All Chapters of Babysitting the Professor's Son: Chapter 21 - Chapter 30

𝐕𝐀𝐋𝐄𝐑𝐈𝐀𝐍'𝐒 𝐏𝐎𝐈𝐍𝐓 𝐎𝐅 𝐕𝐈𝐄𝐖Three months...Three months since Arielle left. But still, I haven't moved on, and I will never move on. The day I let go of her hands is still fresh in my mind. Ang sakit pa rin... I wanted to keep her. Ayaw ko siyang pakawalan noong araw na 'yon, but her last words were enough to let her go. Tama siya. Hindi niya nga kami responsibilidad ni Adam. Maybe, she got tired. Maybe, it was too much for her. Siguro masyado akong nakampante dahil nandiyan siya. Nakalimutan ko na napapagod na pala siya. And there's no one to blame but only myself. I was the one who ruined her life. Ako ang pumasok sa buhay niya. Arielle knew that our relationship was dangerous, but she took the risk. But I didn't regret loving my Arielle, even if... even if she said that loving me was a mistake.Inaamin ko, nasaktan ako sa sinabi niya. But I had no right to invalidate her feelings. Mahal na mahal ko siya. And I am just thankful that for once in my life, Ari

𝐕𝐀𝐋𝐄𝐑𝐈𝐀𝐍'𝐒 𝐏𝐎𝐈𝐍𝐓 𝐎𝐅 𝐕𝐈𝐄𝐖After many months, I couldn't believe that I was seeing her right now face to face. Halo-halong emosyon ang nararamdaman ko. I wanted to hug her so tight and tell her how much I miss her. But something was stopping me from doing it. "Running away again, Alcantara?" I repeated. My jaw was clenching. Hindi ako makapaniwalang makikita ko siya sa isang convenience store dito sa France. I was already looking for her address pero tumigil muna ako sa isang convenience store para mamili ng kakainin, because I've been tired looking for her the time I stepped foot in France. When she dropped her keys, I was frozen. Hindi ako nakagalaw nang makita ko siya. I missed her so d-mn much...Nabalik lang ako sa ulirat nang agad siyang tumakbo palabas ng convenience store. It was so clear that she was running away from me. Handa na sana akong sundan siya pero nawala na siya sa paningin ko dahil naharangan ako ng mga tao. The only thing that I had was he

𝐀𝐑𝐈𝐄𝐋𝐋𝐄'𝐒 𝐏𝐎𝐈𝐍𝐓 𝐎𝐅 𝐕𝐈𝐄𝐖Napatingin ako kay Valerian na tulog sa tabi ko. Tinakpan ko ang hubad kong katawan ng kumot bago ko napagdesisyunan na bumangon. Hindi ako makapaniwala na may nangyari sa amin ni Valerian. Trinaydor na naman ako ng katawan at nararamdaman ko. Bumaba na ako ng kama at pinulot ang mga damit ko na nagkalat sa sahig. "Where are you going?" Napalingon ako sa likod ko. Nakita ko si Valerian na dilat na ang mata ngunit nakakunot ang noo nito. "Mali 'to... Hindi dapat nangyari 'to," sabi ko at pinagpatuloy ang pagbibihis. Bumangon si Valerian at nagsuot ng boxer. Lumapit siya sa akin. "What are you saying, Arielle? Okay na tayo, 'di ba?" aniya. Nagsusumamo ang mata niya. "Walang ibig sabihin ang nangyari sa atin, Val. Nadala lang tayo sa nararamdaman natin." Mapait siyang ngumiti. Nilagpasan ko na si Valerian para lumabas na ng kwarto ngunit napahinto ako nang bigla siyang magsalita. "Hindi mo na ba talaga ako mahal?" Dama ko ang sakit

𝐓𝐇𝐈𝐑𝐃 𝐏𝐄𝐑𝐒𝐎𝐍'𝐒 𝐏𝐎𝐈𝐍𝐓 𝐎𝐅 𝐕𝐈𝐄𝐖 "T-ngina— ang sakit! Lalabas na talaga siya!" sigaw ni Arielle dahil sa sobrang sakit ng tiyan niya. Nakasakay siya ngayon ng trolley at tinatakbo papunta sa hospital room kung saan siya manganganak. "Calm down, baby... It'll be alright..." pagpapatahan ni Valerian. But the truth was, hindi na siya mapakali. Hawak lang niya ang kamay ni Arielle. Maya-maya ay nakarating na sila sa tapat ng delivery room. Nilipat na ng bed si Arielle at naghahanda na ang mga doctor na magpapaanak sa kanya, pero natigilan si Valerian nang makita ang lalaking nagsusuot ng gloves. "Wait, ikaw ang magpapaanak sa asawa ko?" nakakunot ang noo na tanong ni Valerian. The doctor seemed confused, but he just nodded. "Yes, Sir. Is there a problem?" "Very big problem! Hindi ako papayag na lalaki ang magpapaanak sa asawa ko!" Valerian objected. "Sir, ako ang naka-duty sa oras na ito. No other female doctors are available at this hour, Sir." Nakik

Eliza's Point of View Sabado ngayon at walang klase. Para sa ibang estudyante, ang Sabado ay para sa pagtulog nang mahaba, paglabas kasama ang mga kaibigan, o simpleng paghiga sa kama habang walang iniisip na mga gawain sa paaralan.Pero para sa akin, pagkakataon iyon para kumita ng kaunti.Wala kaming klase tuwing Sabado at Linggo kaya madalas akong sumasama sa Tita Lorna ko kapag may mga event siyang kinukuha para sa catering.Hindi naman kalakihan ang kinikita ko pero malaking tulong na rin.Lalo na't ayaw kong palaging humingi ng pera sa mga magulang ko para sa mga gastusin ko sa kolehiyo."Eliza, bilisan mo!"Narinig ko ang sigaw ni Tita mula sa labas ng bahay."Sandali lang, Tita!"Kinuha ko ang apron ko at mabilis na lumabas.Naghihintay na sa tapat ng bahay ang maliit niyang sasakyan na punong-puno ng mga lalagyan ng pagkain, plato, kubyertos, at iba pang gamit."Handa ka na?" tanong niya."Opo.""Birthday celebration ng isang businessman ang pupuntahan natin kaya dapat maay