ใต้ปีกมารมาเฟีย のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

แสงอาทิตย์ยามเช้าที่ลอดผ่านผ้าม่านสีทึบเข้ามา ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกหนาวเหน็บในใจของถิงถิงลดน้อยลงเลย เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับความหนักอึ้งที่ดวงตา บาดแผลจากคำพูดร้ายกาจของลูเซียโน่เมื่อคืนยังคงทำหน้าที่ของมันได้อย่างดีเยี่ยม เธอรู้สึกเหมือนหัวใจถูกกรีดจนเป็นแผลเหวอะหวะ แม้แต่แรงจะหยัดกายลุกขึ้นจากเตียงก

“พะ พี่โซ่...” เสียงละเมอแหบพร่าที่หลุดออกมาจากริมฝีปากซีดเซียวทำเอาลูเซียโน่ชะงักงัน หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบจนแตกสลายไปในพริบตา เธอยังเรียกหาเขา ยังเรียกหาผู้ชายที่เพิ่งจะสาดคำพูดร้ายกาจใส่เธอจนตกอยู่ในสภาพนี้ “พี่อยู่ตรงนี้ถิงถิง พี่อยู่ตรงนี้” เขากระซิบตอบเสียงสั่นพร่า ลูเซียโน่ตัดสินใจทิ้งมาดม

“นายจะเอายังไงต่อครับ” ไทเลอร์เอ่ยถามขณะลอบมองเจ้านายที่กำลังเคาะนิ้วลงบนโต๊ะทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แววตาคมกริบคู่นั้นฉายแววกังวลออกมาอย่างปิดไม่มิด “คืนนั้นกูไม่น่าใจอ่อนไปเฝ้าเธอเลย โดนสงสัยจนได้” ลูเซียโน่ถอนหายใจยาวก่อนสบถออกมาเบาๆ อย่างนึกรำคาญใจ เขานึกตำหนิตัวเองที่ปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเห

“พี่โซ่...” เสียงเรียกแผ่วเบาแต่ชัดเจนทำเอาลูเซียโน่ชะงักกึก ทั้งที่เขาคิดว่าร่างบางสลบไสลไปกับความเร่าร้อนบนเตียงจนหมดแรงแล้ว ทว่าเธอกลับยังมีสติพอที่จะตื่นขึ้นมาขัดขวางการหนีหน้าของเขา “บอกกี่ครั้งแล้วว่าลูเซียโน่ ไม่ใช่โซ่” เขาเอ่ยเสียงเรียบพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ว้าวุ่น “พี่โซ่ พี่โซ่ๆๆๆ” หญิงสา

“บังเอิญบ่อยจังเลยนะคะ” “หรือจะทำเอง?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วใส่คนที่ไม่ยอมหยุดกวนประสาทเสียที “ไม่เอาค่ะ พี่ทำนั่นแหละดีแล้ว” ถิงถิงรีบส่ายหน้าหวือ หุบยิ้มทะเล้นแล้วนั่งสงบเสงี่ยม ยอมปล่อยให้เขาประคบเท้าให้เพื่อลดอาการบวมอย่างว่างง่าย “เหมยทำอาหารไว้หลายอย่างเลยนะ มีแต่ของโปรดพี่ทั้งนั้นเลย จะไม่ลองชิ