All Chapters of เล่ห์ร้าย ล่ารัก: Chapter 41 - Chapter 47

“อื้ม~ พาย พายจ๋า” อดัมบิดตัวแล้วกวาดมือควานหาเมียรักเพื่อกอดในตอนเช้าอย่างทุกวันที่ผ่านมา แต่เมื่อไม่พบกับร่างนุ่มนิ่มชายหนุ่มจึงเอ่ยเรียกแต่ก็ไร้ซึ่งการตอบรับอดัมค่อย ๆ ยันกายแล้วคว้าเสื้อคลุมมาคลุมร่างแกร่งเปลือยเปล่าเอาไว้ก่อนจะเดินตามหาเธอตามมุมต่าง ๆ ของห้องนอนใหญ่“ไปไหนของเขานะ” อดัมขมวดคิ้ว แต่เมื่อนึกว่าเมียรักคงลงไปทำอาหารหรือทำกิจกรรมยามเช้าของวันร่างสูงจึงไม่ได้ใส่ใจก่อนจะไปจัดการอาบน้ำเพื่อลงไปข้างล่าง“ปิแอร์ วันนี้มีงานด่วนอะไรไหม เอ้อ มึงเห็นเมียกูไหมวะ กูยังไม่เจอเลยตั้งแต่เช้า” อดัมเดินลงมานั่งที่โต๊ะทานอาหารที่มีเลขาคู่ใจนั่งอยู่ก่อนหน้านั้นแล้วจับหนังสือพิมพ์ขึ้นมาเช็คข่าวระหว่างรออาหารเช้า“เห็นครับ” ปิแอร์ตอบแล้วจัดการกับอาหารเช้าไปอย่างไม่สนใจจะมองหน้าเจ้านาย ซึ่งนั่นทำให้อดัมขมวดคิ้วมองปิแอร์ที่ทำท่าทางกวนเบื้องล่างเขาเหลือเกิน“เห็น?” อดัมวางหนังสือพิมพ์ลงแล้วหันตัวไปยังปิแอร์ที่วางช้อนลงแล้วนั่งจิบกาแฟด้วยท่าทางใจเย็น“ครับ เห็นครับนาย”“กวนตีนกูเหรอ” อดัมจ้องหน้าลูกน้องหนุ่มอย่างเอาเรื่องเมื่อปิแอร์ทำท่าทางนิ่งวอนโดนถีบจากเขา ทั้งที่ปกติเวลาเขาถามอะไรแค่คำ

“พายจ๋า~” อดัมเรียกชื่อหญิงสาวเสียงหวานทันทีหลังจากที่มิเชลออกไปพ้นจากห้อง เขารู้สึกหวาดหวั่นกับสายตาที่เธอใช้มองมิเชลเมื่อครู่ นับวันแม่นางฟ้าแสนหวานของเขาก็นับแต่จะดุขึ้นเรื่อย ๆ จนเขาชักกลัวว่าตัวเองคงไม่พ้นต้องไปอยู่ในสมาคมคนกลัวเมียเข้าสักวัน“อย่ามาทำเสียงอ่อนเสียงหวานแบบนั้นค่ะ หวังว่าต่อไปนี้คงจะไม่อำนวยความสะดวกให้บรรดาคู่นอนอีกนะคะ” พระพายปรายตามองอดัมอย่างหมั่นไส้ก็พ่อคุณเล่นเปย์ให้คู่ขาที่ถูกใจซะจนรายได้ที่ควรจะได้รับหายไปถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เพราะทุกสัญญาเช่าหรือสัญญาจัดงานต่าง ๆ ที่เป็นของมิเชล หญิงสาวได้รับสิทธิพิเศษจ่ายเพียงแค่สามสิบเปอร์เซ็นต์จากราคาจริงเท่านั้น ไหนจะที่ดินหลายสิบไร่ที่เขาให้นางแบบสาวยืมพื้นที่ทำโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าฟรี ๆ นั่นอีก“มะ ไม่มีแล้วจ้ะ พี่สัญญา” อดัมยิ้มแห้งให้พระพาย“ดีแล้วค่ะ เพราะถ้ามีพี่จะไม่ได้เห็นหน้าพายอีก พายจะหนีไปให้ไกลเลยคอยดู” เธอขู่เขาด้วยท่าทางเอาจริงทำเอาอดัมนึกหวั่นใจกลัวว่าเธอจะหนีเขาไปจริง ๆ“อย่าพูดแบบนั้นที่รัก อดีตพี่ไม่สามารถกลับไปแก้ไขมันได้แต่พี่สัญญานับตั้งวันที่พี่ได้พายกลับมาและจากนี้ไปจนวันตายพี่จะมีแค่พายคนเดีย

ตกเย็นอดัมก็กลับมารับพระพายที่บ้าน ก่อนที่ชายหนุ่มจะจะตกตะลึงไปกับความงดงามของร่างบางตรงหน้าที่สวมชุดราตรียาวเข้ารูปสีครีมประดับเลื่อมด้วยความประณีตจากแบรนด์ดัง ทั้งยังสวมสร้อยเพชรและข้อมือเส้นเล็กที่ดูเข้ากันกับชุดแต่ทว่าราคาของมันกลับแพงริบจนอดัมนึกชมในความตาคมของเมียรัก ผมยาวสยายถูกเกล้าขึ้นและถูกตกแต่งด้วยเพชรประดับผมอย่างพอเหมาะ“สวยมากเมียจ๋า สวยจนไม่อยากให้ออกไปไหนเลย” อดัมเดินเข้ามากอดเอวร่างบางแล้วกระซิบชมเธอให้ได้ยินกันสองคน เรียกรอยยิ้มเขินอายจากร่างบางได้เป็นอย่างดี ทั้งยังรอยยิ้มจากบรรดาสาวใช้และช่างแต่งหน้าทำผมที่มองทั้งคู่ด้วยความชื่นชมในความน่ารักและเหมาะสมกันของทั้งคู่“ขอบคุณค่ะ พี่จะอาบน้ำก่อนไหมคะ” พระพายเอ่ยถามคนรักซึ่งเขาเองก็พยักหน้ารับแล้วรีบขึ้นไปจัดการอาบน้ำแต่งตัวก่อนที่ทั้งคู่พากันไปยังสถานที่จัดงานอดัมพาพระพายมายังงานที่จัดขึ้นในค่ำคืนนี้ เป็นงานเลี้ยงประจำปีของบริษัทซึ่งจะคลาคล่ำไปด้วยคู่ค้าคนสำคัญ หุ้นส่วน บรรดาผู้บริหารบริษัทในเครือของทริเซียโน่จากหลายประเทศ และบรรดาพนักงานนับพันทำให้ทันทีที่ซีอีโอหนุ่มเจ้าของกิจการปรากฏตัวขึ้นพร้อมทั้งสาวสวยข้างกายที่