บทที่ 1

“เจียรุ่ย ยังยืนอึ้งอะไรอยู่ รีบพุ่งเข้าไปดูสิว่าผู้สารเลวข้างในเป็นใคร!”

แม่เร่งเร้าฉันอย่างร้อนรน สีหน้าดูเป็นห่วงราวกับหวังดีกับฉันเหลือเกิน

แต่พอลองคิดดูให้ดี ก็รู้ว่าละครจับชู้ครั้งนี้เป็นแผนที่สองแม่ลูกวางไว้ด้วยกัน

ชาติที่แล้ว ทั้งที่ฉันออกไปเที่ยว แต่แม่กลับตั้งใจมาฟ้องฉันเรื่องนี้

ตอนนั้นฉันโกรธจนแทบคลั่ง รีบพุ่งกลับบ้านทันที แล้วเข้าไปตะลุมบอนกับพวกเขา

ฉันลงมือทำร้ายซางชิงเสวี่ย จนเธอแท้งลูก

แม้แม่จะเสียใจ แต่กลับโยนความผิดทั้งหมดมาให้ฉัน

สุดท้าย เพราะแม่แท้ ๆ ของฉันปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปเช่นนั้น ฉันจึงสูญเสียลูก สูญเสียชีวิตแต่งงาน และสูญเสียหลักประกันสุดท้ายในการใช้ชีวิต

ฉันหลับตาลง กดความเจ็บแน่นในอกเอาไว้ ก่อนจะหันหลังเดินออกไป

ชาตินี้ ฉันคิดได้ตั้งนานแล้วว่าความรักจะมีหรือไม่มีก็ไม่สำคัญ สิ่งสำคัญที่สุดคือเงิน

เมื่อเห็นฉันเดินจากไปราวกับว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับตัวเอง แววตาของแม่ก็ฉายความตกตะลึงวาบหนึ่ง เธอกัดฟัน ก่อนจะผลักประตูห้องนอนเปิดผาง

เสียงกรีดร้องดังขึ้นทันที

เซียวฉือเจิ้นรีบดึงผ้าห่มมาคลุมตัว สีหน้าเต็มไปด้วยความสำนึกผิด

“แม่... ผม... ผมเมา ผมไม่ได้ตั้งใจ...”

แม่แสร้งทำเป็นตกใจ รีบพุ่งเข้าไปชี้หัวเขาพลางด่าพลางร้องไห้

ซางชิงเสวี่ยไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอคว้าชุดคลุมอาบน้ำมาสวมลวก ๆ ก่อนหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ

เธอมองมาที่ฉัน น้ำเสียงเจือแววประชดประชัน

“ครั้งนี้ คุณจะทำอะไรอีกล่ะ?”

ครั้งแรก ฉันไล่ชู้ของเธอทั้งที่ยังเปลือยกายออกจากบ้าน

ครั้งที่สอง ฉันกรีดหน้าผู้ช่วยของเธอจนเป็นแผลเหวอะ

ครั้งที่สาม ฉันถึงกับบุกไปอาละวาดที่บริษัทของเธอ จนราคาหุ้นร่วงลงในวันนั้น

ฉันจำไม่ได้แล้วว่าเกิดเรื่องแบบนี้มากี่ครั้ง รู้แค่ว่าจำได้แต่เสียงตะโกนของตัวเองที่แหบแห้ง และใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

จนทุกคนที่เห็นฉัน ต่างก็รอดูเรื่องสนุกแล้วเยาะเย้ยว่า "คนบ้ามาจับชู้อีกแล้ว"

แต่ซางชิงเสวี่ยกลับยิ่งทำเกินเลยขึ้นทุกครั้ง

ส่วนชาตินี้ ฉันเลิกยึดติดกับเธออย่างสิ้นเชิงแล้ว ฉันแค่อยากใช้ชีวิตที่สงบและสบายก็พอ

ทันใดนั้น เซียวฉือเจิ้นก็ทรุดลงคุกเข่าต่อหน้าฉันด้วยสีหน้าหวาดกลัว

“พี่ ทุกอย่างเป็นความผิดของผม อย่าโทษชิงเสวี่ยเลย จะโทษก็โทษผมเถอะ”

เขาดูทั้งกล้าหาญและมีความรับผิดชอบ พยายามปกป้องผู้หญิงคนหนึ่งอย่างสุดกำลัง

แน่นอนว่า สีหน้าของซางชิงเสวี่ยอ่อนลงเล็กน้อย และสายตาที่มองฉันก็ยิ่งเฉียบคมขึ้น

“เซียวเจียรุ่ย เรื่องนี้ฉัน—”

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมไปก่อนนะ ผมนัดเพื่อนไว้ ใกล้ถึงเวลาแล้ว”

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ ฉันก็เอ่ยขัดขึ้น

พูดจบ ฉันแสร้งทำเป็นไม่เห็นสีหน้าตกตะลึงของซางชิงเสวี่ย ก่อนหันหลังเดินจากไป

แม่ลนลาน รีบวิ่งตามออกมา แต่ฉันจากไปโดยไม่หันกลับมามองแล้ว เหลือเพียงเขาที่ยืนอึ้งตาค้างอยู่กับที่

ไม่มีใครคาดคิดว่าฉันจะมีปฏิกิริยาแบบนี้