ยัยอวบของปลัดเชษฐ์ のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

ครั้งแรกที่เห็นเธอเช้าตรู่ของอำเภอเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในหุบเขา หมอกบาง ๆ ลอยคลออยู่เหนือทุ่งนาสีเขียวเข้ม กลิ่นดินชื้นจากฝนเมื่อคืนอบอวลไปทั่วอากาศ เสียงไก่ขันประสานกับเสียงมอเตอร์ไซค์คันเก่า ๆ ที่ชาวบ้านทยอยขี่ไปตลาดเช้า เป็นภาพความคึกคักที่คุ้นตาของคนที่นี่มานานหลายปีแต่สำหรับ ปลัดกุลเชษฐ์ ภัทรนันท์ หรือเรียกสั้น ๆว่า ปลัดเชษฐ์ คนที่เพิ่งย้ายมารับตำแหน่งได้ไม่กี่สัปดาห์ ทุกอย่างยังใหม่ไปหมดตั้งแต่ถนนลูกรังคดเคี้ยว ไปจนถึงเสียงทักทายตามรายทางของคนท้องถิ่นที่ชอบพูดเสียงดังฟังชัดราวกับเกรงว่าเขาจะไม่ได้ยินเชษฐ์เป็นชายวัยสามสิบสอง สูงโปร่ง ผิวสีแทนแบบคนออกกำลังกายสม่ำเสมอ ดวงตาเรียบนิ่งและคมจนหลายคนเผลอกลัวถึงบุคลิกจะดูสุขุม เคร่งครัด และพูดจาตรงจนบางทีกระแทกใจเกินไป แต่คนที่ทำงานกับเขารู้ดี เขาไม่ได้เป็นคนเย็นชา เขาแค่ไม่ค่อยรู้วิธีแสดงออกแบบอ่อนหวานเหมือนคนอื่นเท่านั้นเองในตำแหน่งปลัดใหม่ เขามักเริ่มงานแต่เช้า ออกตรวจพื้นที่ด้วยตัวเอง ไม่ใช่แค่เพราะชอบความเป็นระเบียบ แต่เพราะเขามีความตั้งใจจริงที่จะดูแลชุมชนนี้ให้ดีที่สุด เหมือนที่ครอบครัวความเป็น “ภัทรนันท์” สอนมาแต่เด็กว่า “ทำอะไร

สายตาที่ไม่อยากปล่อยไปลมสายก่อนเที่ยงพัดลอดหน้าต่างกระจกของว่าการอำเภอเข้ามาปะทะใบหน้า ปลัดเชษฐ์ยืดตัวหลังโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยแฟ้มเอกสาร สีหน้านิ่งขรึมแบบคนที่ตั้งใจทำงานหนัก แต่ข้างในกลับรู้สึกหงุดหงิดอย่างประหลาดตั้งแต่เมื่อเช้าเขาไม่อยากยอมรับกับตัวเองนักว่า…มันเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นตั้งแต่เผลอนึกถึง “ผู้หญิงคนนั้น” อีกครั้งภาพเด็กสาวอวบผิวขาวนวลที่ยืนเก็บผักอยู่หลังบ้านเมื่อวานยังติดตาเขาอยู่ ลิน ธิดาลิน ไพศาลกิจเธอก้มหน้าเหมือนกลัวโลกทั้งใบ เหมือนขอโทษทุกลมหายใจ เหมือนคนที่ถูกกดทับจนความมั่นใจแทบไม่เหลือเขาไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงทำให้เขาหงุดหงิดขนาดนั้น ทำไมยัยเด็กคนนั้นถึงทำให้ฉันคิดมากได้ขนาดนี้วะ…ปลัดเชษฐ์ถอนหายใจแล้วดันเอกสารเพิ่มเข้าแฟ้ม พยายามดึงความคิดกลับมาที่งานตรงหน้า แต่เสียงพูดคุยด้านนอกก็ทำให้เขาชะงัก“ลินมาแล้วเหรอ ไปเก็บไว้ให้พี่หน่อยนะ”“ได้ค่ะพี่ เดี๋ยวลินยกเข้าไปให้ถึงโต๊ะเลยค่ะ”เสียงหวาน ๆ นั้น… เขาจำได้ทันทีเชษฐ์ก้มหน้าเพราะไม่อยากให้ใครเห็นว่าตัวเองเงี่ยหูฟัง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนสายตาไปทางประตูห้องทำงานที่แง้มไว้เล็กน้อย และแน่นอนเธออยู่ตรงนั้นลินใ

เบอร์โทรที่ไม่มี หนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว…แต่วิถีชีวิตของลินยังเหมือนเดิมทุกเช้าค่ำ ตื่นตีห้าครึ่ง เก็บผัก เก็บไข่หลังบ้าน ขายของที่ตลาดตามปกติ ช่วยงานร้านป้าใจช่วงเที่ยงและตอนเย็นก็ยังต้องขายของอีกรอบ แต่วันนี้…วันนี้คือวันจันทร์เป็นวันที่ตลาดหยุดขายของ ลินจึงทำงานแค่ที่ร้านป้าใจเท่านั้น แม้จะไม่มีตลาด แต่เธอก็ตั้งใจช่วยงานร้านไม่ต่างจากทุกวันป้าใจกับลุงผู้ใหญ่บ้านก็เอ็นดูเธอเสมอ เพราะรู้ว่าลินลำบากและขยันจนเกินเด็กวัยเดียวกัน  ช่วงเที่ยงวันนี้ร้านคึกคักกว่าปกติเพราะพี่ ๆ เจ้าหน้าที่จากอำเภอมานั่งกินข้าวที่ร้านแทนการสั่งให้ลินไปส่งเหมือนทุกวัน “ลิน~ ทำต้มจืดให้พี่ด้วยน้า”

