Todos os capítulos de ยัยอวบของปลัดเชษฐ์: Capítulo 11 - Capítulo 20

ข้อความที่รอคอยเช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ จากริมหน้าต่างส่องลอดเข้ามาในห้องนั่งเล่นของบ้านปลัดเชษฐ์ กลิ่นความอบอุ่นยังติดค้างอยู่จากเมื่อคืนที่เขาเกือบจะเสียอาการตอนถูกเด็กสาวป้อนข้าวผัดไส้กรอกลินตื่นเช้ากว่าปลัด เธออาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็นั่งเก็บของใช้ลงกระเป๋าเตรียมไปทำงาน วันนี้เป็นอีกวันที่เธอต้องไปทำงานร้านป้าใจ เพราะผักไม่ขึ้น ไก่ไม่ค่อยไข่ ทำให้ไม่สามารถไปตั้งแผงในตลาดได้เหมือนเดิม แต่ที่สำคัญเธอไม่สามารถกลับไปบ้านหลังนั้นได้อีกแล้วและคงจะไม่ได้ไปขายของที่ตลาดอีกนาน..ปลัดเชษฐ์เดินออกมาจากห้องในชุดข้าราชการ สีกากี เสื้อผ้า กางเกงสุดเนี้ยบ และกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยของเขาก็ทำเอาลินหัวใจเต้นแรง“พร้อมยัง ไปกันได้หรือยัง” เขาถามเรียบ ๆ แต่หางเสียงมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่“พร้อมแล้วค่ะคุณปลัด”เขามองเธอแปลก ๆ ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ“เรียกผมว่าพี่เชษฐ์ก็ได้หากคุณสะดวก แต่ถ้าไม่ก็เรียกปลัดตามเดิม”ลินยิ้มแหย ๆ แล้วเดินตามเขาออกไปขึ้นรถบนรถเช้านั้นเงียบแต่ไม่อึดอัด ลมเช้าที่พัดลอดเข้ามาทางกระจกทำให้บรรยากาศผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อยปลัดเชษฐ์เหลือบมองลินเป็นระยะวันนี้เธอมัดผมแกละเบา ๆ ใส่เสื้อยืดเรียบ

เรียกพี่ได้มั้ย เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อน ๆ ค่อย ๆ ลูบไล้เข้ามาผ่านผ้าม่านของบ้านปลัดเชษฐ์ กลิ่นอากาศเช้าผสมไอเย็นบาง ๆ ทำให้ลินค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น หลังจากเมื่อคืนร่างกายเธอถูกอุ้มกลับมาที่ห้องอย่างอ่อนโยน โดยชายหนุ่มที่ทั้งอบอุ่นและดุในเวลาเดียวกัน แต่พอเธอขยับขา ก็สะดุ้งเบา ๆ “โอ๊ย…”แผลที่ฝ่าเท้ายังรู้สึกเจ็บจี๊ดทุกครั้งที่สัมผัสพื้น เธอมองปลาสเตอร์ยาพร้อมสำลีที่ปลัดเชษฐ์พันให้อย่างประณีตเมื่อคืนก็อดยิ้มจาง ๆ ไม่ได้…ถึงมันจะเจ็บ แต่หัวใจก็พลอยอุ่นขึ้นมาด้วยเหตุผลที่เธอเองก็ไม่กล้ายอมรับนัก ลินสูดหายใจลึก ๆ แล้วคว้าโทรศัพท์เครื่องเรียบ ๆ ของเธอขึ้นมากดโทรหา “ป้าใจ” “ฮัลโหล ป้าใจเหรอคะ…ลินนะคะ” เสียงป้าใจดังมาจากปลายสาย“จ๊ะ มีอะไรล่ะหนูลิน ตื่นเช้าจริงนะวัน

