All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นพี่หญิงใหญ่: Chapter 21 - Chapter 30

”อาม่าย อาม่าย ใจเย็นลงเสียหน่อยหากเจ้าทำอะไรบุ่มบ่ามล้วนเป็นโทษ“ โหลวฮูหยินรีบเข้าห้ามทันที”ท่านแม่ เดิมทีข้าคิดเพียงว่า น้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำคลอง หากข้ามีลูกเลี้ยงลูกเองไม่เหนื่อยท่าน แต่ท่านยื้อบุตรของข้าไว้ทั้งสามคน ในระยะเวลาสี่ปีมานี้ข้าทนทุกข์ที่ต้องห่างลูก ท่านกลับทำข้าตกนรกทั้งเป็นเพียงแค่เหยียบย่างเข้ามาในเรือน“ วันนี้ขาดเป็นขาด สกุลเฉิงของนางพร้อมอ้าแขนรับนางและลูกแน่นอน“การที่ข้าจะกล้าทำสิ่งใดได้ควรถามที่ตัวเจ้า เจ้าใช้มารยาหญิงจับบุตรชายข้าไว้จนมั่นด้วยคำว่าท้อง เจ้าไม่อายบรรพบุรุษหรืออย่างไร เจ้าไม่ทันกราบไหว้ฟ้าดินก็อุ้มท้องโย้กลับมา” มือไม้สั่นเทาชี้มาที่สะใภ้ใหญ่อย่างมีโทสะ“แม้รู้ว่าข้าตั้งใจหมายมาดให้เขาแต่งเหิงฟู่เข้าสกุล เจ้ายังจะไร้ยางอ้ายแย่งเขาไปอย่างหน้าทน!! เจ้ามีลูก ลูกของเจ้าล้วนต้องรับกรรมแทนพ่อแม่นั่นถูกแล้ว ข้าทรมานให้นางไม่กล้าผยอง นางยังพยายามติดต่อคู่หมายอย่างสกุลโหลวเพื่อหลุดพ้น หึ” มือที่เปลี่ยนทิศทางมายังเซี่ยอวี๋หลินปรากฏรอยยิ้มชั่วร้าย“บุตรสาวเจ้าควรได้สามีเป็นคนเลี้ยงม้า ข้าถึงค้านการแต่งงานมาตลอดอย่างไรเล่า เพราะเจ้ากับลูกมันไม่คู่ควร ไม่คู่ควรจร

“แคว้นฉีที่ติดกับเมืองหลวง มีการเคลื่อนไหวกองทัพขอรับ องค์ฮ่องเต้มีรับสั่งให้ท่านเข้าเฝ้า” เขาถอนหายใจอย่างหนักอก เพราะอยากพาภรรยาหมาดๆไปเดินชมตลาด“ไปเตรียมรถม้า ข้าจะพาฮูหยินเข้าวังหลวงด้วย” “ฮูหยินท่านแม่ทัพให้ข้ามาช่วยเปลี่ยนชุดที่เป็นทางการกว่านี้หน่อย ฝ่าบาทมีรับสั่งให้ท่านแม่ทัพเฝ้า ท่านจึงจะพาฮูหยินไปด้วยเจ้าค่ะ” มู่เหยียนที่ถูกมารดาของนางส่งมาดูแลรีบเข้ามาบอก ก่อนที่นางจะคิดสิ่งใดออก“เรื่องการรบสตรีเข้าไปฟังคงไม่เหมาะ มู่เหยียนไปเดินดูตลาดด้วยกันดีหรือไม่“ ตลาดในเขตวังหลวงหรือง่ายๆก็เรียกเมืองหลวงอยู่ห่างจากที่นี่ราวๆสิบลี้ หากใช้รถม้าใช้เวลาเดินทางถึง2ชั่วยาม แต่หากควบม้าไปจะใช้เวลาเพียง1ชั่วยาม นางไม่อยากเป็นตัวถ่วงเวลาของเขาเมื่อแต่งตัวเสร็จจึงออกไปเจรจา“ท่านแม่ทัพ มีคำสั่งด่วนเหตุใดจึงรอข้าหล่ะ” นางรู้ว่าเขากังวลเพราะรับปากนางแล้วเรื่องพาไปตลาดน้ำ แต่เวลานี้มีสิ่งอื่นสำคัญแทรกเข้ามานางจึงพอเข้าใจได้“ยังไม่ครบการร่วมหอ ข้าไม่อยากห่างเจ้าให้ผู้ใหญ่กังวล” เขาบอกนางตามตรง เรื่องกลัวนางคิดมากก็อีกเรื่องนึง “เช่นนั้นท่านเดินทางพร้อมม้าเร็วไปกับคนสนิทก่อนดีหรือไม่ ข้าจะนั้ง

