ก่อนจบม.6ขอเป็นแฟนได้ไหม

เสียงกริ่งหมดเวลาพักเที่ยงดังขึ้น นักเรียนชั้น ม.6/2 ต่างทยอยเดินกลับเข้าห้องเรียนเพื่อเตรียมตัวเรียนคาบบ่าย ส้มกับมะนาวเดินคุยกันมาตลอดทางอย่างสนุกสนาน ผิดกับขิมที่ยังคงถือกล่องพลาสติกใสใบเล็กไว้ในมือแน่น"ยัยขิม... แกถือกล่องอะไรมาวะ ตั้งแต่โรงอาหารละ เห็นเงียบ ๆ มาตลอดทางเลย" ส้มหันมามองด้วยความสงสัยขิมสะดุ้งเล็กน้อย รีบเอาสมุดหนังสือมาบังกล่องนั้นไว้ "เปล่า... ไม่มีอะไรซะหน่อย""ไม่มีอะไรที่ไหน กล่องใสแจ๋วเห็นบราวนี่ช็อกโกแลตอยู่ข้างในชัดเจนขนาดนั้น ยายขิม!" มะนาวชี้ไปที่กล่องพลาสติกพลางหรี่ตามองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "อ๋อ... หรือว่าตั้งใจทำมาให้ใครบางคนแถวนี้ยะ?""บ้าเหรอ! ฉันแค่อบมาลองสูตรใหม่เฉย ๆ ต่างหากเล่า กลัวกินคนเดียวแล้วอ้วนก็เลยแบ่งมาเผื่อเพื่อน ๆ กินต่างหาก" ขิมแก้ตัวเสียงสูง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาในพริบตา"เหรอจ๊ะ? สูตรใหม่แล้วทำไมจัดซะสวยงาม ผูกโบสีชมพูฟรุ้งฟริ้งซะขนาดนั้น แถมไม่ได้แบ่งพวกฉันชิมตั้งแต่ตอนอยู่โรงอาหารอีกต่างหาก" ส้มแกล้งแซวเสียงสูง คว้ามือขิมมาดูใกล้ ๆ"เอาน่า อย่าไปแกล้งมันมากเลย ดูดิ หน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกหมดแล้ว" มะนาวหัวเราะคิกคัก "ว่าแต่... ตั้งใจเอ

"ยัยขิม! เร็ว ๆ ดิ แกจะเดินช้าเป็นเต่าแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย เดี๋ยวก็ไปไม่ทันประชุมสตาฟฟ์กีฬาสีคาบแรกหรอก!"เสียงแหลมใสของส้มดังขึ้นลั่นตึกเรียนชั้น ม.6 พร้อมกับมือเรียวที่เอื้อมมาดึงแขนเพื่อนสาวให้ก้าวเดินเร็วขึ้นขิมหัวเราะแห้ง ๆ ออกมา รีบสาวเท้าตาม "รู้แล้ว ๆ ส้ม เดินอยู่เนี่ย... ว่าแต่จะรีบไปไหนนักหนา ฉันไม่ได้เป็นประธานสีสักหน่อย ทำไมต้องลากฉันมาด้วยเนี่ย""อ้าว ก็แกตกปากรับคำกับนายไนท์ไว้แล้วไม่ใช่เหรอจ๊ะ ว่าจะมาช่วยดูแลน้อง ๆ ซ้อมกีฬาสีอ่ะ ลืมแล้วหรือไง?" มะนาวที่เดินตามประกบอีกข้างพูดเสริมขึ้นมาทันทีด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขิมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "ไม่ได้ลืมสักหน่อย แค่รู้สึกสังหรณ์ใจแปลก ๆ ว่ามันต้องเหนื่อยสายตัวแทบขาดแน่ ๆ เลย""เอาน่า ถือว่าไปช่วยงานโรงเรียนปีสุดท้าย แถมยังได้ใกล้ชิดกับกัปตันทีมบาสสุดฮอตด้วย คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม!" ส้มหัวเราะคิกคักชอบใจระหว่างที่พวกเธอกำลังเดินคุยกันมาถึงบริเวณสนามฟุตบอลโรงเรียน บรรยากาศรอบสนามเต็มไปด้วยความคึกคักของนักเรียน ม.ปลาย ทุกคนต่างแบ่งกลุ่มแยกย้ายกันซ้อมกีฬาและจัดเตรียมอุปกรณ์กีฬาสีประจำปี"อ้าว เฮ้ย! ทางนี้ ๆ น้องขิม!"เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ

