเป็นเพื่อนฉันมาได้จะเป็นอะไรไปล่ะ อีกอย่าง แกดูสิ โคตรกระชุ่มกระชวย มีแต่หล่อๆ อยากให้แกมาเห็นจะได้เลิกเศร้า เลือกเอาสักคนสิเนล” มิตาพยักหน้าให้เพื่อนมองไปที่โต๊ะนักฟุตบอล เนลลี่มองไปที่โต๊ะนักเตะตามที่เพื่อนบอก “ไม่เอาด้วยหรอก หล่อขนาดนั้นคงมีแฟนกันหมดแล้ว แกจะให้ฉันอกหักอีกรอบรึไงยัยมิตา”“ใครบอกบางคนก็โสดนะ อย่างเช่น ไค แบ็กขวาสุดหล่อของทีมคุณพ่อฉัน เดี๋ยวหาโอกาสก่อน ฉันจะแนะนำให้รู้จักดีไหม หล่อมากใช่ไหมล่ะ” มิตาขยิบตาทำหน้าทะเล้นให้เนลลี่“ไม่เอา ฉันขอพักใจหน่อย ยังไม่หายเจ็บเลย” เนลลี่ทำหน้าเศร้า“ก็แบบนั้นไง ต้องหาคนมาปลอบสิ จะโสดทำไมเนลลี่ ยังไงแกก็ไม่กลับไปเอาไอ้บ้าธีโออยู่แล้วไม่ใช่เหรอ อย่าบอกนะเนลว่าแกยังตัดมันไม่ขาด” มิตามองจ้องเพื่อนอย่างเอาเรื่อง “ไม่ใช่แบบน

ห้าวันต่อมา“แกก็เอาไปคืนเขาเองสิเนล เขาอุตส่าห์ใจดีช่วยแกนะ” มิตายื่นถุงกระดาษคืนเพื่อน “ก็แกเจอเขาบ่อยไงมิตา ฉันจะเอาไปคืนเขาที่ไหนล่ะ”“แล้วตอนเอาเสื้อเขามาไม่ถามล่ะ ว่าจะให้ไปคืนที่ไหน เอ๊ะ! รึว่าเขินเขางั้นเหรอ ไคจีบแกงั้นเหรอเนลลี่ บอกมานะ” มิตายิ้มล้อเพื่อน“เปล่าซะหน่อย” เนลลี่หลบสายตาเพื่อน“ถ้าเปล่าแกต้องเอาไปคืนเขาเอง แล้วก็เลี้ยงข้าวขอบคุณเขาสักมื้อด้วยถึงจะดี ตกลงไหมฉันจะโทรนัดเขาให้ วันนี้ไม่น่ามีอะไรหรอกเขาน่าจะว่าง” “ไม่ดีหรอกมิตา แบบนั้นมันจะรบกวนเขาเพิ่มนะสิ ฉันว่าไม่โอเค”“งั้นแกก็ขับรถไปคืนเขาที่คอนโดเอาเองเลยค่ะ แบบนั้นไม่รบกวน แล้วจะเลี้ยงข้าวเขารึเปล่าก็ไปตัดสินใจเอาเอง เดี๋ยวฉันส่งเบอร์โทรไคให้แล้วก็ชื่อคอนโด โอเคนะจ๊ะเพื่อน แต่ขอพูดอะไรหน่อย เป็นฉันจะไม่ปล่อยให้ไคหลุดมือแน่ๆ ถ้าเขาสนใจแกก่อน และแกก็โสดทั้งที เอาหน่อยสิวะเนล หล่อซะขนาดนั้น หุ่นเขาโคตรจะน่าฟัดมากนะ เอาน่าเนล ถ้าปฏิเสธเขา ฉันจะโกรธแกแน่” มิตาพูดแล้วขยิบตาให้เนลลี่ “ก็ได้ ลองก็ลอง” เนลลี่ตัดสินใจว่าจะลองเจอเขาดู และถ้าเขาอยากคุยกับฉันต่อ ก็จะไม่ปฏิเสธ จะเปิดใจ“โอ๊ะ! ใจกล้าขึ้นมาแล้วเอาเลยเนลฉั

“คุณเจ็บตรงไหนรึเปล่า”เนลลี่เงยหน้ามองสบตาเขา แล้วก็ส่ายหน้าจนผมกระจาย ไคได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ “คุณเห็นข้อเสียของฉันอีกข้อรึยัง” เนลลี่พูดเสียงอ้อแอ้ “อะไรครับ ผมรู้แค่ตอนนี้คุณน่ารักมาก และสวยเซ็กซี่ด้วย” ไคจำกัดความในตัวเนลลี่ไม่ถูก เพราะรวมกันเป็นเธอแล้วมันครบทุกอย่าง “จีบอีกแล้วนะคะ”ไคหัวเราะ เขาพูดเพราะตอนนี้เธอน่ารักมากจริงๆ แก้มแดงปากแดงระเรื่อยิ่งทำให้ชวนมอง “อะไรที่บอกว่าข้อเสียของคุณอีกข้อครับ” “อืม…ฉันลืมแล้วค่ะมึนหัว ฉันน่าจะเมามากแล้ว” พูดจบก็ซบแก้มลงบนหน้าอกแกร่งของเขา เพราะทั้งมึนหัวแล้วก็ลืมตาแทบจะไม่ขึ้นอยู่แล้ว “งั้นนอนพักให้สร่างเมาก่อนดีกว่านะครับ แล้วค่อยกลับ” คนเมาเงยหน้าปรือตาแล้วก็พยักหน้าตอบรับไคอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาว แล้วตรงเข้าไปในห้องนอน วางคนตัวเล็กลงบนเตียงกว้าง แล้วก็ห่มผ้าให้เธอ ยืนมองคนสวยที่หลับไปแล้วอย่างรู้สึกเอ็นดู เขาเคลื่อนตัวขึ้นไปบนเตียงอย่างต้องการอยากใกล้ชิดเขานอนลงข้างๆ ตะแคงมองหน้าสวยที่หลับตาพริ้ม ข้อเสียของเธอ คือสวยเกินไปนะเนลลี่ รู้ตัวรึเปล่า ไคขยับนิ้วเกี่ยวพันผมนุ่มเล่น อย่างรู้สึกเพลิน และไม่นานเขาก็พล่อยหลับไป หนึ่งช

