บทที่ 4

แม่รีบพูดเสริมขึ้นว่า “ฉือเจิ้น ไม่ต้องกลัว พวกเราอยู่ตรงนี้ พูดออกมาเถอะ”

เซียวฉือเจิ้นเหลือบมองฉัน ก่อนจะฮึดรวบรวมความกล้าแล้วพูดว่า

“เสี่ยวเสวี่ย คุณโดนพี่หลอกแล้ว ก่อนแต่งงานเขามีแฟนอยู่แล้ว หลังแต่งงานก็ยังไม่เลิกติดต่อกัน ยังแอบไปพบผู้หญิงคนนั้นลับ ๆ อยู่ตลอด”

ในหัวฉันอื้อไปหมด อดตะคอกไม่ได้ “นายพูดบ้าอะไร!”

“ปล่อยให้เขาพูด!”

ซางชิงเสวี่ยจับตัวฉันไว้ ก่อนจะมองเซียวฉือเจิ้นด้วยสายตาเย็นชา

“คุณรู้ได้ยังไง? แล้วยังรู้อะไรอีก?”

เซียวฉือเจิ้นมองฉันอย่างได้ใจ แววตาฉายแววโหดเหี้ยมวาบหนึ่ง

แต่น้ำเสียงกลับแสร้งทำเป็นหวังดีกับฉัน

“พี่ เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว ผมช่วยปิดบังเสี่ยวเสวี่ยแทนพี่ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว”

พูดจบ เขาก็ตบมือหนึ่งครั้ง ไม่นานประตูห้องก็ถูกเปิดออกจากด้านนอก

ทันทีที่เห็นหวังเยว่หรู เลือดในตัวฉันราวกับไหลย้อนกลับในพริบตา

เธอคือคนที่พ่อแม่บุญธรรมเคยขายฉันให้

ผู้หญิงคนนี้อายุมากกว่าฉันสิบห้าปี เป็นสาวแก่ที่ขึ้นคาน

ครอบครัวสารเลวนั่นจับฉันมัดไว้กับเตียง ทั้งที่ฉันยังไม่บรรลุวัย ก็ยังคิดจะบังคับข่มขืนฉัน

สุดท้าย ฉันฟาดหัวเธอจนแตก ถึงได้หนีรอดออกมาอย่างหวุดหวิด

เสียงของเซียวฉือเจิ้นดังขึ้น

“นี่แหละครับแฟนของพี่ ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านรู้กันหมดว่าทั้งคู่เป็นแฟนกัน แต่พี่ไม่เคยบอกคุณเลย”

“นายพูดเหลวไหล!”

ฉันพุ่งเข้าไปต่อยหน้าเขาเต็มแรง ราวกับแมวที่ขนพองเพราะตกใจ

“อ๊าย!”

หลังเสียงกรีดร้องดังขึ้น ซางชิงเสวี่ยก็ผลักฉันไปติดกำแพงอย่างแรง ดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะตะคอกใส่ฉัน

“คุณยังปิดบังฉันไว้อีกกี่เรื่องกันแน่!”

“เขาโกหก! ผมไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับหวังเยว่หรูเลย!”

ฉันฝืนกลั้นน้ำตาที่กำลังเอ่อขึ้น พยายามอธิบายเต็มที่

แต่หวังเยว่หรูกลับคว้ามือฉันไว้

ใบหน้าหื่นกามที่เต็มไปด้วยความมันเยิ้ม “เสี่ยวรุ่ย พอได้เป็นคนรวยแล้วก็ลืมคนรักเก่าเลยเหรอ ไฝแดงที่ก้นของคุณ ฉันยังจำได้แม่นเลย”

ในหัวของซางชิงเสวี่ยอื้อไปหมด ราวกับเวลาหยุดนิ่ง เธอหันกลับไปช้า ๆ ก่อนจะฟาดฝ่ามือลงบนหน้าหวังเยว่หรูจนล้มคว่ำลงกับพื้น

หวังเยว่หรูนอนคว่ำอยู่กับพื้น เลือดกำเดาไหลไม่หยุด พอเห็นซางชิงเสวี่ยเดินเข้ามา ก็รีบลุกขึ้นวิ่งหนีทันที

จากนั้น ทุกคนในห้องก็พร้อมใจกันหันมามองฉัน

ฉันยืนตัวตรง แต่กลับอดสั่นไม่ได้

“ผมไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับเธอเลย พวกคุณไปสืบได้ ผม... อ๊ะ!”

ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบ ซางชิงเสวี่ยก็ตบหน้าฉันจนล้มลงกับพื้น สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจนแทบพังทลาย

“เซียวเจียรุ่ย คุณกล้าทรยศฉันงั้นเหรอ!”

พ่อเบือนหน้าหนี ถอนหายใจไม่หยุด

ส่วนแม่ก็แสดงความรังเกียจออกมาอย่างไม่ปิดบัง

“แม่รู้อยู่แล้วว่าตั้งแต่เด็กแกก็ไม่เคยเป็นคนดี ทั้งโกหก ทั้งลาออกจากโรงเรียน ทั้งมั่วผู้หญิง มีอะไรที่แกทำไม่ได้อีก!”

ในวินาทีนั้น ทุกคนต่างเชื่อคำพูดของเซียวฉือเจิ้น

หัวใจของฉันร่วงวูบ ริมฝีปากขยับ แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร

ราวกับถูกคมมีดผ่าออกเป็นสองซีกตั้งแต่กลางศีรษะ

ความโกรธพุ่งทะลักขึ้นมาจากอก ฉันกลัวว่าจะเผลอทำเรื่องผิดพลาดลงไป จึงรีบลุกขึ้นอย่างลนลานแล้วเดินออกไป

สีหน้าของซางชิงเสวี่ยมืดลง เธอกระชากตัวฉันกลับมาในทันที

“เซียวเจียรุ่ย อับอายจนอยากหนีแล้วใช่ไหม!”

เหมือนเส้นบางอย่างในหัวของฉันขาดสะบั้นลงในที่สุด ฉันลุกขึ้นยืน ก่อนจะทำบางอย่างที่ทำให้ทุกคนต้องเสียใจไปตลอดชีวิต