บททั้งหมดของ ก่อนจบม.6ขอเป็นแฟนได้ไหม: บทที่ 1 - บทที่ 7

เสียงกริ่งหมดเวลาพักเที่ยงดังขึ้น นักเรียนชั้น ม.6/2 ต่างทยอยเดินกลับเข้าห้องเรียนเพื่อเตรียมตัวเรียนคาบบ่าย ส้มกับมะนาวเดินคุยกันมาตลอดทางอย่างสนุกสนาน ผิดกับขิมที่ยังคงถือกล่องพลาสติกใสใบเล็กไว้ในมือแน่น"ยัยขิม... แกถือกล่องอะไรมาวะ ตั้งแต่โรงอาหารละ เห็นเงียบ ๆ มาตลอดทางเลย" ส้มหันมามองด้วยความสงสัยขิมสะดุ้งเล็กน้อย รีบเอาสมุดหนังสือมาบังกล่องนั้นไว้ "เปล่า... ไม่มีอะไรซะหน่อย""ไม่มีอะไรที่ไหน กล่องใสแจ๋วเห็นบราวนี่ช็อกโกแลตอยู่ข้างในชัดเจนขนาดนั้น ยายขิม!" มะนาวชี้ไปที่กล่องพลาสติกพลางหรี่ตามองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "อ๋อ... หรือว่าตั้งใจทำมาให้ใครบางคนแถวนี้ยะ?""บ้าเหรอ! ฉันแค่อบมาลองสูตรใหม่เฉย ๆ ต่างหากเล่า กลัวกินคนเดียวแล้วอ้วนก็เลยแบ่งมาเผื่อเพื่อน ๆ กินต่างหาก" ขิมแก้ตัวเสียงสูง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาในพริบตา"เหรอจ๊ะ? สูตรใหม่แล้วทำไมจัดซะสวยงาม ผูกโบสีชมพูฟรุ้งฟริ้งซะขนาดนั้น แถมไม่ได้แบ่งพวกฉันชิมตั้งแต่ตอนอยู่โรงอาหารอีกต่างหาก" ส้มแกล้งแซวเสียงสูง คว้ามือขิมมาดูใกล้ ๆ"เอาน่า อย่าไปแกล้งมันมากเลย ดูดิ หน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกหมดแล้ว" มะนาวหัวเราะคิกคัก "ว่าแต่... ตั้งใจเอ

"ยัยขิม! เร็ว ๆ ดิ แกจะเดินช้าเป็นเต่าแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย เดี๋ยวก็ไปไม่ทันประชุมสตาฟฟ์กีฬาสีคาบแรกหรอก!"เสียงแหลมใสของส้มดังขึ้นลั่นตึกเรียนชั้น ม.6 พร้อมกับมือเรียวที่เอื้อมมาดึงแขนเพื่อนสาวให้ก้าวเดินเร็วขึ้นขิมหัวเราะแห้ง ๆ ออกมา รีบสาวเท้าตาม "รู้แล้ว ๆ ส้ม เดินอยู่เนี่ย... ว่าแต่จะรีบไปไหนนักหนา ฉันไม่ได้เป็นประธานสีสักหน่อย ทำไมต้องลากฉันมาด้วยเนี่ย""อ้าว ก็แกตกปากรับคำกับนายไนท์ไว้แล้วไม่ใช่เหรอจ๊ะ ว่าจะมาช่วยดูแลน้อง ๆ ซ้อมกีฬาสีอ่ะ ลืมแล้วหรือไง?" มะนาวที่เดินตามประกบอีกข้างพูดเสริมขึ้นมาทันทีด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขิมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "ไม่ได้ลืมสักหน่อย แค่รู้สึกสังหรณ์ใจแปลก ๆ ว่ามันต้องเหนื่อยสายตัวแทบขาดแน่ ๆ เลย""เอาน่า ถือว่าไปช่วยงานโรงเรียนปีสุดท้าย แถมยังได้ใกล้ชิดกับกัปตันทีมบาสสุดฮอตด้วย คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม!" ส้มหัวเราะคิกคักชอบใจระหว่างที่พวกเธอกำลังเดินคุยกันมาถึงบริเวณสนามฟุตบอลโรงเรียน บรรยากาศรอบสนามเต็มไปด้วยความคึกคักของนักเรียน ม.ปลาย ทุกคนต่างแบ่งกลุ่มแยกย้ายกันซ้อมกีฬาและจัดเตรียมอุปกรณ์กีฬาสีประจำปี"อ้าว เฮ้ย! ทางนี้ ๆ น้องขิม!"เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ

"ยัยขิม! แกจะยืนเลือกตู้ไอติมนานอีกนานไหมเนี่ย คนอื่นเขาต่อแถวรอกันจนหลังจะหักหมดแล้วนะเว้ย!"เสียงแหลมใสของส้มดังขัดขึ้น พร้อมกับมือเรียวที่เอื้อมมาสะกิดหลังขิมเบา ๆ ท่ามกลางบรรยากาศร้านไอติมหน้าโรงเรียนที่เนืองแน่นไปด้วยกลุ่มนักเรียนที่เพิ่งเสร็จจากงานกีฬาสี ขิมสะดุ้งตื่นจากภวังค์ รีบหันไปมองหน้าเพื่อนสนิทด้วยแววตาเลิกลั่ก "อ๋อ... เออ ๆ เอาโคนรสช็อกโกแลตชิปละกันส้ม แกจะกินอะไรล่ะ สั่งเลยเดี๋ยวฉันจ่ายเอง!" "โอ๊ะ! วันนี้แม่คุณรวยมาจากไหนเนี่ย จู่ ๆ ก็บอกจะเลี้ยงไอติม ปกติเห็นงกจะตาย" มะนาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แกล้งแซวเสียงสูงพร้อมกับหรี่ตามองด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม "อ๋อ... หรือว่ากำลังอารมณ์ดีเพราะหนุ่มนักบาสเขาเลี้ยงมื้อใหญ่ไปเมื่อกลางวัน ก็เลยใจดีคืนกำไรให้เพื่อนฝูงล่ะสิ" "บ้าเหรอ! ใครใจดีอะไรเล่า ก็แค่อยากกินแก้ร้อนต่างหากล่ะ พูดมากน่า สั่งเร็ว ๆ สิ คนข้างหลังมองใหญ่แล้วนะ" ขิมรีบแก้ตัวเสียงสูง หน้าแดงแจ๋ขึ้นมาในพริบตา พยายามหลบสายตารู้ทันของเพื่อนรักทั้งสองคน "จ้า... แม่คนปากแข็ง ไม่ได้เขินอะไรเลยสักนิดเดียว ดูหูแดงแจ๋เชียวนะยะ" ส้มหัวเราะคิกคักชอบใจ หันไปสั่งไอติมรสวานิลลาของตั