Alle Kapitel von เส้นทางสู่การเป็นเศรษฐี ของเด็กหญิงชาวนา: Kapitel 1 – Kapitel 10

“น้องสาว”“เหมยลี่ นี่เจ้าทำอะไร”“ก็ไม่ได้ทำอะไรนี่ แค่คนอย่างพวกเจ้าไม่สมควรได้กินของดี ๆ โดยเฉพาะน้องสาวของเจ้า” เสิ่นเหมยลี่หันหลังวิ่งออกไปทันที“น้องสาว น้องสาว เจ้าได้ยินพี่ใหญ่หรือไม่” เยว่ฉีเขย่าตัวน้องสาว เรียกนางอยู่นานสองนานแต่กลับไม่มีเสียงขานตอบรับเลยเสียงเรียกและแรงเขย่าทำให้เสิ่นอิงอิงพยายามอย่างหนักเพื่อลืมตาขึ้น ความเจ็บปวดบริเวณหน้าผากทำให้รู้สึกปวดหัวจนแทบจะระเบิดแต่ทว่าไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้ ในใจคิดว่าตัวเองตายแล้วเหตุใดถึงยังมีความรู้สึกเจ็บปวดเช่นนี้ ใช่แล้ว ในความเป็นจริงเสิ่นอิงอิงจากศตวรรษที่ 21 นั้นได้ตายไปแล้วจริง ๆ และเสิ่นอิงอิงจากมิติคู่ขนานโลกโบราณที่ไม่มีในหน้าประวัติศาสตร์โลกก็ได้ตายไปแล้วเช่นเดียวกัน ทำให้เสิ่นอิงอิงจากยุคสมัยใหม่เดินทางข้ามเวลามาอยู่ในร่างของเสิ่นอิงอิง เด็กหญิงวัย 10 ขวบที่ตายระหว่างที่กำลังเดินทางอพยพจากบ้านเกิดที่เกิดภัยแล้ง เพื่อไปตั้งรกรากที่เมืองอื่นเสิ่นอิงอิงจากยุคปัจจุบันตายเพราะคนรักและเพื่อนสนิทหักหลังระหว่างออกไปทำภารกิจ ทั้งสองคนร่วมมือกันสังหารเธอ ส่วนเสิ่นอิงอิงเด็กหญิงผู้น่าสงสารต้องมาตายเพราะผลไม้ป่าเพียงลูกเดียว

เสิ่นเทียนหยางวันนี้ยังเข้าป่าไปหาแหล่งน้ำกับชาวบ้านคนอื่นเช่นเคย เสิ่นอิงอิงตามพี่ชายทั้งสองไปหาของป่าเก็บฟืน โดยมีเพียงท่านแม่เท่านั้นที่เฝ้าเพิงที่พัก ด้านข้างเพิงของพวกเขาเป็นเพิงของครอบครัวสหายทั้งสองคนของเสิ่นเทียนหยาง พวกเขาตั้งเพิงที่พักอยู่คนละด้านกับบ้านใหญ่เสิ่น หานหลิวอิงไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับคนบ้านนั้นอีก นางจึงให้สามีทำเพิงที่พักให้ห่างจากพวกเขาหน่อยจะได้ไม่ต้องมีเรื่องให้หงุดหงิดใจ แต่ไม่คิดเลยว่าลูกสาวของนางจะถูกลูกสาวบ้านนั้นทำร้ายจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด แต่ที่หานหลิวอิงไม่รู้ก็คือลูกสาวตัวจริงของนางได้ตายไปแล้วจริง ๆ ตอนนี้เสิ่นอิงอิงคือวิญญาณของคนที่มีชื่อเดียวกับลูกสาวของนางที่บังเอิญตกตายในเวลาเดียวกัน ทำให้ดวงวิญญาณของนางเดินทางข้ามเวลาย้อนมาในยุคโบราณที่ล้าหลังแห่งนี้ในขณะที่พวกผู้ใหญ่เข้าป่าหาแหล่งน้ำ ล่าสัตว์ พวกเด็ก ๆ ก็เข้าป่าหาฟืนขุดผักป่าเช่นเดียวกัน แต่เพราะฝนไม่ตกเป็นเวลานานแล้วทำให้พวกเขาไม่สามารถหาผักป่าได้มากนัก ถึงแม้ว่าป่าแห่งนี้จะไม่ถึงกับแห้งแล้งมากเท่ากับป่าใกล้กับบ้านเกิดของพวกเขา แต่เพราะมีผู้คนอพยพเดินทางผ่านมาทางนี้ก่อนแล้ว ทำให้ผักป่าที่มีอ