”เจ้าอย่าได้ห่วงไป พรุ่งนี้หากเดินทางถึงเรือนสวน ข้าจะไปขอท่านพ่อให้ส่งครูฝึกมาสอนวิชาอาวุธแก่สตรีในเรือน“ เรือนแม่ทัพนั้นมีความได้เปรียบอยู่มาก เพราะไม่ว่าจะเป็นสาวใช้หรือบุตรสาวของเหล่าทหารล้วนคุ้นเคยกับการรบมาทั้งสิ้น คงมีแต่พวกนางที่โดนคนแก่จอมเจ้าคิดเจ้าแค้นทำให้ขาดการใช้ชีวิตไปหลายอย่าง“สถานการณ์ตึงเครียดเช่นนี้มิใช่ว่าท่านพ่อกับท่านแม่ต้องไปที่ชายแดนหรือเจ้าคะ” นางลืมข้อนี้ไปเสียสนิท ตลอดทั้งบ่ายนางเอาแต่จมอยู่กับการคิดว่าจะทำอย่างไรจึงจะช่วยผู้คนได้หมด หรือช่วยให้ไม่เกิดสงครามได้ แต่หนทางช่างลิบหลี่นัก นางข้ามมาที่นี่ได้เพราะสวรรค์เมตตา นางไม่อาจเปลี่ยนแปลงชะตาที่กำลังจะเกิดขึ้นได้“ถ้าหากข้าต้องเสียพวกเขาไปจนหมด ชีวิตที่เหลือข้าจะต้องทำอย่างไร” มือบางกุมหัวใจที่วูบโหวงความรู้สึกนี้เหมือนวันที่นางกำลังจะเสียผู้ให้กำเนิดในโลกก่อนไปนี่นา“ฮูหยิน ท่านแม่ทัพกลับมาแล้วเจ้าค่ะ” เสียงมู่เหยียนทำนางหลุดภวังค์ก่อนจะวิ่งไปยังโถงกลางจวน ไม่ได้มีแค่สามีนาง แต่ยังมีพ่อของนาง พ่อสามี และโหลวจวี๋หลิน“อ่าว…อวี๋หลินมาสิมานั้งข้างพ่อ” นางเดินเข้าไปช้าๆ ก่อนทำความเคารพผู้ใหญ่และนั้งลงข้างท่าน