"ยัยขิม! แกจะยืนเลือกตู้ไอติมนานอีกนานไหมเนี่ย คนอื่นเขาต่อแถวรอกันจนหลังจะหักหมดแล้วนะเว้ย!"เสียงแหลมใสของส้มดังขัดขึ้น พร้อมกับมือเรียวที่เอื้อมมาสะกิดหลังขิมเบา ๆ ท่ามกลางบรรยากาศร้านไอติมหน้าโรงเรียนที่เนืองแน่นไปด้วยกลุ่มนักเรียนที่เพิ่งเสร็จจากงานกีฬาสี ขิมสะดุ้งตื่นจากภวังค์ รีบหันไปมองหน้าเพื่อนสนิทด้วยแววตาเลิกลั่ก "อ๋อ... เออ ๆ เอาโคนรสช็อกโกแลตชิปละกันส้ม แกจะกินอะไรล่ะ สั่งเลยเดี๋ยวฉันจ่ายเอง!" "โอ๊ะ! วันนี้แม่คุณรวยมาจากไหนเนี่ย จู่ ๆ ก็บอกจะเลี้ยงไอติม ปกติเห็นงกจะตาย" มะนาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แกล้งแซวเสียงสูงพร้อมกับหรี่ตามองด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม "อ๋อ... หรือว่ากำลังอารมณ์ดีเพราะหนุ่มนักบาสเขาเลี้ยงมื้อใหญ่ไปเมื่อกลางวัน ก็เลยใจดีคืนกำไรให้เพื่อนฝูงล่ะสิ" "บ้าเหรอ! ใครใจดีอะไรเล่า ก็แค่อยากกินแก้ร้อนต่างหากล่ะ พูดมากน่า สั่งเร็ว ๆ สิ คนข้างหลังมองใหญ่แล้วนะ" ขิมรีบแก้ตัวเสียงสูง หน้าแดงแจ๋ขึ้นมาในพริบตา พยายามหลบสายตารู้ทันของเพื่อนรักทั้งสองคน "จ้า... แม่คนปากแข็ง ไม่ได้เขินอะไรเลยสักนิดเดียว ดูหูแดงแจ๋เชียวนะยะ" ส้มหัวเราะคิกคักชอบใจ หันไปสั่งไอติมรสวานิลลาของตั

เสียงกระดิ่งเตือนหมดเวลาคาบเรียนวิชาเคมีดังขึ้นพร้อมกับเสียงถอนหายใจโล่งอกของนักเรียนเกือบทั้งห้อง ขิมทรุดตัวลงพิงพนักเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้า สมองที่เพิ่งผ่านการคำนวณสูตรเคมีอันซับซ้อนมาหมาด ๆ แทบจะระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ"ยัยขิม แกไหวไหมเนี่ย หน้าซีดเป็นไก่ต้มเชียว" ส้มหันมามองเพื่อนสาวด้วยแววตาเป็นห่วง พับสมุดจดลงกระเป๋าเป้เสียงดังปั๊กขิมฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ส่ายหัวช้า ๆ "ไม่ไหววะส้ม เคมีอาจารย์สมชายโหดเกินไปแล้ว สมองฉันรวนไปหมด แยกไม่ออกแล้วว่าอันไหนธาตุไฮโดรเจนอันไหนไนโตรเจน"มะนาวที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ หัวเราะคิกคัก ยื่นมือมาตบไหล่เบา ๆ "เอาน่า แกก็บ่นแบบนี้ทุกที เดี๋ยวก็ผ่านไปได้เองแหละ ว่าแต่วันนี้พก 'บราวนี่' มาปลอบใจตัวเองหรือเปล่า หรือว่าตั้งใจจะเอาไปฝากใครบางคนแถวสนามบาสอีกรอบล่ะหื๊อ?"ขิมดีดตัวขึ้นจากโต๊ะทันที ใบหน้าขาวเนียนแดงก่ำขึ้นมาในพริบตา รีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน "บ้าเหรอ! ใครจะเอาไปให้ใครเล่า! วันนี้ฉันทำมาทานเองต่างหาก เลอะเทอะน่าพวกแกเนี่ย!""แหม ปฏิเสธเสียงสูงเชียวนะยะ หน้าแดงเป็นลูกมะเขือเทศสุกขนาดนั้น ปากบอกไม่ได้คิด แต่แก้มฟ้องหมดแล้วมั้ง" ส้มหัวเราะคิกคักชอบใจ แซ

เสียงระฆังบอกเวลาเลิกเรียนคาบสุดท้ายดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณโรงเรียน มัธยมปลาย นักเรียนส่วนใหญ่ต่างทยอยเดินออกจากห้องเรียนเพื่อกลับบ้าน หรือจับกลุ่มคุยกันเรื่องกิจกรรมชมรมที่จะจัดขึ้นในสัปดาห์หน้า แต่สำหรับขิมและส้มกับมะนาวแล้ว วันนี้พวกเธอยังมีภารกิจสำคัญชิ้นใหญ่ที่ต้องสะงักค้างไว้ นั่นคือการเคลียร์รายงานกลุ่มวิชาสังคมศึกษาเล่มโตที่กองสุมอยู่บนโต๊ะเรียน "โอ๊ย... จะเป็นลมตายซะตรงนี้ให้ได้ รายงานสังคมบ้าอะไรเนี่ย ทำไมเนื้อหามันเยอะแยะตาแป๊ะตานกขนาดนี้วะเนี่ย!" ส้มโวยวายเสียงดังลั่น ฟุบหน้าลงแนบไปกับแผ่นกระดาษรายงานบนโต๊ะด้วยความหมดแรง มะนาวที่กำลังนั่งระบายสีแผนที่ประเทศไทยในเล่มรายงานถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางใช้สันมือปาดเหงื่อบนหน้าผาก "เอาน่าส้ม ถ้าแกไม่รีบปั่นให้เสร็จตอนนี้ มีหวังวันส่งจริงได้อดนอนตาโหลเป็นแพนด้าแน่ ๆ... ว่าแต่ยัยขิม ไหนล่ะข้อมูลประวัติศาสตร์ช่วงรัตนโกสินทร์ที่แกรับผิดชอบ หาเจอหรือยัง?" ขิมที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดข้อมูลจากหนังสือสมุดห้องสมุดเล่มหนาเงยหน้าขึ้นมาพยักรับ "เจอแล้ว ๆ ใกล้จะเสร็จแล้วล่ะ เหลือสรุปหน้าสุดท้ายอีกนิดเดียวเท่านั้นเอ