Semua Bab ชมจันทร์ไม่เคยโทษสายลมสน: Bab 1 - Bab 8

“เจียรุ่ย ยังยืนอึ้งอะไรอยู่ รีบพุ่งเข้าไปดูสิว่าผู้สารเลวข้างในเป็นใคร!”แม่เร่งเร้าฉันอย่างร้อนรน สีหน้าดูเป็นห่วงราวกับหวังดีกับฉันเหลือเกินแต่พอลองคิดดูให้ดี ก็รู้ว่าละครจับชู้ครั้งนี้เป็นแผนที่สองแม่ลูกวางไว้ด้วยกันชาติที่แล้ว ทั้งที่ฉันออกไปเที่ยว แต่แม่กลับตั้งใจมาฟ้องฉันเรื่องนี้ตอนนั้นฉันโกรธจนแทบคลั่ง รีบพุ่งกลับบ้านทันที แล้วเข้าไปตะลุมบอนกับพวกเขาฉันลงมือทำร้ายซางชิงเสวี่ย จนเธอแท้งลูกแม้แม่จะเสียใจ แต่กลับโยนความผิดทั้งหมดมาให้ฉันสุดท้าย เพราะแม่แท้ ๆ ของฉันปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปเช่นนั้น ฉันจึงสูญเสียลูก สูญเสียชีวิตแต่งงาน และสูญเสียหลักประกันสุดท้ายในการใช้ชีวิตฉันหลับตาลง กดความเจ็บแน่นในอกเอาไว้ ก่อนจะหันหลังเดินออกไปชาตินี้ ฉันคิดได้ตั้งนานแล้วว่าความรักจะมีหรือไม่มีก็ไม่สำคัญ สิ่งสำคัญที่สุดคือเงินเมื่อเห็นฉันเดินจากไปราวกับว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับตัวเอง แววตาของแม่ก็ฉายความตกตะลึงวาบหนึ่ง เธอกัดฟัน ก่อนจะผลักประตูห้องนอนเปิดผางเสียงกรีดร้องดังขึ้นทันทีเซียวฉือเจิ้นรีบดึงผ้าห่มมาคลุมตัว สีหน้าเต็มไปด้วยความสำนึกผิด“แม่... ผม... ผมเมา ผมไ

ระหว่างที่กำลังโต้เถียงกัน เซียวฉือเจิ้นก็ถูกช่วยชีวิตกลับมาได้ทันทีที่เห็นหน้าฉัน เขาก็กรีดร้องพลางหดตัวถอยหนี ราวกับฉันเป็นสัตว์ร้าย“อย่าเข้ามาใกล้ผม! พี่เอารูปพวกนั้นไปปล่อยแล้ว ยังต้องการอะไรอีก! ออกไป! ออกไป!”พ่อกับแม่รีบพุ่งเข้ามากันฉันออกจากเซียวฉือเจิ้นทันที แววตาที่เต็มไปด้วยความระแวงราวกับคมมีดที่พุ่งแทงใส่ฉันรสคาวเลือดตีขึ้นมาที่ลำคอ ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบต่ำ“ฉันไม่ได้เป็นคนปล่อยรูปพวกนั้น ถ้าไม่เชื่อก็แจ้งตำรวจได้เลย”พูดจบ ฉันก็ก้มหน้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแต่ในวินาทีถัดมา ซางชิงเสวี่ยก็คว้ามันไปฟาดกับพื้น“คุณยังคิดว่าเรื่องมันยังวุ่นวายไม่พออีกเหรอ!”เสียงโทรศัพท์แตกกระจายดังก้องไปทั่วทางเดินมีคนจำฉันได้ แอบยกโทรศัพท์ขึ้นมาบันทึกภาพไว้“นั่นไง ไอ้สามีสวมเขาที่ชอบตามจับชู้ คนดังแห่งเมืองจิง”“เขาก็น่าสงสารนะ พ่อก็ไม่รัก แม่ก็ไม่เอา ได้ยินว่าตอนแต่งงาน เจ้าสาวยังทิ้งเขาไปเที่ยวบาร์อีก”“ใช่ ๆ ตอนนั้นเขายังใส่ชุดเจ้าบ่าววิ่งตามไป แล้วก็มีเรื่องชกต่อยกับคนอื่น”....เสียงซุบซิบนินทารอบด้านล้วนเป็นเรื่องโง่เขลาที่ฉันเคยทำในอดีตหัวของฉันอื้ออึงไม่หยุด ภาพใน

ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว โดยไม่สนว่าซางชิงเสวี่ยกำลังตั้งครรภ์ ตบเธอจนล้มลงกับพื้นฉันมองเธออย่างเย็นชา ขณะที่เธอกุมท้องร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดใบหน้าของซางชิงเสวี่ยซีดเผือด เธอมองหน้าท้องของตัวเองด้วยความตื่นตระหนก แต่เมื่อเห็นหยดเลือดสีแดงไม่กี่หยด ร่างทั้งร่างก็แข็งค้างอยู่กับที่แต่ไม่นาน ฉันก็ผลักคนอื่นออกไป อุ้มเธอขึ้นแล้ววิ่งตรงไปยังห้องฉุกเฉิน“หมอ! หมอ ช่วยด้วย!”ทั้งหมอและพยาบาลรีบกรูกันเข้ามา ก่อนจะพาเธอเข้าไปรับการรักษาฉุกเฉินกระทั่งได้ยินเสียงตะโกนของเซียวฉือเจิ้น ฉันถึงได้สติกลับมาก้มมองคราบเลือดที่แห้งติดอยู่บนมือ เหงื่อเย็นก็ผุดซึมเต็มแผ่นหลังในทันทีเซียวฉือเจิ้นหัวเราะเยาะอย่างอำมหิตก่อนพูดว่า“เลวชะมัด ถึงกับลงไม้ลงมือกับผู้หญิง ตอนนี้เป็นไงล่ะ ลูกของตัวเองก็จะไม่รอดแล้ว ฮ่า ๆ ๆ ๆ”“เดี๋ยวก่อน...” เขากลอกตา ก่อนจะเยาะเย้ยต่อ “ลูกคนนี้เป็นลูกของพี่จริงหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย”ทันทีที่พูดจบ ฉันก็ต่อยหน้าเขาเต็มแรงเซียวฉือเจิ้นล้มโครมลงกับพื้น ไม่มีแม้แต่แรงจะตอบโต้ ได้แต่ร้องโอดโอยอย่างน่าเวทนา"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! ที่นี่มีคนบ้า!"พ่อกับแม่รีบวิ่งเข

“พวกคุณนี่ทำให้ฉันขยะแขยงจริง ๆ”ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกมา รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้าของทุกคนก็แข็งค้างหัวใจของเซียวฉือเจิ้นเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ เขาเงยหน้าขึ้นอย่างสั่นเทา ก่อนจะเห็นซางชิงเสวี่ยกำลังจ้องเขาด้วยสีหน้าถมึงทึงเธอเอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ฉันรู้หมดแล้ว ทุกอย่างเป็นฝีมือคุณ”ใบหน้าของเซียวฉือเจิ้นกระตุก ดวงตาเต็มไปด้วยแวววิงวอน“ไม่ใช่นะ เสี่ยวเสวี่ย มันไม่ใช่อย่างนั้น”“ผมแค่หุนหันพลันแล่นไปชั่วขณะ ผมกลัวว่าคุณจะไม่เอาผมแล้ว ก็เลยเผลอ...”“เผลอ?”ใบหน้าของซางชิงเสวี่ยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เธอยื่นมือไปคว้าไหล่ของเขาไว้“เอารูปไปเผยแพร่เองเรียกว่าเผลองั้นเหรอ? พาผู้หญิงที่เคยทำร้ายพี่ชายของคุณมาใส่ร้ายเขาก็เรียกว่าเผลอ? คำว่าเผลอของคุณน่ากลัวเกินไปแล้ว!”พูดจบ เธอก็ผลักเขาล้มลงกับพื้นพ่อเซียวกับแม่เซียวร้องตะโกนลั่น ก่อนรีบวิ่งเข้าไปขวางอยู่ตรงหน้าเซียวฉือเจิ้น“เธอทำร้ายเขาได้ยังไง!”ซางชิงเสวี่ยแค่นหัวเราะ แววตาไม่เหลือความเกรงใจที่มีต่อผู้ใหญ่อีกต่อไป“พ่อแม่อย่างพวกคุณ สักวันต้องทำให้เขาตายเข้าสักวัน! ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ฉันกับเซียวเจียรุ่ยไม่ต้อนรับ