All Chapters of คนโปรดของบุรินทร์: Chapter 21 - Chapter 30

ใบหน้าเรียวได้รูป เครื่องหน้าเด่นสะดุดตาหลุบมองคนถาม แม้ใบหน้าของกิ่งเทียนจะซีดเซียวแต่เครื่องหน้าเหมาะเจาะยังคงฉายความงามออกมาต่อให้อยู่ในสภาพย่ำแย่ทั้งรางกายและจิตใจสักแค่ไหนก็ตาม แล้วเขาจะสนหล่อนทำไมในเมื่อหญิงสาวไม่ใช่คนสำคัญ ผ่านเข้ามาเพียงชั่วคืนก่อนลาลับ แต่จิตสำนึกของบุรินทร์กลับไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น“นั่นสิ ฉันเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน”คำตอบของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวเงียบงันไปนาน“คุณอย่ามาลำบากเพราะฉันอีกเลยนะคะ ที่ผ่านมาคุณช่วยฉันมามากแล้ว”ชายหนุ่มเลิกคิ้ว เรียวปากสีสวยแย้มน้อยๆ“นับครั้งแรกที่เราเจอด้วยไหม”หญิงสาวเม้มปาก มือที่แนบลำตัวเผลอขยุ้มชายเสื้อเอาไว้แน่น แก้มก็คงแดงเถือกเฉลยความรู้สึกนึกคิดจนหมด“ฉันต้องกลับเข้าไปข้างในแล้วค่ะ ขอบคุณอีกครั้งสำหรับทุกอย่างนะคะ แต่ว่า ฉันขออะไรสักอย่างได้ไหม”ดวงตากลมโศกมองเขาราวขอร้อง“ได้สิ” เขาสบตาที่มองมานิ่ง อยากรู้เหมือนกันว่าหล่อนอยากได้อะไรจากเขา“อย่ามาที่นี่อีกเลย อย่าติดต่อฉันอีก”เรื่องที่กิ่งเทียนขอร้องกลายเป็นสิ่งที่ทำให้บุรินทร์ลำบากใจ แต่หล่อนพูดถูกอยู่อย่าง มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเขา ไม่ควรเข้ามายุ่งตั้งแต่แรกด้

คำพูดของเขาเรียบๆ ไม่แสดงอารมณ์ก็จริง แต่ทำไมคนฟังรู้สึกเจ็บจี๊ดนักนะ หล่อนต้องการอะไรจากเขากันแน่ อยากได้ยินเขาพูดว่าต้องการหล่อนมากมายและต้องได้เดี๋ยวนี้ด้วยใช่ไหม“เอาเป็นว่าตอนนี้รักษาตัวเองให้หายดีก่อน ส่วนเรื่องป้าไม่ต้องห่วง ฉันจัดการต่อเอง”พอวกกลับมาเรื่องนี้ กิ่งเทียนก็รู้สึกกังวลขึ้นมาอีก“คุณจะคิดดอกเบี้ยเท่าไรคะ เอ่อ จะคิดแพงไหม”หญิงสาวอ้ำอึ้ง ชายหนุ่มยิ้มออกมาจางๆ แล้วขยับเข้าไปหาอีกครั้ง“แพง”หญิงสาวนิ่วหน้า ขบปากอย่างครุ่นคิดพร้อมคำนวนเงินในบัญชี“เก็บค่ามัดจำไว้สักหน่อยก่อนก็แล้วกัน” พูดจบเขาก็กดริมฝีปากลงบนเรียวปากนุ่มโดยไม่ให้คนคิดมากตั้งตัว หญิงสาวยกมือขึ้นผลักอกของเขา แต่เรี่ยวแรงที่เคยมีกลับหายไปจนหมด ยิ่งเมื่อริมฝีปากอิ่มถูกเขาขบดูดเบาๆ หัวใจดวงน้อยก็ยิ่งกระเด้งกระดอน จนเผลอเปิดทางให้เขาซอกซอนเข้ามา เพียงเสี้ยววินาทีปลายลิ้นของเขาก็สอดเข้ามาสำรวจในอุ้งปากอิ่มอย่างรวดเร็วมือที่ผลักอกเปลี่ยนเป็นขยุ้มเสื้อของเขาแน่น ชายหนุ่มสอดฝ่ามือเข้าไปกระชับศีรษะของหญิงสาว แล้วบดริมฝีปากหนักหน่วงขึ้น เร่าร้อนขึ้น อีกมือสอดเข้าไปใต้เสื้อผ้าฝ้ายสีชมพู ปลายนิ้วเลื่อนไล้ผิวเนื้อ

