ก่อนจบม.6ขอเป็นแฟนได้ไหม

"ยัยขิม! เร็ว ๆ ดิ แกจะเดินช้าเป็นเต่าแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย เดี๋ยวก็ไม่ทันเลือกโต๊ะริมหน้าต่างหรอก!"

เสียงแหลมใสของส้มดังลั่นตึกเรียนชั้น ม.6 พร้อมกับมือเรียวที่เอื้อมมาดึงแขนเพื่อนสาวให้ก้าวเดินเร็วขึ้น

ขิมหัวเราะแห้ง ๆ ออกมา รีบสาวเท้าตาม "รู้แล้ว ๆ ส้ม เดินอยู่เนี่ย... ว่าแต่จะรีบไปไหนนักหนา ยังไงโต๊ะประจำพวกเราก็ไม่มีใครแย่งอยู่แล้วป่ะวะ"

"ก็โต๊ะมุมห้องมันมีชัยไปกว่าครึ่งนะยะ ลมโชย วิวดี แถมแอบงีบตอนอาจารย์สอนเคมีได้ด้วย" มะนาวที่เดินตามประกบอีกข้างพูดเสริมขึ้นมาทันทีด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

ขิมส่ายหัวเบา ๆ ก่อนจะก้าวเท้าพ้นขอบประตูห้องเรียน ม.6/2 บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความจอแจของเพื่อนร่วมชั้นที่ไม่ได้เจอกันตลอดช่วงปิดเทอม ทุกคนต่างส่งเสียงทักทายกันเสียงดังเซ็งแซ่

"นั่นไง! โต๊ะเรายังว่างว่ะ" ส้มร้องดีใจ รีบพุ่งตรงไปวางกระเป๋าลงบนโต๊ะริมหน้าต่างแถวหลังสุดทันที

ขิมทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวคุ้นเคย ถอนหายใจออกมาเบา ๆ "โล่งอกไปที นึกว่าจะโดนใครยึดซะแล้ว"

"นี่ ๆ ยัยขิม แกเห็นตารางสอนหน้าห้องยัง? ปีนี้ห้องเราซวยชะมัด ได้เรียนวิชาเคมีกับอาจารย์ประภาสคาบแรกวันจันทร์เลยนะเว้ย!" มะนาวหันมาทำหน้าเหเกใส่

ขิมขมวดคิ้วมุ่นทันที "หะ? จริงดิ อาจารย์ประภาสคนโหดเนี่ยนะ โอ๊ย... แค่คิดว่าต้องท่องตารางธาตุแต่เช้าตรู่ สมองฉันก็แทบจะระเบิดแล้วเนี่ย"

"เอาน่า แกน่ะเก่งวิชาคำนวณอยู่แล้ว ห่วงแต่ยัยส้มเหอะ จะรอดไหมปีนี้" มะนาวหันไปแกล้งแซวส้มที่กำลังนั่งส่องกระจกทาลิปมัน

"เชอะ! ระดับฉันแล้ว ถึงจะตกมีนก็รอดด้วยการลอกแกนั่นแหละยัยมะนาว!" ส้มลอยหน้าลอยตาตอบอย่างไม่แคร์สื่อ เรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนทั้งสามคนได้ทันที

ระหว่างที่พวกเธอกำลังคุยกันเรื่องตารางเรียนใหม่อย่างสนุกสนาน จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยเอะอะโวยวายก็ดังแว่วมาจากระเบียงทางเดินหน้าห้องเรียน

"เฮ้ย ไนท์ วันนี้มึงตื่นสายเหรอวะ หน้าตาดูง่วง ๆ นะไอ้คุณกัปตัน"

เสียงทุ้มของเพื่อนผู้ชายคนหนึ่งดังแทรกเข้ามาในห้อง ขิมชะงักกึกโดยอัตโนมัติ หันขวับไปมองทางประตูห้องทันทีตามสัญชาตญาณ

