chapter 3 มันผิดพลาดตั้งแต่ตอนไหน

chapter 3

มันผิดพลาดตั้งแต่ตอนไหน

"แน่ใจนะคะ?"

พลอยนิราถามย้ำเป็นครั้งที่สอง หลังจากได้ฟังประโยคชวนครุ่นคิดจากชายตรงหน้า ร่างบอบบางละมือจากสิ่งที่ทำอยู่ ก่อนที่สองเท้าเรียวจะออกเดินไปยังสถานที่ ที่เจ้าตัวพึ่งได้รับคำสั่งมาหมาดๆ ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองห้องกระจกสีทึบชั้นที่สามของ dax club นัยน์ตากลมโตกระเพื่อมไหว เมื่อนึกถึงคนที่อยู่ในนั้น

พลอยนิราไม่กล้าคิด .....ไม่สิ..ไม่อาจจะคิดเข้าข้างตัวเอง ....ว่าเป็นเขาที่ช่วยเธอ

ความเป็นเมฆินทร์ในความทรงจำของพลอยนิรา มันยังเด่นชัดในสมอง ลึกลงจนถึงเส้นประสาท

'เมฆินทร์ที่ดูมืดมิด แต่กลับสว่างเจิดจ้าท่ามกลางคนนับร้อยนับพัน'

'เป็นของสูง ที่เธอไม่อาจเอื้อมไปแตะได้อีกแล้ว'

"รีบไปเถอะ อย่าให้นายรอ"

สุรเสียงแข็งกระด้างขึ้นมาหนึ่งระดับ เรียกสติคนที่ความคิดแตกกระเจิงให้เข้ารอยสถานการณ์ปจุบัน เรียวขาขยับก้าวเดินไปยังจุดหมายที่ถูกระบุด้วยอัตราการเต้นของหัวใจไม่มั่นคงเท่าที่เคย

'ใครจะคิด ว่า dax club จะเป็นของเขา

'ใครจะคิด ว่าเธอจะต้องมาเกี่ยวพันกลับผู้ชายที่ฆ่าคนด้วยสายตาอย่างเมฆินทร์อีกครั้ง.. จะเรียกว่าซวย หรือโชคดี พลอยนิรา ไม่สามารถลงน้ำหนักไปทางความรู้สึกฝั่งไหนได้เลย

"เดินเร็วหน่อย นายไม่ชอบคนชักช้า"

บุรุษด้านหลังยกระดับเนื้อเสียงอีกครั้ง หลังจากจ้องมองสะโพกกลมกลึงอยู่นาน เสียงกลืนน้ำลายลงคอหลายอึกดังแว่วมาเข้าหูคนตัวเล็กอยู่หลายครั้ง แน่นอนว่าเธอรู้ ว่าคนด้านหลังกำลังคิดอะไร หากแต่ เมื่อก้าวเข้ามาในอาชีพที่ดำมืดนี้แล้ว คำว่าศักดิ์ศรี พลอยนิราต้องกล้ำกลืนมันลงคอจนหมดสิ้น ไปนานแล้วเท่านั้น

"ฟู่ว"

ลมหายใจที่แสนหนักอึ้งถูกระบายออกมาเบาๆ เพื่อผ่อนอาการประหม่าสั่น ริมฝีปากเรียวบางถูกขบเม้มเป็นเสั้นตรงหลายครั้ง เมื่อนึกถึงใบหน้าของเขา ขาเรียวเสลาเร่งจังหว่ะการเดินเร็วจนลอนผมสีน้ำตาลอ่อนคลี่สลายเต็มแผ่นหลัง นัยน์เนตรกลมทิ้งความสนใจทั้งหมดไปยังห้องเป้าหมายด้วยใจที่เต้นไม่เป็นระส่ำ ยิ่งระยะห่างร่นลง สองขาเรียวยิ่งหนักอึ้ง

จนกระทั่งประตูสีทึบปรากฏตรงหน้า ในระยะแค่ปลายนิ้วเอื้อมเปิด เขาอยู่ในนั้น...ไกล้แค่นี้ห่างกันแค่บานกระจกกั้น...

มือขาวเรียวชะงักกึก เมื่อสัมผัสสลักปลดล็อกแสนเย็นเยียบ ขนอ่อนทั้งร่างพร้อมใจกันรุกเกลียวรับกันกลับความโหวงเหวงในใจอันไร้สาเหตุ

'และมันเป็นแบบนี้ แต่กลับเขาเพียงคนเดียว'

"อึก!"

