คนโปรดของบุรินทร์

บทนำ

แม้เช้านี้อากาศจะแจ่มใสเป็นอย่างมาก แต่ทันทีที่นักศึกษาสาวก้าวเท้าเข้าไปภายในห้องโถงบรรยากาศที่ว่านั้นพลันมืดมัว เพราะเสียงที่ดังลอดออกมาจากข้างในห้องนั่งเล่นประกาศก้องว่า ‘พวกเขา’ อยู่กันพร้อมหน้า พ่อ แม่ ลูก ทำให้คนที่ถูกกันออกเป็นคนนอกจำต้องเดินเลี่ยงภาพครอบครัวสุขสันต์ออกไปอีกด้านหนึ่ง เพื่อไม่ให้ตนเองไปสะดุดลูกนัยน์ตาทำให้การสนทนาของพวกเขาสะดุดลง

เมื่อผ่านพ้นออกมาได้หญิงสาวก็ถึงกับโล่งอก รีบซอยเท้าออกจากบ้านตรงไปยังปากซอยเพื่อขึ้นรถโดยสารประจำทางเหมือนเช่นทุกวัน

สาวน้อยทอดอารมณ์อย่างอ่อนล้ายามนั่งให้ลมปะทะใบหน้านวลขณะคิดถึงอดีตที่เคยอบอุ่น ทว่าเมื่อสูญเสียมารดา ชีวิตที่เคยมีทุกอย่างก็ค่อยๆ สูญเสียไปทีละอย่างนับแต่อรปรียาก้าวเข้ามาในฐานะแม่เลี้ยง

แรกๆ แม่เลี้ยงคนสวยยังคงเอ็นดูหล่อนอยู่บ้าง แต่เมื่อตั้งท้องจากที่เคยเมตตาปรานีก็เริ่มเปลี่ยนไป กระทั่งคลอดหนูน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราทุกอย่างยิ่งเลวร้าย ยิ่งตามมาด้วยลูกชายคนที่สองทุกอย่างเปลี่ยนไปราวพลิกฝ่ามือ

บิดาที่ยุ่งอยู่กับงานจนแทบไม่มีเวลาสนใจหล่อนอยู่แล้ว เมื่อมีลูกสาวและลูกชายคนใหม่ก็ยิ่งห่างเหิน สุดท้ายก็ทอดทิ้งหล่อนเอาไว้กับแม่บ้านเก่าแก่ หันไปเอาอกเอาใจภรรยากับลูกใหม่จนลืมไปว่ายังมีลูกสาวคนนี้อยู่อีกคนหนึ่ง

ทำให้เด็กหญิงกิ่งเทียนในวัยห้าขวบได้แต่แอบมองพ่อและแม่เลี้ยงเอาอกเอาใจน้องคนเล็กด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ทุกคนรักและเอ็นดูกชพรกับกมลทัตอย่างออกนอกหน้า จนหลงลืมไปว่ายังมีเด็กหญิงอีกคนที่ต้องการการดูแลเอาใจใส่เช่นกัน แต่พวกเขาเลือกที่จะลืมและทิ้งขว้างเอาไว้กับแม่บ้านแก่ๆ คนหนึ่งแทน

ยามนั้นนางอำภาได้แต่มองคุณหนูของตนด้วยสายตาอ่อนโยนปนสงสาร แต่เมื่อไม่มีใครใส่ใจคุณหนูของนางอีก อำภาที่มีเพียงตัวคนเดียวจึงตัดสินใจทุ่มเททุกอย่างให้แก่คุณหนูน้อยอย่างเต็มที่ ในเมื่อคนเป็นพ่อแท้ๆ ยังไม่ใส่ใจนางที่เป็นเพียงแค่แม่บ้านจะขอรักและดูแลกิ่งเทียนด้วยแรงกายและแรงใจทั้งหมดที่มีเอง

เมื่อเติบใหญ่ หญิงสาวรับรู้ถึงความรักและเมตตาที่นางอำภามอบให้ จึงตั้งใจว่าเมื่อเรียนจบมีงานทำหล่อนจะขอแยกตัวออกไปอยู่ข้างนอกและพานางอำภาออกไปอยู่ด้วย แม้อีกฝ่ายไม่ใช่แม่ แต่กลับทำหน้าที่พ่อและแม่ได้ดียิ่งกว่าใคร ทุกวันนี้หญิงสาวจึงไม่คิดจะสนใจคนพวกนั้นนัก เมื่อพวกเขาไม่สนใจหล่อน หล่อนก็ไม่มีความจำเป็นต้องสนใจพวกเขาเช่นกัน

