All Chapters of kick off love ล้ำเส้นรัก จุดโทษหัวใจ NC20++: Chapter 31 - Chapter 40

หลังจากวันนั้นพีเจก็ส่งดอกไม้มาให้เนลลี่ทุกวัน แล้วก็หมั่นส่งข้อความหา ถามเสมอว่าเนลลี่สะดวกให้เขาโทรหารึเปล่า วันนี้ก็เช่นกัน เขาส่งดอกไม้มาอีกแล้ว เนลลี่ยิ้มกับดอกไม้ เขาน่ารักมาก ไม่ได้เรียกร้องรึทำให้ฉันอึดอัดเลย ก๊อกๆ “เชิญค่ะ” มิตาเปิดประตูเข้ามา “แหม! คุณเนลลี่ดอกไม้เต็มห้องเลยนะจ๊ะ” อดแซวเพื่อนไม่ได้ เนลลี่ยิ้มให้มิตา วางช่อดอกไม้ลง “จะถามไหมว่าใครส่งมา” “ฉันรู้แล้วย่ะ ริต้าบอกฉันแล้วว่านางดีลหนุ่มให้แก ฉันไม่ยอมนะเนล ยังไงฉันก็เชียร์ไคของฉันอยู่ดี แล้ววันนี้ตามที่นัดกัน เขาจะมาที่นี่ด้วย” มิตารีบบอก “มาก็มาสิ” เนลลี่ตอบเหมือนไม่ได้สนใจอะไร “ยัยนี่” มิตาพูดออกมาอย่างนึกโมโหเพื่อน “เก็บแจกันดอกไม้พวกนี้ออกไปก่อนได้ไหมเนล ขยันส่งจังเลยนะ ฉันเข้ามาในห้องทำงานแกคิดว่าร้านขายดอกไม้แล้วเนี่ย” “ทำไมต้องเก็บ สวยดีออก ฉันชอบ” เนลลี่เลิกคิ้วถาม “ก็เพิ่งบอกไปว่าไคกำลังมาที่นี่ด้วยนะ แกอยากให้เขาเห็นดอกไม้พวกนี้งั้นเหรอเนล” มิตารีบเตือน “แล้วทำไมเขาจะเห็นไม่ได้มิตา แกใจเย็นหน่อย ฉันรู้ว่าแกอยากให้ฉันคบกับไค แต่แกก็รู้ว่าฉันไม่สบายใจ และคุณพีเจเขาก็รู้เรื่องไค ฉันบอกเขาแล้ว

“ถ้าชอบดอกไม้ผมจะเหมามาให้ทุกวัน” ไคพูดขึ้นมา “ไม่ต้อง” เนลลี่ปฏิเสธเสียงแข็ง “ชอบของคนอื่น” เนลลี่เงียบไม่ตอบ “เนลตอบ” “ตอบคุณก็โกรธ ไม่ตอบคุณก็โกรธ ฉันขอไม่ตอบดีกว่า” “จะเดตกับคนอื่นงั้นเหรอเนล” ไคถามอีกคำถาม “เขาก็เป็นคนโอเค และขอพยายามเข้าหาฉัน ทั้งที่รู้ว่าฉันยังมีใจกับผู้ชายอีกคนอยู่” “คุณบอกเขาเรื่องผมงั้นเหรอเนล” “ใช่ ฉันบอกเขาไปตามตรง” “แล้วยังไง ก็คือยังจะเดตกับเขา เพราะคิดว่าเขาจะมาแทนผมได้งั้นเหรอเนล ให้ตายเถอะ คุณนี่มันเด็กมากเลยนะ ไม่สมกับที่อวดดีนักหรอกว่าเป็นผู้ใหญ่” เพียะ! เนลลี่ตีไหล่เขา “จะมาว่าฉันทำไม” “หึ! เด็กน้อยไม่ประสา เพิ่งรู้จักเซ็กซ์อย่างคุณ จะไม่มีวันลืมผมได้หรอกเนล ผมท้าให้คุณลองไปนอนกับไอ้คนที่ส่งดอกไม้มาให้นั่นด้วยเลย คุณก็ไม่มีทางลืมผมหรอก “ไคแกล้งพูดยั่วโมโหเธอ “นี่นาย ฉันไม่ใช่จะนอนกับเขาสักหน่อย ฉันแค่เปิดใจกับพีเจเขาเฉยๆ เพราะเขาดูเหมาะสมกับฉัน เหมือนที่น้องวาวาอะไรนั่นดูเหมาะกับนายมากกว่าฉันเหมือนกันไง” ตอบโต้เขาด้วยน้ำเสียงโกรธจัด ไคหันหน้ามาเผชิญกับเนลลี่อีกครั้ง “แน่ใจว่าทนได้เหรอเนล ถ้าผมจะเดตกับวาวา” ไคจับคางเล็กให้เงยหน้ามองสบตา

