Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

สุดท้ายนักเรียนตัวน้อยต้องหันมาส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากครูฝึกตาละห้อย “ไปนั่งพักก่อนดีกว่าครับ” ลูเซียโน่เห็นความเครียดที่เริ่มก่อตัวขึ้นบนใบหน้าสวยจึงเอ่ยขัดจังหวะ ขณะที่ถิงถิงรีบถอดอุปกรณ์เซฟตี้ออกทันที ก่อนจะเดินไปนั่งพักที่ม้านั่งด้วยใบหน้าที่บูดบึ้งเพราะรู้สึกไม่พอใจในฝีมือตัวเองจนถึงขั้นสุด

“ผมขอร้องครับอา ได้โปรด ผมขอร้อง” เสียงอ้อนวอนของลูเซียโน่แหบพร่าและสั่นเครือจนแทบจะกลายเป็นเสียงสะอื้น เขาตะเกียกตะกายอยู่บนพื้นเย็นเยียบ สองมือที่สั่นเทาพยายามยื่นไปหาแหวนวงนั้น ราวกับมันคือลมหายใจสุดท้ายที่เหลืออยู่ “ในสนามจริงมันไม่มีศัตรูหน้าไหนมันนั่งรับฟังคำขอร้องโง่ๆ ของแกหรอกลูเซียโน่!” มา

“เหมย...พี่อยู่นี่ครับ” เสียงทุ้มอ่อนโยนที่ดังขึ้นเบื้องหลังทำให้ถิงถิงรีบหันขวับกลับไปมองทันที ราวกับโลกทั้งใบที่กำลังจะพังทลายถูกหยุดเอาไว้ด้วยเสียงเพียงคำเดียว “พี่โซ่ เหมยตกใจหมดเลย...” ทันทีที่เห็นว่าเป็นเขาจริงๆ รอยยิ้มก็ผุดพรายขึ้นบนใบหน้าทั้งที่คราบน้ำตายังไม่ทันจางหาย เธอโถมเข้าหาเขาอย่างล

“หนูตกใจแทบแย่ แม่เล่นอะไรเนี่ย” ถิงถิงทำเสียงดุใส่คนเป็นแม่ทันทีที่กลับมาถึงบ้าน หลังจากที่ก่อนหน้านี้เธอแทบจะสติหลุดเพราะเสียงกรีดร้องปริศนาในโทรศัพท์ แต่โชคดีที่มันเป็นเพียงอาการดีใจจนล้นของแม่ที่โทรกลับมาอธิบายซ้ำหลังจากนั้น ทั้งคู่จึงรีบจัดการธุระบนเกาะให้เสร็จสิ้นและบึ่งรถกลับมาเพื่อเตรียมตัวเ

บรรยากาศภายในร้านกาแฟเงียบสงบดูอึดอัดขึ้นมาถนัดตา เมื่อโต๊ะริมหน้าต่างถูกจับจองด้วยชายหญิงคู่หนึ่งที่เคยมีความรู้สึกดีๆ ต่อกัน ทว่าถัดไปเพียงโต๊ะเดียว กลับมีชายหนุ่มร่างสูงสง่านั่งจิบกาแฟดำด้วยท่าทีเรียบเฉย แผ่รังสีอำนาจที่ออกมากดดันจนพนักงานในร้านไม่กล้าแม้แต่จะสบตา ลูเซียโน่ยอมตกลงให้ถิงถิงออกมา