น้ำลายอึกใหญ่ ถูกกลืนลงไปดับความแห้งผากในลำคอเล็ก พลอยนิรา บอกไม่ถูกว่าสิ่งที่กำลังรุกราน อยู่ในจิตใจของเธอคืออะไร และมันจะไปสิ้นสุดที่ตรงไหน พลอยนิราจะไม่พยายามหาคำตอบอีกแล้ว....ครั้งนี้เธอไม่หนี....และจะไม่หนีอีก

"ก๊อกๆ"

กำปั้นเล็กทุบลงแผ่วเบา ก่อนที่ลูกบิดเย็นชืดจะถูกหมุนเปิดออกเชื่องช้า ความสลัวในห้อง บดบังการมองเห็นของพลอยนิราจนแทบหมดสิ้น ร่างเล็กเดินตัวลีบเข้าไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง เงาแผ่นหลังกว้างที่คุ้นเคยปรากฏต่อสายตาของเธออีกครั้ง....

กลิ่นอายความเป็นเขา สาดผสมด้วยน้ำหอมราคาเเพงที่คุ้นเคยลอยเฉียดผิวเนื้อมาโอบรัดโพลงจมูกทันทีที่ฝ่าเท้าเรียวเหยียบเข้าไปไกล้อาณาเขตของเขา ความอึดอัดในใจคนตัวเล็กเพิ่มพูนขึ้นมาทีละเล็กทีละน้อย จนสองมือเล็กเผลอกำจิกตัวเองแบบไม่รู้ตัว

"ไม่รู้ว่าเพราะคลับกูมันกว้าง หรือเป็นมึงเอง ที่ไม่อยากมาเจอกู พลอย"

"กึก!"

ไรฟันขาวสะอาด สบกันดังก้องสะท้อนในอุ้งปาก เมื่อถ้อยคำปรามาสหลุดออกมาจากริมฝีปากสีคล้ำ ร่างสูงหมุนกายกลับมาช้าๆ ก่อนที่เครื่องหน้าคมจะคุมขังคนตัวเล็กด้วยการเหลือบมองเพียงครั้งเดียว

"ปะ..ป่าว"

"ไม่มีเหตุผลอะไร ที่พลอยต้องหลบหมอก พลอยแค่... ยังทำงานไม่เสร็จ"

วาจาแก้ตัวถูกเอ่ยออกมาด้วยท่าทีร้อนรน ไม่ผิดจากที่เมฆินทร์คิดไว้เลยสักนิด

'มันคงจะจริง อย่างคำเขาว่า นิสัยคนเรา มันเปลี่ยนกันไม่ได้จริงๆ ...ไม่ว่ากี่ปี พลอยนิรา ก็คงเป็นหนึ่งในนั้น'

เธอยังเป็นคนเดิม....แค่คนโง่งมที่แสนอวดดี

"ฮึ"

เสียงทุ้มขรึมสบถในลำคอ ไอเย็นเยียบฉาบเคลือบทั้งดวงหน้า เมฆินทร์ ทิ้งน้ำหนักลงเก้าอี้นวมตัวใหญ่ ก่อนที่แผ่นหลังตรงตั้งจะเอนราบคล้ายเตรียมพักผ่อน หากแต่นัยน์ตาสีอำพันกลับยังสว่างจ้าท่ามกลางความมืดมิด

"อย่างน้อย มึงก็รู้ ว่าไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องหลบกู""

ถ้ารู้อย่างนั้น ก็ทำให้ได้อย่างปากมึงพูดพลอย......"

เสียงทุ้มขรึมแฝงไปด้วยอารมณ์บางอย่าง ก่อนที่นัยน์ตาอ่านยาก จะจับจ้องนัยน์เนตรคนตรงหน้านานนับนาที

...มันเป็นการเผชิญหน้ากันครั้งแรกของเขาและเธอ หลังจากผ่านเวลามาถึงสามปี

"อึก!"