เนลลี่กลับมาถึงบ้าน ด้วยความร้อนรุ่ม รีบเดินขึ้นไปชั้นสองของบ้าน ตรงไปที่ห้องนอน คิดว่าต้องไปอาบน้ำชำระร่างกายเอากลิ่นกายของเขาที่ติดอยู่ตามเนื้อตัวออกไปให้หมด และอีกอย่างเมื่อกี้ฉันอมของเขาเกือบเข้าไปทั้งดุ้น คิดได้แบบนั้นก็เผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ “บ้าจริง” บ่นตัวเองที่ยังคิดถึงเรื่องนี้ในหัวอยู่ตลอดเวลา รีบถอดเสื้อผ้า และเข้าไปในห้องน้ำ เปิดฝักบัวยืนหลับตานิ่ง ปล่อยให้น้ำเย็นระงับความร้อนรุ่ม แต่มันก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย “ถ้าไม่เสร็จคืนนี้จะนอนหลับลงได้เหรอเนล กลับไปช่วยตัวเองมันก็ไม่ถึงใจหรอกจริงไหม” มันจริงที่สุด คำพูดของไคก้องอยู่ในหัว และตอนนี้ฉันกำลังทรมานตัวเองอยู่ มันยากที่จะระงับได้จริงๆ เนลลี่ส่งนิ้วเรียวขยี้จุดอ่อนไหวของตัวเอง อย่างน้อยก็เพื่อช่วยระงับความต้องการของตัวเองไปก่อน ฉันทำตัวเองลำบากแล้วสินะ ด้านเขาคงไม่อะไรหรอกคงหาที่ลงได้สบายๆ มีผู้หญิงรอเขาอยู่เยอะแยะ เลยไล่ฉันกลับแบบนั้น ตัวฉันเองนี่สิ ช่วยตัวเองมันเสร็จก็จริงอยู่หรอกนะ แต่มันไม่ถึงใจเอาจริงๆ และมันยังไม่หายไป ยังอยากได้ของเขามาช่วยอยู่ดี เนลลี่ยืนให้สายน้ำเย็นผ่านร่างกายจนร่างบางสั่นสะท้าน จนคิดว่าระงับทุก