กิ่งเทียนลืมคิดเรื่องนี้ไปถนัด จึงมองไปยังคนที่ถูกพูดถึงด้วยสายตาอึดอัด เพราะกลัวใจเขาเหมือนกัน กลัวว่าจะทำอย่างที่เพื่อนคาดการณ์“คงไม่หรอก เดี๋ยวเขาก็กลับแล้ว”“แน่ใจได้ไง ลองถามเขาก่อนไหม”“ไม่ต้อง”“งั้นฉันจะอยู่เป็นเพื่อนแกเอง” มะปรางยิ้ม ทำให้กิ่งเทียนซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก เกิดมาก็เพิ่งเคยนอนโรงพยาบาลในฐานะคนป่วยก็ครั้งนี้ ที่ผ่านมามีแต่มานอนในฐานะญาติของผู้ป่วย“ขอบใจแกมากนะ”“ไม่เป็นไร เราเพื่อนกันไง”เสียงกระซิบกระซาบของสองสาวไม่ได้เข้าหูซ้ายทะลุหูขวาบุรินทร์เลยสักคำ เขาได้ยินทั้งหมดที่หล่อนคุยกันก็ว่าได้ ผ่านไปพักใหญ่มะปรางก็ลุกเข้าห้องน้ำ ชายหนุ่มจึงถือโอกาสนั้นวางไอแพดแล้วลุกขึ้นไปหาหญิงสาว“เย็นมากแล้ว เธอจะให้ใครอยู่ด้วยล่ะ บอกที่บ้านหรือยัง”หญิงสาวหลุบตาลง ไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องในบ้านให้เขารู้“มะปรางจะอยู่เป็นเพื่อนค่ะ”คนตัวโตพยักหน้า เขาหลุบตามองเรียวปากอิ่มที่เพิ่งได้ลิ้มลองไปหนึ่งครั้งด้วยความรู้สึกโหยหา และก่อนที่มะปรางจะกลับออกมาเขาก็ก้มลงจูบหล่อนอีกครั้งโดยที่คนป่วยไม่ทันตั้งตัว หลายอึดใจบุรินทร์จึงยอมผละพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ขณะที่หญิงสาวแก้มแดงเรื่อ“คุณอย่าทำแ

หญิงสาวหัวเราะออกมาเบาๆ กับคำขอโทษของพ่อ ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด สิ่งที่ออกจากปากพ่อเหมือนกับว่าเขาแค่พูดให้มันผ่านไป ทำทุกอย่างก็เพื่อปกป้องความผิดของตัวเองเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา“ไม่มีใครรักและห่วงใยเทียนเท่ากับป้าอีกแล้ว” หญิงสาวมองตาพ่อ “ถ้าเทียนจะทุ่มเททุกอย่างเพื่อรักษาชีวิตป้าก็ขอให้รู้ไว้เพราะว่าเทียนเต็มใจ ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรจากเทียนทั้งนั้น”หญิงสาวยันตัวลุกขึ้นยืน ดวงหน้าเปรอะเปื้อนน้ำตา เสื้อผ้ามีรอยเลือดหลายจุด หล่อนเดินเข้าไปหาพ่อ ก่อนจะดึงมือของเขาออกมามารับเศษเหรียญ ฝ่ายนั้นนิ่งงันกับการกระทำของลูกสาว เพราะสิ่งที่อีกฝ่ายทำบอกชัดว่ากิ่งเทียนกำลังตกอยู่ในภาวะแตกสลาย“เทียนลูก ไปหาหมอก่อนเถอะนะ เลือดออกใหญ่แล้ว”หญิงสาวหลุบตมองเลือดที่ไหลออกมาจากปากแผลบนฝ่ามือตนด้วยสายตาเย็นชา ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดทางใจเลยสักนิดเดียว และเวลานี้หล่อนไม่ขอทนอีกต่อไป ไม่อาจอยู่มองหน้าคนที่คิดไม่ซื่อและคอยแต่จะรังเกียจเดียดฉันท์หล่อนกับป้าได้อีกต่อไป“พอกันที”“ลูกพูดอะไรเทียน”หญิงสาวบิดแขนออกจากมือพ่อ แล้วเดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้า ดึงเอากระเป๋าเดิน

กิ่งเทียนมองอาหารบนโต๊ะสลับกับเจ้าของห้อง พลางกวาดตาไปรอบๆ ตอนมาถึงหล่อนไม่มีอารมณ์จะสังเกตอะไรทั้งนั้น แต่พออาบน้ำอาบท่าจนรู้สึกสดชื่นขึ้นก็เริ่มสนใจสิ่งอื่น ที่นี่กว้างขวาง โอ่โถง และดูมีรสนิยม หล่อนเดาว่าเขาคงพักที่นี่เป็นหลัก เพราะในห้องแต่งตัวมีเสื้อผ้าของเขาแขวนเรียงรายเป็นระเบียบ ข้าวของเครื่องใช้บ่งบอกว่าถูกใช้อยู่ประจำ“กินสิ”หญิงสาวสบตาเขาแล้วหลุบมองอาหารตรงหน้า เขาคงสั่งมาจากข้างนอก ก่อนหน้านี้หล่อนไม่รู้สึกอะไรเลย เพิ่งรู้สึกหิวก็ตอนนี้เองชายหนุ่มตักปลากะพงราดพริกให้หญิงสาว แล้วชวนคุยไปด้วย พอกินอิ่มเขาก็พาหล่อนไปที่ห้องนั่งเล่น เปิดทีวีเพื่อหาซีรีส์ดีๆ สักเรื่อง แต่กลายเป็นว่าพอเลือกได้ก็ไม่ได้ดูกันจริงๆ จังๆ เขารั้งร่างเล็กเข้าไปกอด หญิงสาวขืนตัวอยู่สักพักก็ยอมเอนตัวซบไหล่ ตามองจอแต่สมองกลับคิดไปถึงครอบครัว ชายหนุ่มไม่ได้ถามอะไรอีก เขาเพียงนั่งเป็นเพื่อนหล่อนเงียบๆ บางครั้งก็หันมาจูบขมับ มือก็ลูบต้นแขนกลมกลึงไปพลาง จนเมื่อหน้าจอทีวีมีฉากโรมานซ์ เขาก็หันมามองคนในอ้อมแขนแล้วเชยคางขึ้น หญิงสาวสบตาคมนิ่ง แต่หัวใจเริ่มเต้นแรงตามสัญชาตญาณ ไม่กี่วินาทีใบหน้าของเขาก็โน้มลงมา ร