พลอยนิรากลืนน้ำลายดับรดลำคออีกครั้ง ก่อนที่ริมฝีปากที่ธรรมชาติจะพยายามคลี่ยิ้มฝืนๆ ให้คนตรงหน้า

"คอมึงแห้งบ่อยนะ"

"คงไม่ได้แห้ง เฉพาะกลับกู...ใช่ไหม"

เสียงทุ้มขรึมถามย้ำ ก่อนที่มือหยาบกร้านจะคว้าบุหรี่มวลเล็กออกมาจุดสูบ นิโคตินที่มากกว่าปกติ บวกกลับอารมณ์ที่ค่อนไปทางดีเป็นพิเศษส่งผลให้นัยน์ตาที่เคยแข็งกร้าวโอนอ่อนลงกว่าครึ่ง เครื่องหน้าคม มองลอดไรผมหนาที่ปรกลงมาถึงหัวคิ้วไปยังฝ่ายตรงข้าม ก่อนที่เลื่อนแฟ้มเอกสารสีอ่อน ให้คนตรงหน้าได้ตรวจสอบความถูกต้องของเนื้อความข้างใน

พลอยนิราคว้ามันมาเปิดอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีอ่อนไล่พินิจทุกตัวอักษร เพียงชั่วครู่ใบหน้าที่เคยหวาดหวั่นต่อเขาก็ปรากฏร่องรอยแห่งความไม่พอใจ

"สามหมื่น!"

"หมอก!"

"นี่มันหมายความว่ายังไง!"

นิ้วเรียวงามเผลอยกตวัดขึ้นชี้เครื่องหน้าหล่อ สองไหล่มนสั่นเทิ้มไปด้วยอารมณ์โทสะหลังจากที่สองตากลมไล่อ่านทุกอักษรในแผ่นกระดาษสีขาวซีดไม่ต่างจากหน้าของเธอในตอนนี้

"ความรู้ที่เรียนมาคืนครูไม่จนหมดแล้วรึไง ตัวหนังสือง่ายๆ แค่นี้ มึงถึงอ่านไม่ออก"

สุรเสียงหยาบกระด้างเจือไปด้วยประกายบางอย่างที่ อีกทั้งใบหน้าเรียบเฉยนั่นยังไม่ปรากฏร่องรอยของอารมณ์ล้อเล่นเลยสักนิด

พลอยนิรามองจับจ้องอีกฝ่ายด้วยแววตาไม่มั่นคงกว่าทุกครั้ง ก่อนที่ริมฝีปากสีธรรมชาติจะเอ่ยออกไปติดสั่น

"หมอก!..แต่สามหมื่น มันน้อยกว่าเงินเดือน พนักงานต้อนรับอีกนะ!"

สองตาคมกริบเบิกโพลงขึ้นเล็กน้อย กลีบปากสีคล้ำแย้มยก เมื่อยั่วอารมณ์คนตรงหน้าได้สำเร็จเป็นครั้งแรกหลังจากที่รอคอยมานาน

"มันอยู่ที่กูพลอย กูพอใจจะจ่ายเด็กพวกนั้นกูก็จ่าย"

"ส่วนมึง...."

สุรเสียงทุ้มต่ำหยุดลงดื้อๆ หากแต่สองนัยน์ตาสีอำพันกลับไล่มองผิวเนื้อขาวสว่างจ้าแทบทุกระเบียบนิ้ว

"มึงมีอะไรมาให้กูล่ะ....ถึงเสนอหน้าเรียกร้องกูขนาดนี้"

ร่างบอบบางพลันชะงักค้าง คล้ายถูกแช่แข็งด้วยประโยคเดียวของเขา เครื่องหน้างามเชิดขึ้นมองเพดานสูง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าออก ผ่อนความเจ็บแน่นที่กลางอก สองหางตาร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ และมันมักจะเป็นทุกครั้ง....เพราะเขาทุกครั้ง

'ผิดที่เธอเอง ดันเสนอหน้าเข้าไปในโลกของซาตานเดินดินอย่างเมฆินทร์ เขาถึงได้ตามล้างแค้นเธอไม่เลิกขนาดนี้...เรื่องมันเริ่มมาจากตรงไหนกันนะ......

มันผิดพลาดตั้งแต่ตอนไหน

ทั้งที่เมื่อก่อน....

"จะเซ็นหรือไม่เซ็น เวลากูมีค่า มึงคงไม่อยากนั่งอยู่ตรงนี้ทั้งคืนหลอกพลอย เหมือนกูที่ไม่อยากเห็นหน้าโง่ๆ ของมึง"

ไม่ต่างจากเข็มนับร้อยทิ่มลงร่างบางอีกครั้ง พลอยนิรากลืนทุกความรู้สึกลงลำคอช้าๆ ลิ้มรสชาติความน้อยเนื้อต่ำใจย้ำเตือนตัวเองเงียบๆ ... นานหลายนาที มือเรียวบางจึงจรดปลายปากกาลงเอกสารตรงหน้า