หลังจากที่ทั้งสามครอบครัวช่วยกันขุดมันเทศในที่สุด มันเทศที่มีขนาดพื้นที่หนึ่งหมู่ก็สามารถขุดมันเทศออกมาได้มากมาย เสิ่นอิงอิงที่ขุดไปเก็บในมิติก่อนหน้านั้นประมาณ 400-500 ชั่ง ครอบครัวเสิ่นเก็บเอาไว้ 300 ชั่ง ส่วนอีกสองครอบครัวมีสมาชิกในครอบครัวเยอะ โดยเฉพาะบ้านไป๋ เสิ่นเทียนหยางให้พวกเขาเก็บเอาไว้ 600 ชั่ง ส่วนบ้านฟู่เก็บเอาไว้ 400 ชั่ง ส่วนมันเทศที่เหลืออยู่น่าจะมีอยู่ประมาณ 800 ชั่ง เสิ่นเทียนหยางจะมอบให้หมู่บ้านและให้หัวหน้าหมู่บ้านเป็นคนจัดการ ส่วนจะแบ่งให้แต่ละครอบครัวเท่าไหร่พวกเขาไม่สนใจ ถือว่าพวกเขามีน้ำใจแล้ว“เอาล่ะ ฉีเอ๋อร์ ลูกไปหาหัวหน้าหมู่บ้านแล้วบอกเขาถึงความตั้งใจของพวกเรา จากนั้นเจ้าก็นำทางพวกเขามาที่นี่ส่วนคนอื่น ๆ ก็กลับไปที่พักกันเถอะ จะได้เก็บข้าวของเตรียมออกเดินทางพรุ่งนี้”"ขอรับท่านพ่อ"“เทียนหยาง พวกเราไม่ต้องอยู่ที่นี่ก็ดีแล้ว ข้าไม่อยากจะมองหน้าเสิ่นหงอัน” “ข้าก็ไม่อยากหายใจร่วมกับพวกเขา เสิ่นเหมยลี่ทำร้ายลูกสาวของข้า ไม่เพียงแต่ไม่ขอโทษ ยังมาขู่พวกข้าเรียกร้องค่ารักษา ข้าเองก็ไม่รู้ว่าไปทำกรรมอันใดไว้ ถึงได้เกิดมาในครอบครัวที่เต็มไปด้วยคนเช่นนี้”“เอาน่า เ

เสิ่นเทียนหยางรีบสร้างเพิงที่พัก เสิ่นอิงอิงที่เดินมาทั้งวันรู้สึกเหนื่อยล้ามาก ระหว่างที่ทุกคนกำลังยุ่งวุ่นวายสร้างเพิงที่พัก นางแอบเข้าไปในมิติวิเศษและดื่มน้ำพุจิตวิญญาณไปหลายอึก อาการเหนื่อยล้าก็หายไปทันที ดูเหมือนว่าตอนนี้นางจะมีพละกำลังเพิ่มมากขึ้นนิดหน่อย เพราะกลัวว่าท่านแม่กับทุกคนจะตามหานาง อิงอิงจึงรีบออกจากมิติวิเศษไปหลังจากดื่มน้ำแล้ว  “อิงอิง เมื่อสักครู่เจ้าไปที่ใดมา เหตุใดแม่ไม่เห็นเจ้า”“ท่านแม่ ท่านเหนื่อยจนตาฝาดแล้ว ข้าก็นอนอยู่ตรงนี้ตั้งนานแล้วเจ้าค่ะ”“เป็นเช่นนั้นจริงรึ หรือว่าแม่จะเหนื่อยมากจริง ๆ เช่นนั้นเจ้านอนต่อเถอะ ฉีเอ๋อร์เจ้าไปหาฟืนมาก่อไฟ แม่จะทำอะไรให้พวกเจ้ากิน”“ขอรับท่านแม่ ไปน้องรองไปช่วยข้าเก็บฟืน”“ขอรับพี่ใหญ่”“ข้าไปด้วย พี่ใหญ่ พี่รองรอข้าด้วย”“อิงอิง แผลเจ้ายังไม่หายดี เจ้าอย่าได้เที่ยววิ่งซุกซน”“ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะท่านแม่ ข้าสบายดี ท่านไม่ต้องเป็นห่วง”สามพี่น้องวิ่ง

ในตอนที่เสิ่นอิงอิงกำลังจะกลับไปหาพี่ชายทั้งสอง ข้าง ๆ พุ่มไม้ที่นางพบลูกเสือมีต้นไม้ที่กำลังออกดอกสีแดงสดอยู่ห้าต้น เสิ่นอิงอิงคิดว่าต้นไม้พวกนี้มันคุ้น ๆ จึงได้นั่งลงดูอยู่นานสองนาน ในที่สุดก็นึกออก นี่มันต้นโสม โสมคนที่กำลังออกดอก อายุน่าจะหลายปีแล้ว“โอ้ นี่มันโสมคน นับว่าข้ายังมีโชคดีอยู่บ้าง”เสิ่นอิงอิงรีบขุดโสมขึ้นมาทั้งห้าต้น จากนั้นก็นำไปปลูกในมิติวิเศษสี่ต้น อีกหนึ่งต้นเหลือเอาไว้ หลังจากปลูกโสมรดน้ำด้วยน้ำพุจิตวิญญาณเรียบร้อยแล้ว เติมน้ำในกระบอกไม้ไผ่จนเต็มนางก็ออกจากมิติและกลับไปหาพี่ชายทันที เสิ่นอิงอิงตอนนี้อารมณ์ดีมากเพราะนางขุดโสมคนได้ตั้งห้าต้นเชียวนะ ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ราคาสมุนไพรในยุคนี้แต่นางเชื่อว่ามันต้องมีราคามากเป็นแน่ “พี่ใหญ่ พี่รอง ข้ากลับมาแล้ว พวกท่านดูสิว่าข้าได้อันใดมา"“น้องสาว เจ้าพบเจอสิ่งดี ๆ อันใดรึ รีบเอามาให้พี่รองดูเร็วเข้า”“นี่เจ้าค่ะ”“นี่ต้นอันใด ดอกสีแดง ๆ มันกินได้หรือไม่”“น้องสาว เจ้าไปพบมันจากที่ใด ยังมีอีกหรือไม่&r