“เทียน” เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้สาวน้อยหันไปมอง แล้วก็ต้องยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

“จะกลับแล้วเหรอ” ร่างสูงของไนท์ หรือดนัย เดินตีคู่หญิงสาวที่เขาหมายปอง แม้จะยังเป็นได้แค่เพื่อนเขาก็ไม่คิดจะย่อท้อ ตราบใดที่สาวข้างกายยังไม่มีคนรู้ใจ

“ฮือ หมดคาบเรียนแล้ว”

“แล้วไปไหนต่อหรือเปล่า”

เจ้าของร่างกลมกลึงดวงหน้าอ่อนหวานยกยิ้มน้อยๆ พร้อมพยักหน้า

“ไปทำงานต่อ”

ดนัยรู้ว่ากิ่งเทียนทำงานพาร์ตไทม์เป็นสาวเสิร์ฟในสถานบันเทิงแห่งหนึ่ง หล่อนทำงานนี้มาเกือบสองปีแล้ว แม้จะเรียนที่เดียวกันแต่เขากลับได้เจอและรู้จักกับหล่อนที่นั่น เพราะในเวลาเรียนหากไม่เข้าชั้นเรียนหญิงสาวก็ขลุกอยู่ในห้องสมุด ทำให้หนุ่มนักกีฬาสุดฮอตอย่างดนัยไม่เคยพบเจอหล่อน แต่กลับมาเจอกันในสถานบันเทิงแทน

“ใกล้สอบแล้ว ไม่คิดจะหยุดพักบ้างเหรอ”

เขาเอ่ยถามอย่างนึกเป็นห่วง ทว่าหญิงสาวร่างบางที่ตรึงใจเขานับแต่แรกพบก็ยังส่ายหน้ายิ้มๆ

“ไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่ไนท์เถอะ วันนี้มีเรียนต่อไหม”

“ไม่มีแล้ว ให้ไนท์ไปส่งแล้วกัน” ชายหนุ่มบอกกับหญิงสาว ทำให้กิ่งเทียนจำต้องส่ายหน้าปฏิเสธ

“อย่าเลย ไนท์กลับบ้านเถอะ ไปส่งบ่อยๆ เราเกรงใจ อีกอย่างนั่งรถแค่ครึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว” หญิงสาวปฏิเสธ ทว่าคนดื้อรั้นอย่างดนัยไม่ยอมตามเคย

“เถอะน่า ให้เราไปส่งนะ” เดินกันมาจนถึงรถบิ๊กไบต์พอดี ชายหนุ่มจึงยิ้มให้หญิงสาวแล้วหยิบหมวกกันน็อกขึ้นไปสวมให้อีกฝ่ายอย่างดื้อดึง

“ไนท์” หญิงสาวเรียกเขาอย่างอ่อนใจ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมตามเคย แม้จะรู้ว่าชายหนุ่มมีใจให้ตนเสมอมา ทว่าเป็นหล่อนที่ยังไม่พร้อมจะคิดถึงเรื่องรักๆ ใคร่ๆ กับใคร ไม่ใช่แค่เขาที่แสดงออกว่าชอบหล่อนแค่ไหน ยังมีผู้ชายคนอื่นอีกหลายคนที่พยายามเข้าหา แต่ก็นั่นแหละ หล่อนไม่พร้อมจะคิด...

“พวกเพื่อนๆ ไปไหนกันหมด” ดนัยถามถึงกลุ่มเพื่อนอีกสองคนของหญิงสาว

“กลับบ้านไปแล้ว ขอบใจนะไนท์” คนตัวบางส่งหมวกกันน็อกคืนเพื่อน ขณะที่อีกฝ่ายรับไปแล้วมองหญิงสาวด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความเป็นห่วงเป็นใยเสมอมา

“ระวังตัวด้วยนะ” เขาบอกหล่อน แววตาที่มองส่งต่อความจริงใจ ทำให้หญิงสาวยิ้มอ่อนอย่างขอบคุณในน้ำใจของคนตรงหน้า พลางบอกตนเองว่าหากเขาไม่เปลี่ยนใจไปจากหล่อนเสียก่อน และถึงวันที่หล่อนพร้อมจะรักใครสักคน คนที่จะพิจารณาเป็นคนแรกก็อาจจะเป็นดนัยนี่แหละ

“ขอบใจจ้ะ”