ร่างสูงโปร่งของไนท์ กัปตันทีมบาสเกตบอลประจำโรงเรียน ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับแก๊งเพื่อนสนิท เขาอยู่ในชุดนักเรียนพับแขนเสื้อขึ้นลวก ๆ เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรง ใบหน้าคมคายติดจะง่วงนอนเล็กน้อยแต่ก็ยังมีเสน่ห์เหลือล้นจนสาว ๆ ในห้องต้องหันไปมอง

ขิมรีบเบนสายตาหลบแทบไม่ทัน หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวขึ้นมาดื้อ ๆ โดยไม่มีสาเหตุ

"เมื่อคืนดูบาสดึกไปหน่อยวะ ตาจะปิดอยู่ละเนี่ย" ไนท์ตอบเพื่อนเสียงทุ้มต่ำ รอยยิ้มมุมปากกวน ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

"เอ้า นายนั่นเดินมาทางนี้แล้วว่ะ..." ส้มกระซิบกระซาบเบา ๆ เอาศอกสะกิดแขนขิมยิก ๆ พร้อมส่งสายตากรุ้มกริ่มล้อเลียน

ขิมหน้าแดงแจ๋ขึ้นมาในพริบตา รีบแกล้งก้มหน้าก้มตาเปิดสมุดโน้ตในกระเป๋าเพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่า

ตึง! เสียงวางกระเป๋าเป้ลงบนโต๊ะแถวกลางห้องดังขึ้น ไนท์เดินผ่านโต๊ะของขิมไปพอดี ช่วงจังหวะนั้นกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจาง ๆ ลอยปะทะจมูกจนเธอเผลอกลั้นหายใจ

"มองอะไรยัยขิม หน้าแดงเชียว ร้อนเหรอ?" มะนาวแกล้งกระแซะถามเสียงเบา

"ร้อนบ้าอะไรเล่า แอร์ออกจะเย็นฉ่ำขนาดนี้!" ขิมปฏิเสธเสียงสูง หน้าแดงแจ๋กว่าเดิมจนปิดไม่มิด

"แหม ปฏิเสธเสียงสูงเชียวนะยะ เดี๋ยวก็ส่งสายตาตามเขาไปอีก..." ส้มหัวเราะคิกคักชอบใจ

ในจังหวะนั้นเอง อาจารย์ประจำชั้นก็ก้าวเข้ามาในห้อง เสียงพูดคุยทั้งหมดเงียบลงทันที ทุกคนต่างแยกย้ายกลับไปนั่งที่นั่งของตัวเองเพื่อฟังประกาศเรื่องระเบียบการและตารางเรียน

คาบโฮมรูมผ่านไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงประกาศจุกจิก เมื่อเสียงกริ่งพักเที่ยงดังขึ้น นักเรียนในห้องต่างก็ส่งเสียงเฮลั่นด้วยความดีใจ

"ไปโรงอาหารกันเถอะ หิวไส้จะขาดแล้วเนี่ย!" ส้มสะพายกระเป๋า ลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ

"ไปสิ วันนี้ฉันกะจะไปซัดข้าวหน้าไก่ร้านป้าณีให้หนำใจเลย" มะนาวพยักหน้ารับ หันมามองขิม "ยัยขิม เร็ว ๆ ดิ มัวทำอะไรอยู่วะ"

"เสร็จแล้ว ๆ ไปกันเถอะ" ขิมหยิบโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วเดินตามเพื่อนสนิททั้งสองคนออกจากห้องเรียน

บรรยากาศที่โรงอาหารกลางช่วงเที่ยงเนืองแน่นไปด้วยนักเรียนนับพันคน เสียงช้อนส้อมกระทบจานดังระงมผสมกับเสียงพูดคุยจอแจ ขิม ส้ม และมะนาวเดินวนหากลุ่มโต๊ะว่างอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งส้มตาไวหันไปเห็นโต๊ะมุมเสาที่เพิ่งมีคนลุกออกพอดี