ข่าวลือที่เริ่มแพร่กระจายเช้าวันหนึ่งของปลายสัปดาห์ อากาศร้อนอบอ้าวตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ทันขึ้นสูงนัก กลิ่นน้ำค้างในตลาดเช้าคละเคล้าไปกับกลิ่นผักสดและเสียงแม่ค้าโหวกเหวกสนทนากันอย่างคึกคักเหมือนทุกวัน แต่วันนี้ดูเหมือนจะมีเรื่องให้เม้ามอยมากเป็นพิเศษ…นวลขวัญหิ้วตะกร้าเดินเข้าตลาดอย่างสำอาง หล่อนทำเป็นเชิดและเดินช้า ๆ ราวกับเป็น คุณหญิงประจำตลาด ทั้งที่ความจริงคนแถวนี้ก็รู้สันดานดีว่าเป็นคนปากจัด ขี้อิจฉา และชอบเอาเปรียบลิน ลูกติดจากผัวเก่าที่ตายไปของเธอพอแม่ค้าหลายเจ้ามองเห็นนวลขวัญ ก็เริ่มกระซิบกระซาบกันเบา ๆ “เอ๊ะ ทำไมหลายวันแล้วไม่เห็นลินมาขายผักเลยล่ะ?”“ใช่ ๆ เมื่อก่อนเห็นขายกับแม่เลี้ยงทุกวัน”“หรือป่วย?”เสียงถามดังขึ้นหลายทิศ พอเดินมาถึงร้านผักเจ๊บัว ก็ถูกถามเข้าให้เต็ม ๆ“แม่ขวัญ ๆ ลินไปไหนล่ะจ๊ะ หายไปหลายวันเลย?”นวลขวัญแสร้งทำหน้าเศร้า ปลายเสียงสั่นนิด ๆ แบบละครหลังข่าว“อย่าพูดเลยจ้ะแม่บัว… ยัยลินมัน ไม่รักดี น่ะสิ! อยู่ดี ๆ ก็ทิ้งฉันกับลูกสาวไปกับผู้ชายหายไปหลายอาทิตย์แล้ว! มันไปอยู่กั

อยากทำให้เมียกิน แสงแดดอ่อนยามเช้าลอดผ้าม่านเข้ามาอย่างนุ่มนวล กลิ่นสบู่จาง ๆ ที่ยังติดปลายผมของลินจากเมื่อคืนลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ รวมกับไออุ่นจากร่างของคนที่นอนกอดเธอทั้งคืน ราวกับห้องทั้งห้องกำลังโอบกอดเธอไว้แทนเขาอีกชั้น ปลัดเชษฐ์ลืมตาขึ้นก่อนสายตาเขาไล่มองใบหน้าเล็กขาวนวลที่นอนซุกอกเขาอยู่ ใบหน้าน่ารักที่เมื่อคืนเขาเฝ้าจุมพิตจนหอบ หูแดงของเธอยังดูแดงเหมือนเพิ่งโดนเขากัดไปเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว หัวใจของเขาเต้นช้าลง แต่หนักแน่น…ทั้งที่ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้มันเต้นแรงไม่หยุดเลย เขายกมือขึ้น ลูบแก้มอ่อนนุ่มของคนตรงหน้าเบา ๆ เหมือนกลัวว่าถ้าลูบแรงไป เธอจะหายไปจากเขา “ลินของพี่…” เขากระซิบเสียงเบายิ่งกว่าเสียงลมหายใจ 

ความปรารถนา รถยนต์ถูกจอดอย่างเรียบร้อยหน้าบ้านพักของปลัดเชษฐ์ แต่ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาในความมืดสลัวของตัวบ้าน ความสุภาพและความเป็นทางการที่เพิ่งแสดงต่อหน้าคนทั้งอำเภอก็ถูกปลดทิ้งไปอย่างสิ้นเชิงปลัดเชษฐ์ไม่รอช้าที่จะเปิดไฟ ดวงตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความหื่นกระหายที่ถูกสะสมและถูกกดทับมาตั้งแต่เริ่มงานเลี้ยง เขากระชับเอวลินให้เข้ามาปะทะกับร่างกายเขาอย่างรวดเร็ว “พี่ไม่ไหวแล้วลิน” เสียงทุ้มแหบพร่าของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ปรารถนาลินยังไม่ทันได้ถอดรองเท้าส้นสูง เขาก็ช้อนตัวเธอขึ้นแนบอกอย่างง่ายดาย ลินอุทานเบา ๆ ก่อนจะรีบโอบแขนรอบคอเขาไว้แน่น ปลัดเชษฐ์ก้าวขาตรงไปยังโซฟาตัวยาวกลางห้องนั่งเล่น แต่แทนที่จะวางเธอลงให้นั่งพักผ่อนตามที่ควรจะเป็น เขากลับทรุดตัวนั่งลงบนโซฟา แล้วจับให้ร่างนุ่มนิ่มของลินนั่ง คร่อมอยู่บนตักของเขา โดยหัน