เจ้าของร่างสูงยิ้มตอบ แล้วขับรถออกไปจากบริเวณนั้น หญิงสาวเองก็หมุนตัวเข้าด้านในเพื่อเปลี่ยนชุด และเตรียมตัวเริ่มงานเหมือนกับทุกวัน

ยิ่งดึก เสียงดนตรียิ่งดัง นักเที่ยวนั่งกันแออัด ควันบุหรี่คละคลุ้ง กลิ่นเหล้าเจือกระจายอยู่ในอากาศ กิ่งเทียนนำเครื่องดื่มไปเสิร์ฟลูกค้าตามปกติ ความสวยน่ารักของหล่อนทำให้เป็นที่สนใจของนักเที่ยวชายหลายคน แต่หญิงสาวไม่เคยใส่ใจ หล่อนตั้งใจทำงานเพื่อเก็บเงินเอาไว้สำหรับอนาคตที่ไม่แน่นอน ไม่เคยคิดออกนอกลู่นอกทางสักครั้ง จนกระทั่งได้รับข่าวร้ายในวันหนึ่ง

“ป้า” กิ่งเทียนใจสลาย เมื่อรู้ว่าบุคคลที่เลี้ยงหล่อนมากำลังเจ็บป่วยด้วยโรคร้าย จึงบากหน้าไปหาพ่อเพื่อขอให้ท่านช่วยเหลือ

“พ่อคะ ป้าป่วยหนัก พ่อช่วยหน่อยได้ไหม”

แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือคำปฏิเสธอย่างอ้อมแอ้ม

“ช่วงนี้พ่อมีรายจ่ายมากเหลือเกิน น้องสองคนก็ต้องใช้เงินเยอะ”

แล้วหนูไม่ใช้ลูกของพ่อเหรอ

หญิงสาวก้มหน้าหลุบตาลง น้ำตาคลอ พ่อใจร้ายเท่าที่คนคนหนึ่งจะใจร้ายได้ ถ้าท่านรักหล่อนสักนิดคงเห็นใจนางอำภาที่เลี้ยงดูหล่อนมาอย่างดี หลายครั้งนางควักเงินส่วนตัวที่ได้จากค่าจ้างมาดูแลหล่อน ขณะที่พ่อเอาเงินที่ควรมาดูแลลูกสาวคนโตถ่ายเทไปให้กับน้องและเมียใหม่จนหมด เหลือมาจุนเจือหล่อนเพียงเศษเงิน

แม้จะมีสวัสดิการจากภาครัฐช่วยเหลือแต่ยังไม่เพียงพอสำหรับยามุ่งเป้าที่ต้องใช้เงินจำนวนมาก จึงบ่ายหน้าไปหาญาติหวังพึ่งพาแต่ก็ได้รับการปฏิเสธ เพราะแต่ละคนก็ไม่ได้มีฐานะดีมากนัก เศรษฐกิจยิ่งไม่ดีค้าขายยากขึ้นทำให้พวกเขาก็ต้องรัดเข็มขัด หล่อนกับนางอำภาจึงเป็นส่วนเกินที่พวกเขาไม่อยากรับเป็นภาระ เรื่องนี้หญิงสาวเข้าใจดีจึงไม่คิดโทษใครเลย ทำให้ต้องกลับมาคิดหาหนทางใหม่อีกครั้ง

“กลุ่มนั้นเป็นสาวไซด์ไลน์”

เสียงกระซิบจากเพื่อนสองคนคุยกันทำให้กิ่งเทียนที่แอบได้ยินโดยบังเอิญมองตามร่างระหงของกลุ่มนักศึกษากลุ่มหนึ่งที่เปรี้ยวเข็ดฟัน ท่าทางอู้ฟู้ บางคนเริ่มแรกเข้ามาเรียนด้วยฐานะทางบ้านไม่ดีแต่ตอนนี้กลับมีเงินใช้ไม่ขาดมือ

“นั่นสวยๆ สองคนนั้นมีเสี่ยเลี้ยง เห็นว่าได้เดือนตั้งหลายหมื่น”

กิ่งเทียนได้แต่ฟังขณะที่ดวงตามองตามสาวๆ กลุ่มนั้นอย่างสนใจ หล่อนเองก็กำลังต้องการเงินจำนวนมากเช่นกันและต้องการอย่างเร่งด่วนด้วย แต่ไม่ใช่เพื่อความสวยงามฟุ้งเฟ้อ

นี่คือจุดเริมต้นที่ทำให้กิ่งเทียนได้รู้จักกับเขา ผู้ชายที่ทำให้หญิงสาวไม่มีวันกลับไปเป็นกิ่งเทียนคนเดิมได้อีกเลย