chapter 10 คนของกูอย่าคิดมาแตะ

Chapter 10

คนของกู อย่าคิดมาแตะ

"ไปเช็คให้กูที ว่าร้านที่ไปกินข้าววันนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น"

สุรเสียงเย็นเยียบแฝงไปด้วยความกร้าวดุเอ่ยรอดส่วนกระดูกที่ขบกันแน่นจนทั้งดวงหน้าขึ้นกรอบชัด

ทิวากรยกหูออกเล็กน้อย เพื่อดูชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ ดวงตาสีดำสนิทเบนมองเข็มนาฬิกาอีกครั้งก่อนจะกรอกเสียงลงทุ้มลงปลายสาย

"กูเลิกงานแล้วหมอก"

"ไม่รับงานเสริม"

ต้นสายหัวคิ้วกระตุกนัยเนตรคมกริบสีอำพันสุกเบนสายตามองโทรศัพท์ชั่วครู่ก่อนจะคำรามเสียงต่ำ

"ฮึ!...อย่าเนรคุณกูสิงห์ นึกถึงความดีกูไว้บ้าง "

บุญคุณในอดีตถูกยิบยกมาทวงใหม่เป็นครั้งที่เท่าไหร่เจ้าตัวไม่อาจนับ มือหนากดจี้มวลบุหรี่ลงถาดแก้วย้ำๆ จนมวลกระดาษแหลกเป็นผง นิโคตินร้อนรุ่มที่ได้รับก็ยังไม่อาจดับไฟที่ลุกสุมโชนในอกได้เช่นทุกวัน

นัยเนตรสีอำพันเบนมองคนที่แม้หลับสนิทก็ยังกระสับกระส่ายจนเม็ดเหงื่อชโลมเปียกชุ่มไรผมอ่อนอยู่บนเตียงด้วยเนื้ออารมณ์ข้นคลั่กขึ้นทุกวินาที

"อะไรของมึงหมอก เสียงมึงเครียดๆ นะ..มีอะไรรึป่าว"

แว่นสายตาเลนส์เงาระยับถูกนายตำรวจหนุ่มคว้ามาสวมทับดวงตาเฉี่ยว สายตาเคร่งขรึมกวาดมองแมคบุ๊กคู่ใจก่อนจะจรดปลายนิ้วพิมพ์รัว ตามคำสั่งที่ได้รับมาแม้เจ้าตัวจะเอ่ยปากว่าไม่อยากทำ

"มีจริงๆ"

"อยากดูไหม?"

เสียงทุ้มขรึมเป็นเอกลักษณ์เอ่ยถามด้วยเนื้อเสียงจริงกว่าปกติ มันสมองระดับหัวกะทิเรียบเรียงเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบแบบคร่าวๆ หากแต่เนื้อความสำคัญไม่มีตกหล่นสักประโยคเดียว มือหนากดเซฟไฟล์ที่ย่อส่วนเรียบร้อยลงเครื่องก่อนจะกดส่งไปยังรายชื่อล่าสุด ที่เจ้าตัวพอจะเดาออกว่าคงสติดับไปนานแล้ว

"หมอก...ยังอยู่ไหม"

ทิวากรถามย้ำอีกครั้ง เมื่อไร้การตอบสนองจากปลายสาย นายตำรวจหนุ่ม เพ่งมองหน้าจออีกครั้ง ชื่อที่แสดงอยู่ยังเป็นคนเดิมเพียงแต่คู่สนทนาไม่ได้อยู่ในสภาพที่พร้อมจะคุยแล้วเท่านั้น

"หมอก"

เสียงทุ้มอันเป็นเอกลักษณ์ไต่ระดับเรียกสติคนฟังอีกรอบ หัวคิ้วคมที่เคยเรียบตึงเริ่มกระตุกเมื่อหลายนาทีคนถูกเรียกยังไร้แววจะขานรับ

กระทั่ง....

