All Chapters of สนองรัก นายซุปตาร์: Chapter 31 - Chapter 40

“...กันตาต้องมารับเคราะห์แทนฉัน เพราะฉัน กันตาถึงต้องมาเจอเรื่องร้ายๆ แบบนี้” พอได้สติกาอินเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ทุกคนฟัง พร่ำเอ่ยโทษตัวเองด้วยความรู้สึกผิดที่ต้นเหตุของเรื่องเลวร้ายนี้ เรื่องอิจฉาริษยาระหว่างพี่น้องต่างแม่ แต่คนไม่รู้เรื่องราวต้องมารับเคราะห์“พี่อย่าโทษตัวเอง”“จะไม่ให้ฉันโทษตัวเองได้ยังไง ถ้าฉันไม่ให้เสื้อกันตาใส่ กันตาก็ไม่ต้องมารับเคราะห์แทนฉัน คนพวกนั้นต้องการตัวฉัน ไม่ใช่กันตา เพราะฉัน...” ไดชิโอบกอดปลอบประโลมร่างสั่นเทิ้มจากการร้องไห้อย่างหนักหลังจากพากาอินส่งโรงพยาบาลหกชั่วโมง นักสืบและบอดีการ์ดก็พบตัวกันตาที่บ้านร้าง แถบชานเมือง จึงรีบรายงานผู้เป็นนาย และนำตัวผู้หญิงของนายส่งโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดฉลามที่ได้รับรายงานเป็นระยะ รีบบึ่งรถไปหาด้วยใจที่ร้อนรน และจากสภาพอันบอบช้ำหนักของกันตาทำหัวใจเขาแทบแตกสลายด้วยความสงสารจับใจกับความโหดร้ายที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ต้องพบเจอ จนน้ำตาลูกผู้ชายรินไหลอย่างไม่อายใคร มือที่สั่นเทาสัมผัสใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยความรุนแรงแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าจะสร้างความเจ็บปวดให้เธอยิ่งขึ้น“พบคราบอสุจิที่อวัยวะเพศของคุณกัณตพรค่ะ” เหมือนฟ้

ระหว่างที่กันตาอยู่ภูเก็ต ของมีคมทุกชนิดจะต้องถูกเก็บไว้อย่างมิดชิด ของใช้ในห้องน้ำที่หากแตกแล้วมีความคมก็ถูกเปลี่ยนใหม่หมด แม้เธอจะรับปากว่าจะไม่ฆ่าตัวตาย แต่เพื่อความไม่ประมาท ก็ต้องป้องกันไว้ก่อนทุกๆ วัน ฉลามจะคอยดูแลกันตา จะอาบน้ำด้วยกัน หลังจากนั้นก็จะเป่าผม หวีผม ทาครีม ช่วยใส่เสื้อผ้า หรือแม้แต่ตัดเล็บ เขาล้วนเป็นคนทำให้เธอ อย่างที่ไม่เคยทำให้ใครมาก่อนอาการผวา และนอนละเมอยังคงมีให้เห็น ให้ได้ยิน แต่ก็ดีขึ้นตามลำดับดวงตาที่ฉายแววให้เห็นความสดใสบ้างแล้ว จับจ้องข้อมือของตัวเอง ร่องรอยของความคิดชั่ววูบยังคงปรากฏให้เห็นเด่นชัด หลังจากผ้าพันแผลถูกคลายออกไป“กันตาไม่ต้องกังวลนะ อีกประมาณเดือนหนึ่งก็ทำเลเซอร์ลบรอยได้แล้ว” ฉลามไม่ปล่อยไว้นาน เขาพันข้อมือปกปิดร่องรอยนั้นด้วยผ้าพันแผลผืนใหม่“เลเซอร์สามารถลบรอยแผลเป็นได้ ส่วนแผลในใจ...”“พี่จะเป็นคนลบให้กันตาเอง” พันผ้าที่ข้อมือเสร็จ ก็จับมือนั้นขึ้นมา แล้วจูบประทับลงไปบนหลังมือด้วยความอ่อนโยน เฉกเช่นทุกวัน“เหนื่อยไหมคะที่ต้องมาดูแลกันตาแบบนี้”“ไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด เมื่อก่อนกันตาคอยดูแลพี่ ตอนนี้พี่เป็นฝ่ายดูแลกันตาบ้างจะเป็นไรไ

ปลาวาฬ : ยินดีต้อนรับพี่สะใภ้ครับ // ปลาวาฬแสดงความยินดีกับสมาชิกใหม่ของครอบครัว ด้วยเป็นการตัดสินใจอย่างปัจจุบันทันด่วน ทำให้คนที่อยู่ประเทศอังกฤษมาร่วมเป็นสักขีพยานไม่ได้ แต่ฉลามได้โทรบอกหลังจากตัดสินใจเรื่องนี้ ตอนที่จดทะเบียนสมรส พี่สาวก็ถ่ายวีดีโอส่งไปให้กันตา : ขอบคุณค่ะ เสียดายพี่ปลาวาฬไม่ได้อยู่ด้วยปลาวาฬ : ฉลามใจร้อนไง อยากจะจดทะเบียนสมรสเมื่อวาน วันนี้ก็จดเลย แต่ไม่เป็นไรหรอก ยังไงงานแต่งพี่ก็ต้องอยู่ด้วยอยู่แล้ว ไม่แน่พี่อาจแต่งงานก่อนก็ได้ // ปลาวาฬรับรู้เรื่องร้ายๆ ที่เกิดขึ้นจากผู้เป็นพ่อ ใจจริงเขาอยากจะกลับไทยตั้งแต่ทราบข่าว แต่เพราะงานที่นี่มีปัญหา แล้วพ่อบอกว่าจัดการทุกอย่างได้แล้ว เขาจึงอยู่อังกฤษได้อย่างสบายใจ และคอยส่งกำลังใจให้พี่ชายฝาแแฝดฉลาม : ก่อนจะแต่งงานต้องหาเมียให้ได้ก่อนปลาวาฬ : เมียน่ะหาไม่ยากหรอกถ้าจะหาฉลาม : กลับมาง้อก่อนครับ ค่อยบอกว่าเมียหาไม่ยาก // ฉลามรู้ว่าน้องชายฝาแฝดมีผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ในใจ และรู้ว่าก่อนไปอังกฤษได้ทำร้ายจิตใจผู้หญิงคนนั้นไว้กันตา : พี่ปลาวาฬมีแฟนแล้วเหรอคะ // กันตาถามสามีป้ายแดง ฉลาม : ก็คนที่ปลาวาฬปฏิเสธไงกันตา : อ๋อ ใจ

