“พี่หญิง หากท่านย่าทำเช่นนี้เราต้องอดตายในสักวันเป็นแน่” เข่ออ้าย น้องสาวคนรองพูดกับร่างบางที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง โดยมีน้องชายตัวเล็กอย่างซานสุ่ยนั่งอยู่ข้างๆ“เหตุใดพี่หญิงจึงนอนนิ่งเช่นนี้ ข้ากับพี่รองวันนี้ไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยสักนิด”“แค่ก แค่ก” ร่างบอบบางผอมแห้งมีเพียงหนังหุ้มกระดูกค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นมาช้าๆ“นั่น…พี่หญิงฟื้นแล้วใช่หรือไม่” เด็กน้อยวัยเพียง4หนาวเขย่าแขนพี่สาวคนกลางอย่างตื่นเต้น แต่สำหรับเซี่ยเข่ออ้ายนั้นขมวดคิ้วจนชิดติดกัน …แต่เมื่อครู่ร่างของพี่สาวนั้นหมดลมหายใจไปแล้วนี่น่า เหตุใดจึงลืมตาขึ้นมาราวปาฏิหาริย์… นางทำได้แค่คิดในใจไม่กล้าพูดสิ่งใดออกมา เพราะก่อนหน้านางก็ไม่กล้ากระโตกกระตากให้ผู้คนตื่นตระหนก“ที่นี่ที่ไหน…” เสียงแหบเพราะลำคอแหบแห้งเป็นปุยผงเอ่ยขึ้นพร้อมกวาดตามองอย่างมึนงง“ที่นี่ก็คือเรือนสวนอย่างไรเล่า พี่หญิงใหญ่ท่านพูดจาแปลกนัก” นัยย์ตาที่หวานปนเศร้าจากที่สำรวจบ้านที่เก่าคร่ำครึช้าๆ ก่อนเหลือบมามองเด็กหญิงและเด็กชายที่หน้าตามอมแมมจนแทบดูไม่ได้ถึงกับผงะออก “พวกเธอเป็นใคร” ร่างที่เจ็บป่วยมาเป็นเวลานานถอยกรูออกไปจนชิดผนัง พลอยทำให้สองพี่น้องผวากอด
最後更新 : 2026-07-24
