All Chapters of อย่าให้รัก: Chapter 1 - Chapter 5

chapter 3 มันผิดพลาดตั้งแต่ตอนไหน"แน่ใจนะคะ?"พลอยนิราถามย้ำเป็นครั้งที่สอง หลังจากได้ฟังประโยคชวนครุ่นคิดจากชายตรงหน้า ร่างบอบบางละมือจากสิ่งที่ทำอยู่ ก่อนที่สองเท้าเรียวจะออกเดินไปยังสถานที่ ที่เจ้าตัวพึ่งได้รับคำสั่งมาหมาดๆ ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองห้องกระจกสีทึบชั้นที่สามของ dax club นัยน์ตากลมโตกระเพื่อมไหว เมื่อนึกถึงคนที่อยู่ในนั้นพลอยนิราไม่กล้าคิด .....ไม่สิ..ไม่อาจจะคิดเข้าข้างตัวเอง ....ว่าเป็นเขาที่ช่วยเธอความเป็นเมฆินทร์ในความทรงจำของพลอยนิรา มันยังเด่นชัดในสมอง ลึกลงจนถึงเส้นประสาท'เมฆินทร์ที่ดูมืดมิด แต่กลับสว่างเจิดจ้าท่ามกลางคนนับร้อยนับพัน''เป็นของสูง ที่เธอไม่อาจเอื้อมไปแตะได้อีกแล้ว'"รีบไปเถอะ อย่าให้นายรอ"สุรเสียงแข็งกระด้างขึ้นมาหนึ่งระดับ เรียกสติคนที่ความคิดแตกกระเจิงให้เข้ารอยสถานการณ์ปจุบัน เรียวขาขยับก้าวเดินไปยังจุดหมายที่ถูกระบุด้วยอัตราการเต้นของหัวใจไม่มั่นคงเท่าที่เคย'ใครจะคิด ว่า dax club จะเป็นของเขา'ใครจะคิด ว่าเธอจะต้องมาเกี่ยวพันกลับผู้ชายที่ฆ่าคนด้วยสายตาอย่างเมฆินทร์อีกครั้ง.. จะเรียกว่าซวย หรือโชคดี พลอยนิรา ไม่

Chapter 2 เบอร์ตอง ของห้ามแตะ นัยน์ตาสีอำพันนิ่งลึกจนคาดเดาความคิดเจ้าของมันไม่ออก ร่างสูงใหญ่ยืนพิงกำแพงสีทมิฬ ก่อนที่มือหยาบกระด้างจะล้วงบุหรี่ราคาแพงออกมาจุดสูบดับอารมณ์คุกรุ่นที่ปะทุอยู่กลางอก นานนับสิบนาทีที่ควันสีขาวลอยครุ้งไปทั้งห้องสี่เหลี่ยม ก้นกระดาษสีขุ่นถูกทิ้งลงพื้นเป็นมวลที่สามแล้ว เสี้ยวหน้าคมยังคงเจือไปด้วยสีแดงจางๆ คล้ายคนยังจัดการอารมณ์ตัวเองไม่เสร็จ เมฆินทร์ทอดสายตาผ่านกระจกกั้นไปยังเบื้องล่าง ท่ามกลางนักท่องราตรีมากมาย สายตาคมดุจเหยี่ยวนั้นยังคงทิ้งความสนใจทั้งหมดไปที่คนๆ เดียวเหมือนเคย "กระตุกเส้นประสาทกูเล่น เป็นความสามารถพิเศษของมึงรึไงพลอย" "ว่ากูใจร้าย.....เรื่องนี้ใครจะสู้มึงได้วะ!" กลีบปากสีดำคล้ำเผลอเหยียดยิ้ม เมื่อภาพความทรงจำครั้งเก่าค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาในหัวเลือนราง ใจที่เคยแกร่งดังคีมเหล็กเผลออ่อนยวบยามนึกถึงมัน หากแต่เมื่อภาพอีกฉากย้อนคืนมารอยยิ้มที่เคยมีเพียงจุดเล็กๆ กลับเรียบเฉยเหมือนไม่เคยมี เมฆินทร์กดก้อนความรู้สึกที่เคยทำร้ายเขาเจียนตายไว้ในอก สมองส่วนหน้ายื้อยุดสกัดกั้นมันไว้ ก่อนจะกดมันลึกลงไป....กดให้ลึกลึก..ยิ่งกว่าเดิม บุหรี่มวลใหม

Chapter 5 เพื่อนกัน..... เขาจูบกันได้ด้วยหรอ"จูบ...""เพื่อนกัน...เขาจูบกันได้ด้วยหรอ"พลอยนิรา เอ่ยถามเสียงเบาหวิวแม้ในใจ จะเอนเอียงไปทางคำพูดเขาแล้วเกินกว่าครึ่ง"ก็ยกเว้น..มึงกับกู""ว่าไง....ความคิดถึงของมึง มันมากแค่ไหนพลอย"นัยเนตรสีอำพันกดต่ำ มองจ้องเสี้ยวหน้าคนตัวเล็กที่หัวคิ้วเรียวยังยับย่นอยู่ไม่คลาย ยิ่งเธอสงสัย เขายิ่งนึกสนุก..และอยากให้เธอตั้งหาคำตอบของคำถามนั้นด้วยตัวเอง"หมอก....ถ้าพลอยจูบหมอกจริงๆ ...เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ใช่ไหม"คนตัวเล็กยังคงเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง นัยน์ตาสีอ่อนเจือไปความลังเลแกมสับสนในสิ่งที่กำลังเลือกจะทำ"เหมือนเดิม?""อืม"เสียงทุ้มต่ำทวนประโยคที่กระแทกใจซ้ำก่อนจะขานรับในลำคอ พลอยนิราไม่รีรอ ไม่รั้งรอที่จะปล่อยโอกาสนี้ไปอีก ลำแขนเล็กรั้งลำคอหนาเข้าหาตัว ก่อนที่ริมฝีปากอวบอิ่ม จะแนบลงบนแก้มสากเบาๆ เมฆินทร์ชะงักหางตาคมเบิกกว้างขึ้น ร่างหนาผละหนีสัมผัสที่อุกอาจนั้นอย่างรวดเร็ว"แบบนี้ใช่ไหม"เสียงแหบหวิวเอ่ยถาม พรางมองจดจ้อง เครื่องหน้าหล่อของคนตรงหน้า สองแขนเรียวดึงรั้งปลายนิ้วอุ่นไว้แน่น ราวกับกลัวเจ้าของมันจะหายไป