“มาริน มิรา จะไปไหนกันครับ” พี่สาวกับพี่เขยไม่ได้มาเกาะอลินดาด้วย ฉลามจึงรู้ดีว่าหลานสาวต้องนอนด้วย แต่หลังจากกันตาอาบน้ำและแต่งตัวให้ ทั้งคู่กลับคว้าตุ๊กตาราวกับจะพากันออกไปจากห้อง แทนที่จะกระโดดขึ้นเตียงแล้วครอบครองหมอนข้างมีชีวิตของเขา“ไปนองกับน้ากาอิงค่ะ”“น้าไปส่งครับ” ฉลามกระตือรือร้นขึ้นมาทันที ไม่มีความคิดที่จะฉุดรั้งหลานสาวฝาแฝดไว้“ดีใจเหรอคะที่ไม่ต้องนอนโซฟา” กันตาหมั่นไส้คนหน้าบานอย่างไม่ปิดบังความดีใจ“ดีใจที่จะได้นอนกอดกันตาต่างหาก” มือใหญ่คว้าท้ายทอยของภรรยาคนสวยรั้งเข้ามาใกล้อย่างอ่อนโยน เอ่ยบอกข้างใบหูของเธอ“น้าหยามเย็วๆ มายิงง่วงนองมาก // น้าหยามเย็วๆ มิยาง่วงนองมาก” มารินกับมิราเร่งเร้า เพราะรู้สึกง่วงนอนเต็มทน ฉลามกับกันตาก็รู้สึกได้ เพราะเสียงกับดวงตาปรือๆ ของทั้งคู่ คงอ่อนเพลียและเหนื่อยล้าจากการนั่งเรือหลายชั่วโมง“เดี๋ยวพี่มานะครับ” จมูกโด่งคมสันถูกกดลงบนแก้มเนียนนุ่ม ตามด้วยจูบริมฝีปากอิ่มเบาๆฉลามไปส่งหลานสาวยังห้องพักที่ทั้งคู่ปรารถนาจะนอน กาอินรู้ว่ามารินกับมิราจะมานอนด้วย เพราะเธอเป็นคนชวนเอง ส่วนคนไม่รู้ก็ทำได้เพียงกล้ำกลืนฝืนทนระเห็จตัวเองไปนอนที่โซฟา

“เออ...มาริน มิรา ทำไมจ้องน้าไดชิคนหล่อแบบนั้นล่ะครับ” สองเด็กหญิงตัวน้อยมาถึงห้องอาหาร ก็เอาแต่จ้องหน้าไดชิอย่างจับผิด คนหนึ่งเท้าเอว คนหนึ่งกอดอก“น้าไดชิป่วยเป็งโยกฉำออย มายิงยู้” มารินทำเป็นรู้ทัน น้าไดชิป่วยเป็นโรคสำออย ทั้งที่ความเป็นจริงน้าฉลามเป็นคนบอก“น้าไดชิฉำออย ฉำออยมากๆ” มิราเน้นย้ำ“มารินกับมิราจะบอกว่าน้าแกล้งป่วยใช่ไหม”“ใช่” สองสาวน้อยพยักหน้าขึงขัง“น้าไม่ได้แกล้งป่วยนะครับ แค่กๆๆ เนี่ย น้ายังไออยู่เลย แค่กๆ” ไดชิออกอาการไออย่างหนักขึ้นมาทันที“ฉัยไม่ดี ฉะแดงเก่งมาก โป้งแย้ว” มารินกับมิราโกรธน้าไดชิ คนนิสัยไม่ดี ทุกอย่างเป็นการแสดงที่เก่งมาก สะบัดหน้าเชิด หันหลังให้ แล้วกอดอกด้วยใบหน้างอเง้า“น้ายอมรับก็ได้ครับว่าแกล้งป่วย” ไดชิรู้สึกไม่ดีที่แกล้งเด็กหญิงตัวน้อยฝาแฝด“โป้ง” มารินกับมิราเอี้ยวหน้าไปมองคนรับสารภาพ พร้อมยกนิ้วโป้งโกรธเคือง“ถ้าน้าให้นอนด้วยมารินกับมิราจะยกโทษให้คนนิสัยไม่ดีคนนี้ได้ไหมครับ”“ได้ แต่ที่นองของคงฉัยไม่ดีคือโชฟาเท่านั้ง” มารินกับมิราเปลี่ยนสีหน้าได้อย่างรวดเร็ว จนไดชิรู้สึกว่ากำลังถูกเด็กน้อยแกล้งโกรธเคือง แต่อีกใจก็คิดว่าเด็กสองขวบเหมือนผ้