สีเดียวกันเช้าวันใหม่ที่แดดจัดหลังฝนพรำหลายวันมานี้อากาศสดชื่นจนลินรู้สึกเหมือนแรงในร่างกายกลับมา แม้ว่าคืนก่อนเธอจะร้องไห้เพราะคำพูดของนวลขวัญและแพรไหมก็ตาม การทำงานต่าง ๆ กลายเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอไม่ฟุ้งซ่านตลอด 2–3 วันที่ผ่านมา ปลัดเชษฐ์ดูแปลกไปเล็กน้อย จากเดิมที่ขรึม ๆ เข้ม ๆ เวลาพูดกับเธอ แต่กลับมีโมเมนต์เงียบ ๆ เหมือนคนคิดอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลาเวลาลินเอาอาหารเข้าไป เขายังเก็กเหมือนเดิม แต่สายตาบางครั้งคล้ายคิดหนัก ราวกับกำลังชั่งใจในเรื่องสำคัญแต่ลิน… ไม่ได้เอะใจอะไร เธอคิดว่าเขาอาจยุ่งกับงานราชการของอำเภอเท่านั้นเองร้านป้าใจวันนี้คนเยอะมากกว่าปกติเพราะช่วงนี้เป็นฤดูผลไม้ นักท่องเที่ยวมากขึ้นลินช่วยป้าใจล้างผัก ทอดไข่ คอยตักข้าวร้อน ๆ ให้ลูกค้าอย่างคล่องแคล่ว จนคนในร้านเอ็นดูเธอมากขึ้นเรื่อย ๆประมาณเที่ยงครึ่ง โทรศัพท์เก่า ๆ ของร้านดังขึ้นป้าใจมองชื่อเบอร์แล้วเบิกตากว้าง ก่อนหันมายิ้มแปลก ๆ ให้ลิน“ลิน ๆ ปลัดเชษฐ์โทรมาสั่งข้าวล่วงหน้านะลูก วันนี้เค้าบอกให้ลินเอาไปส่ง”“ค่ะป้าใจ”เธอรับกล่องอาหารอย่างคุ้นเคย ไม่ได้คิดอะไรนอกเหนือไปจากคำว่า หน้าที่ประจำวันพนักงานในร้า

เด็กหิวโหยเสียงประตูบ้านของปลัดเชษฐ์ปิดลงอย่างแผ่วเบา ก่อนที่ความเงียบสงบจะค่อย ๆ กลืนกินบรรยากาศภายในห้องรับแขก ลินนั่งอยู่บนโซฟาสีครีมตัวนุ่ม ตาก็ยังแดงก่ำจากการร้องไห้เมื่อครู่ แขนขาว ๆ ก็ยังมีรอยแดงจาง ๆ ให้เห็นอยู่เป็นจ้ำ ๆปลัดเชษฐ์เดินไปหยิบทิชชูส่งให้เธอ พลางถอนหายใจแรง ๆ อย่างพยายามข่มอารมณ์ ไม่ให้ตัวเองโมโหขึ้นมาอีกครั้งเมื่อคิดถึงภาพที่เห็นตรงหน้าบ้านของเธอ“เจ็บตรงไหนอีกไหม” เขาถามเสียงเบาลงกว่าเดิมมากลินส่ายหน้าเบา ๆ“ไม่ค่ะ คุณปลัด…ลินโอเคแล้ว”“โอเคอะไรล่ะ ดูหน้า ดูแขนตัวเองก่อน” เขาเอ็ดเบา ๆ แต่แววตากลับอ่อนลงจนน่าประหลาดลินก้มมองแขนตัวเอง รอยแดงยังอยู่ แต่จางลงแล้ว เธอเม้มปากแน่น ไม่กล้าสบตาปลัดเชษฐ์ตรง ๆ“ขอโทษนะคะที่ทำให้คุณปลัดต้องลำบาก”เขาชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนเอ่ยเสียงขรึม“ผมไม่ได้ลำบากอะไรสักหน่อย อย่าคิดมาก”เขาหันหลังให้ กลัวเธอจะเห็นว่าใบหน้าตัวเองกำลังร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไร้เหตุผลลินทำตัวเล็กนิดเดียว นั่งจุ๋มจิ๋มเหมือนเด็กน้อยที่ถูกดุ แต่ก็ยังแอบชำเลืองมองสำรวจภายในบ้านปลัด เชษฐ์ลอบเห็นสายตานั้นก็พ่นลมหายใจเหมือนพยายามจะทำหน้านิ่งต่อไป ทั้งที่หัวใจมัน