"อืม"

ปลายสายตอบรับเข้มขึง ไอความเดือดดาลแทรกซึมผ่านทางเนื้อเสียง จนคนฟังขนอ่อนลุกชัน

"อยู่บ้านรึป่าว เดี๋ยวกูลงไป"

ร่างกำยำในชุดนอนสีทึบขยับปลายผ้านวมออกช้าๆ ทิวากรไม่อยากรบกวนคนที่นอนหลับสนิทอยู่ให้ตื่นไปพร้อมกับเขา หากแต่ฝ่าเท้าหนายังไม่ทันเหยียบลงพื้น เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคย กลับเอ่ยคำที่เป็นดังประกาศิตสั่งเขาอีกรอบ

"เรียกน้องกูลงมาด้วย กูจะออกไป

'ข้างนอก'หน่อย"

ทิวากรหยุดชะงัก เมื่อได้ยินประโยคนั้น ดวงตาสีดำสนิทหลุบลงมองภรรยาตัวเล็ก ก่อนจะจรดปลายจมูกฝังลงกลางหน้าฝากมนเบาๆ

"นับครับ ตื่นเร็ว"

สุรเสียงทุ้มต่ำแสนอ่อนโยนถ่ายทอดลงสู่ปลายสายทว่าคนฟังอย่างเมฆินทร์ ไม่ได้รู้สึกยินดีปรีดาด้วยเลยสักนิด มือที่จุดบุหรี่สูบหดเกร็งขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งท่อนกระดาษที่ยังลุกโชนหักงอลงพื้นแม้จะเหลือค่อนไปทางครึ่งมวลก็ตาม

"อย่าลีลาสิงห์ รีบมาก่อนกูหมดความอดทน"

เนื้อเสียงกระด้างกระเดื่องเอ่ยกดต่ำ ก่อนที่ฝ่าเท้าหนาจะเหยียบขยี้ก้นกระดาษสีขุ่นบนพื้นซ้ำจนมันแหลกเป็นจุล เศษซากป่นปี้ฟุ้งกระจายไปบนพื้นสีทึมไม่ต่างจากสติของเขาที่ใกล้จะถึงจุดบอดเต็มที

เพราะภาพเหตุการณ์ที่พึ่งเห็นด้วยตา....

และเสียงอ้อนวอนที่ได้ยินกับหู....

แม่ง!

ไฟแช็คอัลลอยสีเงินถูกเจ้าของมันเปิดปิดอยู่หลายครั้ง นัยน์ตาสีอำพันพินิจมองแสงไฟสีส้มอมเหลืองที่สว่างจ้า คล้ายกองเพลิงขนาดย่อม เนิ่นนาน ... และครั้งสุดท้ายเมฆินทร์เลือกที่จะจุดมันด้วยความแรงที่ทบเท่าพันทวี

พรึ่บ!

แจ็คเก็ตยีนส์สีเข้มถูกมือหนารวบคว้า ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะเดินตรงไปยังรถคันเก่ง

"บรื้น!"Brabus สีดำมึนพุ่งทะยานออกจากบ้านพักส่วนแยกของรีสอร์ทหรู ด้วยความเร็วที่ไม่อาจวัดได้ ร่างสูงใหญ่ของนายตำรวจหนุ่ม ยังคงนิ่งงันแม่ความเร็วภายนอกจะไต่ระดับไปมากเท่าใดก็ตาม ยิ่งใกล้จุดหมาย ฝ่าเท้าหนายิ่งเหยียบคันเร่งเร็วขึ้น จนในพริบตาเดียว รถยนต์คันหรูเข้าเทียบจอดดับสนิทยังร้านอาหารที่เพิ่งมาใช้บริการไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมง

ร้านเฮงซวยนั่น ยังโอ่อ่าเหมือนเดิม

ทว่าเมฆินทร์กลับมองห้องเล็กๆนั่น

ทางเดินนั่น

หรือแม้แต่กระจกที่ดูไม่น่าจะเปิดออกยากเย็นนั่น

ทุกอย่างมันดูรกหูรกตา กระทั่ง...ไม่อยากให้มันยังอยู่ แม่ง!

กระจกสีขุ่นถูกลดลงเปิดกว้าง รับสายลมอ่อนยามค่ำคืน ใบหน้าเรียบเฉยเจ้าของนัยน์ตาดุกวาดมองทั่วบริเวณอีกครั้งด้วยแววตานิ่งลึก และลึกขึ้นเรื่อยๆ.....

กระทั่งเสียงระคายหูดังเข้ามาใกล้

"เสี่ย ไหนบอกว่าจะจัดการมันให้เรียบร้อยไง แล้วทำไมเสี่ยถึงมีสภาพแบบนี้ล่ะ!"

