บททั้งหมดของ ขย่มรัก ขย่มบัลลังก์ [NC30+]: บทที่ 61 - บทที่ 70

“เช่นนี้ฟู่จวินจึงไม่เลือกฟูเหรินจนถึงทุกวันนี้” ไท่จื่อตรัสจริงจัง “เจ้าอย่าคนที่เจ้ารักเสียใจเป็นอันขาด เกาเทียนหมิงต้าหวางกับซินไท่โฮ่วทั้งสองพระองค์ทรงรักกันมาก ในขณะเดียวกันทั้งสองพระองค์เป็นที่ปรึกษาให้กันและกัน จนกระทั่งเกาเทียนหมิงต้าหวางสละราชสมบัติไปอยู่ตำหนักนอกเมือง เมื่อเกาเทียนหมิงต้า

“ตามหาไท่จื่อให้เจอก่อนรุ่งสางโดยเร็ว” หวางเย่ตรัสเช่นนี้กับเหล่าทหารที่อยู่หน้ากระโจม “หรือจะเข้าวังไปหานาง โอ๊ย...เกอเกอทำไมทำตัวเสี่ยงอันตรายด้วย” หวางเย่ตรัสด้วยสุรเสียงแผ่วเบา “รีบไปหาไท่จื่อเถอะ” เกาหรงเยว่ไท่จื่อประทับยืนทอดพระเนตรมองอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ เห็นเหล่าทหารยืนอยู่หน้ากำแพงเมืองประ

เมื่อถึงที่หมายไท่จื่อเสด็จลงจากม้าก่อน แล้วทรงประคองพระนางลงมา พระนางทอดพระเนตรมองที่ศาลาริมแม่น้ำที่ชาวบ้านสร้างไว้ สวยงดงามสีขาวมีโต๊ะ และเก้าอี้สองตัว ไท่จื่อจับพระหัตถ์เรียวมาประทับนั่งที่พระเก้าอี้ ส่วนไท่จื่อเสด็จมาประทับนั่งบนพระเก้าอี้ข้างๆ พระนาง “ทำไมไท่จื่อพาหม่อมฉันมาที่นี่เพคะ” พระนาง

มู่หมิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ขณะที่ก้าวเดินออกมาจากกระโจมหลวง เกาหลี่หวางเย่ที่เสด็จมาด้วยกันนั้น กลับแปลกพระทัยที่มู่หมิงมีสีหน้าที่ดูมีกังวลยิ่งนัก “เจ้าคิดสิ่งใดอยู่” เกาหลี่หวางเย่ตรัสถาม “ข้าว่าต้องเกิดศึกใหญ่แน่ ถ้านำกงจู่กลับไปด้วย” มู่หมิงทูลบอกด้วยน้ำเสียงหวั่นใจ “อย่างไรเสียนางก็ช่วยชีวิตเก

ไท่จื่อเสด็จกลับมาที่ตงกงด้วยรถม้า พร้อมกับกงจู่โดยที่ไม่ตรัสสิ่งใดตั้งแต่เสด็จกลับจากวัง ไท่จื่อเสด็จลงมาก่อน หรูอวี้ประคองกงจู่เสด็จลงมาจากรถม้า นางกำนัลหลิวหลานและเหล่าข้าหลวงยี่สิบกว่าคนที่รอต้อนรับทุกคน ทุกคนต่างมองกงจู่ที่ประทับยืนเคียงข้างไท่จื่อ แต่ทว่าไท่จื่อกลับไม่ตรัสสิ่งใด เสด็จเข้ามาในห