“คิดถึงเนลบ้างไหมคะ กอดหน่อยได้ไหม เนลคิดถึงคุณมากเลยนะ” “เนลลี่รอแป๊บเดียว เดี๋ยวผมจะตามใจคุณทุกอย่าง โอเคไหม” เขากระซิบตอบ “ไม่ เนลอยากได้จูบจากคุณอีก ตอนนี้เลย” ทำหน้างอแงใส่เขา อย่างเอาแต่ใจ ไคลูบแก้มนุ่มเบาๆ แล้วก็จุ๊บแก้มแดงระเรื่อไปหนึ่งที “พอแล้วไปเถอะกลับบ้าน” เขาประคองให้คนตัวเล็กลุกขึ้น ธีโอกับแฟนของเขาเดินตรงมาหาเนลลี่กับไค และเอ่ยขึ้นมา “เนลมีคนมารับเหรอ ผมว่าจะเดินมาถามอยู่เลยว่าทำไมคุณมานั่งคนเดียว” เนลลี่ยิ้มให้ธีโอ “ถ้าฉันมาคนเดียวจริงก็ถือว่าไม่แปลกนะ เพราะที่นี่เป็นโรงแรมของเพื่อนสนิทฉัน ขอตัวกลับก่อนนะ” เนลลี่หันมายิ้มให้ไค โดนไม่คิดจะแนะนำให้ทั้งคู่รู้จักกัน “แฟนใหม่เหรอเนลใจคอจะไม่แนะนำให้ผมรู้จักเลยเหรอ” ธีโอมองสบตาไค “ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วย เราไม่ได้เป็นเพื่อนกันนะธีโอ จบไปแล้วก็คือจบ ไปค่ะไค” “ผมก็แค่จะยินดีด้วยแค่นั้นเนล ไม่ได้จะอะไรหรอก” “งั้นเอาไว้ค่อยมายินดีตอนงานแต่งของเราดีกว่านะ เพราะฉันคงไม่คบใครนานอีกแล้วล่ะ แต่งเลยดีกว่า จริงไหมคะไค” ไคยิ้มให้เนลลี่ แทนคำตอบ และพอจะคาดเดาทุกอย่างได้ชัดเจน ว่าเนลลี่กำลังทำอะไร เขาประคองเนลลี่มาที่รถ

เช้าวันต่อมา ไครีบตื่นเพราะเขามีซ้อมตอนเช้า มองคนตัวเล็กนิ่งอยู่สักพัก ลังเลว่าจะปลุกดีไหม แต่เมื่อเห็นว่าหลับสบายอยู่ก็เลยไม่ปลุกเธอ เขาออกจากบ้านเนลลี่ด้วยความรีบร้อนเพราะกลัวไปซ้อมสาย เนลลี่ตื่นสายด้วยความเพลีย วาดแขนหาคนตัวโตที่กอดนอนมาทั้งคืนแต่ไม่เจอ ก็รีบดีดตัวลุกขึ้นนั่ง รีบมองไปรอบๆ ห้อง ไคไปไหน เนลลี่รีบเดินไปดูในห้องน้ำเขาไม่อยู่ กลับไปแล้วเหรอ กลับไปแบบนี้ได้ยังไง ทำไมไม่บอกฉันก่อนล่ะ รึยังโกรธฉันอยู่ได้แต่คิดขุ่นเคืองเขาในใจ ก่อนที่จะรีบอาบน้ำและออกไปทำงาน ด้านไค หลังเลิกซ้อมเขานั่งพักอยู่กับโอเว่น “ยิ้มอะไรโอเว่น” “หึ! มาซ้อมสาย แถมมีรอยกัดที่แขน บุญเท่าไหร่แล้วเนอะที่ยังวิ่งไหว” โอเว่นเอ่ยแซวเพื่อน ไคหัวเราะมองรอยกัดที่เนลลี่ฝากไว้ “สังเกตอะไรขนาดนั้น” มองสบตาโอเว่นแล้วยิ้ม “ไอ้เวร! เขาเห็นกันหมดแล้ว ไม่ใช่แค่ฉันหรอก ตกลงรอยนั่นใครทำ” “เนลลี่” ไคตอบและยิ้ม “ยิ้มหน้าบานขนาดนี้ คุยกันรู้เรื่องแล้วใช่ไหม” “คงงั้น” ไคพยักหน้า “สมหวังแล้วนะไค แล้วเคลียร์เรื่องน้องคนนั้นแล้วเหรอ” โอเว่นรีบถามเมื่อนึกขึ้นได้ “ก็กำลังจะหาโอกาสพูดกับคุณแม่อยู่เร็วๆ นี้แหละ ฉันไม่อยากใ