ดาหลากระเง้ากระงอดด้วยอารมณ์หงุดหงิด เธอสู้อุตส่าห์วางแผนให้พลอยนิรามาทำงานที่นี่กว่าจะได้ แต่แผนกลับต้องมาพังเพราะไอ้เสี่ยอ้วนนี่

'รู้งี้น่าจะเลือกคนอื่นแทนมันซะก็ดี!"

"อย่าเพิ่งโวยวายไปหนูดา พาเสี่ยเดินไปพักในร้านก่อน เสี่ยเจ็บจะตายอยู่แล้ว ซี๊ด!"

เสี่ยอำพล ครางเสียงหวิว มืออวบอ้วนยกประคองเศษผ้าก็อตที่ยังคงมีของเหลวสีสดซึมปริ่มออกมาบางส่วน สองร่างชายหญิงกอดประคองกันข้ามถนนไปยังร้านอาหารหรูตรงหน้าช้าๆ แต่ทว่า...ท่ามกลางความมืดมิดนั่น กลับมีนัยเนตรวาวโรจน์จ้องมองพวกเค้าอยู่..และดูท่า มันจะไม่ใช่แค่มอง

บรื้น!

แสงไฟสาดส่องกระทบสองร่างที่ตระครองกอดกันอยู่กลางถนน ก่อนที่ Brabasสีดำทมึนจะเร่งเครื่องเต็มกำลังแรงม้า สองมือสากกำพวงมาลัยอัลลอยแน่น ก่อนที่ฝ่าเท้าหนาจะแทกเหยียบคันเร่งจนมิด

บรื้น!

โครม!

"อั้ค!"

"กรี๊ด!'

ไวกว่าขยับสายตา รถยนต์สีเดียวกับรัตติกาลพุ่งชนชายหญิงตรงหน้าเต็มแรง!

สองร่างกระจัดกระจายไปคนฝั่ง แต่ทว่ายังทอดกายอยู่กลางถนน มุมปากสีแดงคล้ำประดับรอยยิ้มขึ้นจุด ราวกับได้ปลดล็อคความรู้สึกอัดแน่นในใจลงบางส่วนและมันยังไม่พอ...

ในเมื่อกล้ายุ่งกลับคนของกูงั้นก็...

เสียงในใจร้องว่าอย่างนั้น และดูท่าร่างกายเขาคงเชื่อฟังค่อนไปทางมากเลยล่ะ

"ชะ...ช่วยด้วย"

เสี่ยอำพลครางเสียงหวิว ร่างอ้วนพลี ตะเกียกตะกายหาคนช่วยราวสุนัขถูกรถทับ สภาพน่าเวทนานั้นทำเมฆินทร์กระตุกยิ้ม

"อยากให้ช่วย?"

" กูจัดให้ ใครมันจะมีน้ำใจเกินกว่ากูวะ"

เสียงทุ้มเอ่ยกดต่ำพรางกลั้วหัวเราะชื่นชมตัวเอง มือหนาควงหมุนพวงมาลัยอัลลอยอีกครั้ง ก่อนที่รถคันงามจะเคลื่อนตัวกลับหลัง ด้วยอัตราเร่งเดียวกันกลับครั้งแรก เสี่ยอำพลตาเบิกโพลง ชั่วขณะที่ยกมือปัดป้อง แนวล้อหนึ่งฝั่ง ก็บดขยี้ หน้าขาเขาจนไม่หลงเหลือเค้าเดิม

"อ๊าคค!"

สุรเสียงแห่งความเจ็บปวดดังแหวกอากาศเย็นเยียบยามค่ำคืน ไม่มีใครสักคนที่ออกมาช่วยชายร่างอวบ มีเพียงบุรุษในชุดสีดำทมึนที่ย่างกลายลงมาจากรถช้าๆ

"...ทำกูทำไม"

เสียงแห่งความเจ็บปวดเอ่ยสั่นพร่า สองตาแดงฉานปรือมองผ่านเงารัตติกาลไปยังฝีเท้าหนักที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ยิ่งใบหน้านั้นเด่นชัดเสี่ยแก่คราวพ่อก็ไม่อาจพ่นวาจาใดออกมาได้อีก

"ฮึ!. สภาพเหมือนหมาโดนรถทับเลยนะมึง"

เสียงทุ้มกดต่ำเอ่ยรอดไรฟัน ก่อนที่ปลายนิ้วจะคีบมวลบุหรี่จ่อปาก นัยเนตรราวเสือร้ายปรายมองไปยังอีกร่างที่นอนแผ่หราอยู่ไม่ไกลด้วยสายตาที่เฉียบขาดขึ้นอีกขั้น

"มะ....หมอก....หมอกใช่ไหม"

ดาหลา เอ่ยเสียงสะท้าน ข้อมือขาวพยายามพาร่างคืบคลานไปบนพื้นถนนอย่างทุลักทุเล ทว่าเรี่ยวเเรงที่พึงมีกับอ่อนยวบลงไม่กี่นาทีหลังจากนั้น

"กูเอง..."