เช้าวันต่อมา เนลลี่ขยับตัวตื่น มองแขนตัวเองที่กอดร่างหนาไว้แน่น และเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาของเขา ยิ้มกับคนหล่อที่ยังหลับตาพริ้ม เธอขยับตัวลงจากเตียง แต่ต้องกัดปากแน่น เพราะตรงนั้นเจ็บมากใช่เล่นเลย แล้วก็ค่อยๆ หยิบชุดที่เขาถอดทิ้งเมื่อคืนมาสวม และเหลือบไปเห็นซองถุงยางที่วางอยู่ที่โต๊ะหัวเตียง ก็มีนะแล้วทำไมไม่ใส่ คนบ้า แอบด่าเขาในใจ แล้วก็อยากรู้ขึ้นมาว่าเขาไซซ์อะไร ก็เลยเดินย่องเบาๆ ข่มความเจ็บและแสบไว้ แล้วก็หยิบถุงยางขึ้นมาดูใกล้ๆ แล้วถึงกับตาโต 58 ถึงว่าทำไมเจ็บขนาดนี้ ของฉันฉีกหมดแล้วมั้ง มองคนหล่อที่ยังนอนหลับสบายอยู่ แล้วอดที่จะย่นจมูกใส่เขาไม่ได้ “เท่าแขนฉันแล้วมั้ง” พูดพึมพำกับตัวเอง แล้ววางถุงยางไว้ที่เดิม ตาเหลือบไปเห็นกระเป๋าสตางค์ของเขาวางอยู่ด้วย ขอดูนามสกุลหน่อยเถอะใหญ่ได้ใคร เนลลี่เปิดกระเป๋าสตางค์ของเขา อ่านชื่อนามสกุลเขา ไค กอร์ดอน (อารยะสกุล) แล้วก็ไล่สายตาดูวันเดือนปีเกิด ของเขาด้วย “โอ๊ะ! ไค เด็กกว่าฉันงั้นเหรอ” เนลลี่รีบเก็บกระเป๋าสตางค์ของเขาไว้ที่เดิม และรีบเดินย่องออกมาจากห้องนอนของเขาทันที เนลลี่กดลิฟต์ แล้วก็รีบเดินไปที่รถของตัวเอง ก่อนที่จะรีบขับออกไป

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา ไค : มาหาผมที่เพนต์เฮาส์ เนลลี่ : ทำไมนายไม่ให้ฉันเป็นคนเรียก ฉันควรเป็นคนกำหนดวันเองไม่ใช่เหรอ ไค : ผมว่างวันนี้ วันว่างของผมมีน้อย ผมควรเป็นคนกำหมด รีบมาเนล เนลลี่ : ก็ได้ ฉันได้แต่นึกโมโห แต่ก็รีบเคลียร์งานไปหาเขาตามที่ตกลงกัน ระหว่างขับรถก็แอบตื่นเต้น ใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้ ตั้งแต่วันที่เขาไปหาที่บริษัทแล้วก็ได้ตกลงกัน ไคก็หายเงียบไปเลย ไม่โทรหา ไม่ส่งข้อความ จนมาถึงวันนี้ เขาก็ทำตามข้อตกลงเป็นอย่างดี แบบนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ก็ตกลงไว้แค่นั้น @เดอะไวท์คอนโด เนลลี่จอดรถแล้วเดินเข้าไป กำลังจะโทรหาไค แต่เจ้าหน้าที่ของคอนโดเดินเข้ามาหาเธอ พร้อมกับยื่นคีย์การ์ดให้เนลลี่ “คุณไคฝากไว้ให้ค่ะ”เนลลี่รับมาแล้วรีบเดินไปที่ลิฟต์ จนมาถึงหน้าห้องของเขา แตะคีย์การ์ดแล้วเปิดประตูเข้าไป ถอดรองเท้าแล้วเดินเข้าไปในห้องรับแขก ไคนั่งจิบไวน์อยู่ ทั้งเนื้อทั้งตัวเขาสวมแค่เสื้อคลุมอาบน้ำ ท่านั่งสบายๆ ไม่ได้สนใจว่าจะมีอะไรโผล่ออกมาจากชายเสื้อคลุมรึเปล่า สายตามองตรงมาที่เนลลี่ “ชุดสวยนะ แต่ถอดมันออกซะ”“นี่นาย หยุดออกคำสั่งกับฉันได้แล้วนะ บอกแล้วไงว่าฉันโตกว่า” เนลลี่เดินตรงไปห