"โน่น! โต๊ะว่างตรงนั้น เร็วพวกเรา ไปจองก่อนที่คนอื่นจะตัดหน้า!" ส้มร้องบอก รีบพุ่งตัวเข้าไปจับจองพื้นที่ทันที

"แกไปจองโต๊ะนะ ส่วนฉันกับขิมเดี๋ยวอาสาไปต่อแถวซื้อข้าวเอง เอาอะไรกันบ้างล่ะ" มะนาวหันมาถามขิม

"ฉันเอาบะหมี่น้ำใสก็พอ วันนี้ไม่อยากกินอะไรหนัก ๆ" ขิมตอบ

"โอเค งั้นเดี๋ยวฉันซื้อน้ำแข็งใสมาเผื่อด้วยนะ" มะนาวพยักหน้ารับแล้วแยกย้ายไปเข้าแถว

ขิมยืนรอคิวซื้อก๋วยเตี๋ยวอย่างเงียบ ๆ สายตาก็เผลอกลอกมองไปรอบโรงอาหารโดยอัตโนมัติ ตามหาเงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนตามความคุ้นชินที่ทำมาตลอดตั้งแต่ ม.4 จนตอนนี้ขึ้น ม.6 แล้ว

และเหมือนฟ้าเป็นใจ... สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นกลุ่มนักเรียนชายกลุ่มใหญ่กำลังเดินถือถาดอาหารเข้ามาในโรงอาหาร นำมาโดยไนท์คนเดิม เพิ่มเติมคือวันนี้เขาถอดเสื้อคลุมพละออกเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตนักเรียนสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นอย่างเท่

ขิมรีบหันขวับกลับมามองหน้าร้านก๋วยเตี๋ยวแทบไม่ทัน หัวใจเต้นแรงขึ้นมาดื้อ ๆ โดยไม่รู้ตัว

"เอ้า น้องครับ ถ้วยนี้ของใครครับ บะหมี่น้ำใสพิเศษ?" เสียงแม่ค้าถามขึ้น

"อ๋อ... ของหนูค่ะ!" ขิมสะดุ้งรีบหยิบเงินจ่ายค่าอาหารแล้วยกถาดก๋วยเตี๋ยวเดินเลี่ยงกลับมาที่โต๊ะด้วยความรีบร้อนเกือบทำน้ำซุปหก

"โอ๊ะ ๆ ๆ ระวังหน่อยสิยัยขิม หน้าตื่นมาเชียว ไปเจอผีมาเหรอไง" ส้มแซวขึ้นทันทีเมื่อเห็นขิมวางถาดลงบนโต๊ะเสียงดัง

"เปล่าซะหน่อย ร้อนต่างหากเล่า" ขิมแก้ตัวเสียงอ้อมแอ้ม นั่งลงฝั่งตรงข้ามเพื่อน

"ร้อนอะไร แอร์ก็ไม่มี มีแต่พัดลมเพดานเนี่ยนะ" มะนาวที่ถือถาดข้าวเดินตามมาสมทบหัวเราะคิกคัก "อ๋อ... หรือว่าเมื่อกี้เดินไปเจอหนุ่มแถวโต๊ะพละมาล่ะสิ ถึงได้หน้าแดงตื่นเต้นขนาดนี้"

"บ้าเหรอ! กินข้าวไปเลยนะ เดี๋ยวหมดเวลาพักไม่รู้ด้วย" ขิมรีบตักเส้นบะหมี่เข้าปากกลบเกลื่อนอาการเขินอาย

ตลอดเวลาพักเที่ยง ส้มกับมะนาวก็ยังคงหาเรื่องแซวขิมเรื่องไนท์สลับกับการเม้าท์มอยเรื่องเพื่อนร่วมห้องคนอื่น ๆ ไปเรื่อยเปื่อย แต่ในใจของขิมกลับแอบเหลือบมองไปทางโต๊ะกลุ่มบาสเป็นระยะ ๆ