"สมองมึงยังทำงานดีอยู่สินะ...ถึงยังจำกูได้"

"แล้วทำไมมึงแกล้งลืมล่ะ...กูเคยบอกแล้วใช่ไหม อย่า ยุ่ง กับ คน ของ กู"

"อึก!"

แผ่นหลังเล็กกระตุก เมื่อถูกผ่าเท้าหนากระแทกลงกลางสะโพกมน ดาหลาขนลุกเกรียวไปทั้งเรือนร่าง ก่อนที่ความคิดบางอย่างจะผุดขึ้นมาในหัว ตำรวจ..ใช่..ตำรวจ

มือเรียวบางคว้าโทรศัพท์ราวค่อนแสนออกมาถือ โดยมีนัยน์ตาสีอำพันมองจ้องอยู่ไม่ห่าง ชั่วขณะที่เสียงโทรศัพท์ดังแว่ว กลับถูกฝ่าเท้าหนาเตะมันกระเด็นไปไกลหลายสิบเมตร บัตรใบเล็กถูกยื่นใส่มือคนที่นอนสั่นอยู่กลัวแทนที่ และทันทีที่ดาหลา มองจ้องมัน ความหวังที่มีเพียงน้อยนิด ก็คล้ายดังเปลวเทียนที่มอดดับจนสนิท

"มะ...หมอกเป็นตำรวจ"

"มึงทายดูสิ........"

ร่างสูงใหญ่หัวเราะในลำคอเสียงเย็น....

เปลวไฟสว่างจ้าโหมกระหน่ำท่ามกลางคืนรัตติกาลมืดมิด มันรุนแรง และผลาญเผาร้านอาหารหรูขนาดเกือบไร่เศษจนมอดไหม้เป็นจุลแค่ชั่วพริบตาเดียว

ท่ามกลางไฟร้อนรุ่มที่ลุกโชนนั้น มีร่างสูงใหญ่ยืนพิงรถหรูด้วยท่าทางผ่อนคลายทว่าแฝงไปด้วยความดุดัน ในมือหนามีบุหรี่ที่ถูกจุดทิ้งไว้ค่อนมวล ควันสีเทาจางๆ ลอยฟุ้งตัวขึ้นไปในอากาศธาตุ สลับกับแสงสีส้มจากปลายมวลที่สว่างวาบขึ้นทุกครั้งที่เขาอัดนิโคตินเข้าปอด สายตาคมกริบสีอำพันติดดุคู่นั้นทอดมองออกไปยังห้องเล็กห้องเดิมที่เหลือเพียงเศษเถ้า นิ่งนาน

กระทั่งไอความร้อนรอบตัวเบาบางลงเหลือเพียงเศษซากกลุ่มควัน...และกองขี้เถ้าสีทึม

อุปกรณ์สื่อสารถูกยกมาจ่อแนบริมฝีปากบางเฉียบอีกครั้ง ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำเกินปะถุชนทั่วไป จะกรอกคำสั่งลงปลายสาย

"วอหนึ่ง เรียกวอสอง เปลี่ยน"

"พบเหตุเพลิงไหม้พิกัด.....ตรวจสอบเรียบร้อย เข้ามาเคลียร์พื้นที่ได้"

มีใครกำลังรอebookเฮียอยู่บ้างคะ ตอนนี้ต้นฉบับปั่นเสร็จแล้วค่ะ อยู่ในขั้นตอนจัดหน้า เกลาคำ หน้าจะแล้วเสร็จไม่เกินอาทิตย์นี้ค่ะ

เนื้อเรื่องหลัก 30 ตอน ตอนพิเศษอีก7 ตอนค่ะ รวมทั้งสิ้น 37 ตอน จุกๆ ใครที่รอเขาสวบกันอยู่ไกล้แล้วน้าา

ฝากพวกเองกดใจคอมเม้นท์ดันเฮียหมอกใว้หน่อยเน้อ กราบบ