“เจ้าเตรียมของมีค่ามาไว้ที่ห้องนอนท่านแม่ ส่วนนี่เรียกว่ากระเป๋าเป้ เจ้านำเสื้อผ้าของกินเล็กน้อยใส่ในนี้คนละใบ พรุ่งนี้พี่จะเข้าไปหา” นางยื่นกระเป๋าเป้าที่หยิบออกมาจากในมิติยื่นให้น้องๆและสาวใช้ ก่อนจะเดินทางกลับจวนแม่ทัพโหลว“ท่านป้าข้ามีเรื่องจะร้องขอเจ้าค่ะ” นางเดินตามแม่สามีขึ้นไปที่เรือนใหญ่ ตอนนี้เหล่าสาวใช้ช่วยกันเก็บของมีค่าและตอกท่อนไม้ขัดประตูเอาไว้ หากภัยมาไม่ถึงก็ยังดีที่จวนจะไม่ถูกทำลาย“อาหลินเจ้ามีสิ่งใดจะพูดกับแม่” นางยังคงชินที่จะเรียกท่านป้าและท่านลุง เหตุเพราะนางไม่อยากเปลีียนแปลงอะไร แม้โหลวฮูหยินจะพยายามให้นางเรียกแม่ก็ตาม“ขบวนขนย้ายมีกองกำลังทหารท่านลุงจะไปส่งท่านที่แคว้นอวี๋ ข้าอยากฝากซานซานไปพร้อมท่านป้าเจ้าค่ะ” นางบอกจุดประสงค์ทันทีไม่รอช้า“แล้วเจ้าเล่า จะไม่ไปอย่างนั้นหรือ” บ่าวรับใช้บางส่วน สกุลโหลวมอบเงินให้เพื่อให้กลับไปอยู่กับครอบครัว ยามภัยสงครามเช่นนี้ต้องยอมรับว่านำพาไปด้วยไม่หมดจริงๆ “ท่านป้า ยามนี้ชาวบ้านยังไม่แตกตื่นและเร่งอพยพนัก ซึ่งเป็นการดีที่สถานการณ์ในอำเภอเซี่ยยังปกติ หากท่านป้าไปตอนนี้ย่อมไม่ต้องรีบร้อนเดินทาง มีเวลาให้พี่สะใภ้ได้พัก” ตอน

”แคว้นฉี ตีเมืองเยว่จนแตก กำลังถอยล่นขึ้นมาที่อำเภอซ่ง ทหารล้มตายไปไม่น้อย“”ท่านพ่อกับท่านแม่ข้าหล่ะ!!“ หัวใจที่บีบรัดแน่นทำนางหายใจไม่ออก แค่สองวัน สองวันเท่านั้น ไหนจะชาวบ้านที่แทบไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าที่ชายแดนร้อนแรงเพียงใด“ยังไม่มีประกาศใดๆออกมา ฮ่องเต้ไม่ยอมส่งทหารไปช่วย แต่เลือกจะเกณฑ์บุรุษไปแทน หากไม่ไป มีโทษถึงประหาร” นางสูดลมหายใจเข้าปอดลึกก่อนพยักหน้า“ท่านไปเถอะ ข้าจะช่วยดูพี่สะใภ้เอง แต่ว่า ท่านบอกนางสักหน่อย อย่าหายไปจนทำให้นางเป็นกังวล” ไม่ทันที่เขาจะก้าวไปยังรถม้าอีกคัน สตรีที่ใบหน้าเปอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาก็วิ่งเข้ามากอดเขาเสียก่อน“ท่านพี่ ข้า…จะดูแลตัวเองและลูกให้ดีที่สุด ท่านจงไปทำหน้าที่ของท่านเสียข้าเข้าใจ” เซี่ยอวี๋หลินถอยออกมาจากตรงนั้นให้ทั้งสองพูดคุยกันให้เต็มที่”นี่คือของจำเป็นข้าเตรียมมาไว้ยังพอมีเหลืออยู่บ้าง นี่เป็นธนูที่ข้าเก็บรวบรวมไว้ ตอนท่านยิง จิตใจตั้งมั่นว่าอยากยิงสิ่งไหน รับรองมันไม่ทรยศเจ้านายเจ้าค่ะ“ นางมอบถุงยา ถุงของกิน เสื้อเกาะและอาวุธให้แก่ทหารทุกคน พร้อมทั้งออกเดินทางข้ามแม่น้ำทันที ก่อนจะมีชาวบ้านมาเจอเสียก่อน”น้องสะใภ้ หากข้ามไปถึงฝ