All Chapters of เกล็ดพันธะรักลิขิต: Chapter 1 - Chapter 10

หยาดฝนเม็ดเป้งกระหน่ำฟาดลงมาบนผืนป่าทึบราวกับฟากฟ้ากำลังคลุ้มคลั่ง เสียงฟ้าร้องคำรามเลื่อนลั่นดังกึกก้องจนผืนดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือน ปาณปวีร์ หรือ ‘ป่าน’ หอบหายใจอย่างหนักหน่วง อากาศเย็นชื้นที่สูดเข้าปอดบาดลึกราวกับกลืนกินเศษแก้วลงไป ชายหนุ่มพยายามก้าวเท้าที่จมลึกไปในโคลนเละๆ ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่ารองเท้าหนังอิตาลีแบรนด์เนมคู่เก่งที่เคยเหยียบย่างอยู่แต่บนพรมหนานุ่มในออฟฟิศระดับไฮเอนด์ กลับกลายเป็นอุปสรรคชิ้นใหญ่ในเวลานี้เสื้อเชิ้ตสีขาวสั่งตัดพอดีตัวที่เคยรีดจนเรียบกริบ บัดนี้เปียกชุ่มและแนบลู่ไปกับผิวเนื้อ ทั้งตัวของป่านเต็มไปด้วยคราบโคลนและเศษใบไม้แห้ง กิ่งไม้ระเกะระกะตวัดเกี่ยวแขนและใบหน้าจนรู้สึกแสบแปลบ หยดน้ำฝนไหลปนกับหยาดเหงื่อและรอยเลือดจางๆ จากรอยขีดข่วนเข้าตาจนพร่ามัว ป่านยกมือขึ้นปาดมันออกอย่างลวกๆ เขาเผลอกัดริมฝีปากล่างของตัวเองแน่น... แน่นจนรับรู้ได้ถึงความเจ็บ มันเป็นนิสัยที่แก้ไม่หายเวลาที่เขารู้สึกเครียดจัดหรือจนมุม“หาให้เจอ! มันหนีไปได้ไม่ไกลหรอก! เสี่ยสั่งไว้ว่าถ้าไม่ยอมเซ็นโอนที่ ก็จัดการฝังมันไว้ที่นี่แหละ!”เสียงตะคอกแหบพร่าดังก้องแข่งกับเสียงพายุฝน แสง

ความเงียบสงัดภายในบ้านเซฟเฮาส์ถูกทำลายลงด้วยเสียงหอบหายใจที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของป่าน ข้อมือข้างซ้ายของเขาถูกพันธนาการไว้ด้วยฝ่ามือใหญ่ที่แข็งแกร่งกับคีมเหล็กกล้า แรงบีบมหาศาลนั้นกดทับลงมาจนกระดูกแทบจะแหลกละเอียด ความเย็นยะเยือกจากอุณหภูมิร่างกายของอีกฝ่ายพุ่งพล่านเข้าสู่กระแสเลือดของป่านอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกัน เกล็ดสีเงินยวงที่เรียงร้อยอยู่บนท่อนแขนแกร่งก็เปล่งประกายเรืองแสงสีฟ้าสว่างวาบราวกับกำลังดูดกลืนความร้อนและพลังงานชีวิตจากตัวเขาไปหล่อเลี้ยงร่างกายที่บอบช้ำ“อ๊ะ! ปะ... ปล่อยนะ!”ป่านพยายามออกแรงสะบัดข้อมือ แต่ความพยายามนั้นสูญเปล่าเมื่อเทียบกับพละกำลังที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง นัยน์ตาสีอำพันสุกใสที่เพิ่งเบิกโพลงขึ้นมาท่ามกลางความสลัวจดจ้องตรงมาที่เขา ม่านตาแนวตั้งหดแคบลงจนเหลือเพียงขีดเส้นสีดำสนิท มันคือแววตาของนักล่าที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยสัญชาตญาณการระวังภัยขั้นสูงสุด ความดุร้ายและระแวดระวังแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องแคบๆ อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกไม่ทันที่ป่านจะได้ร้องขอชีวิต ร่างใหญ่โตที่เคยนอนราบอยู่บนพื้นก็กระชากแขนดึงร่างของเขาเข้าไปหาอย่างแรง!“เหวอ!”ป่านถลาล

เสียงคลื่นสัญญาณความถี่สูงที่แผดร้องวี้ดออกมาจากลำโพงโทรทัศน์จอแบน ผสมผสานกับภาพหน้าจอที่บิดเบี้ยวเป็นเส้นริ้วสีเทาสลับขาวราวกับมีคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ารุนแรงแทรกแซง ปาณปวีร์นั่งนิ่งงันอยู่บนปลายเตียงนอน สองตากะพริบปริบๆ จ้องมองชายหนุ่มร่างยักษ์ในชุดเสื้อยืดรัดรูปที่กำลังยืนเอียงคอพิจารณา ‘ผลงาน’ ของตัวเองด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้เดียงสานิ้วชี้หนาของบราวน์ยังคงแตะค้างอยู่บริเวณขอบจอเอลอีดี กระแสไฟฟ้าสถิตสีฟ้าอ่อนๆ แล่นปลาบแปลบไปมาตรึงสายตาของเลขาฯ หนุ่มให้เบิกกว้างขึ้นไปอีก สมองอันชาญฉลาดที่เคยใช้แก้ปัญหาทางธุรกิจระดับร้อยล้านกำลังทำงานอย่างหนักเพื่อหาคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ให้กับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าไฟฟ้ารั่ว? ไม่สิ ปลั๊กทีวียังไม่ได้เสียบเลยด้วยซ้ำ! ไฟฟ้าสถิตจากเสื้อผ้า? บ้าไปแล้ว ไฟฟ้าสถิตบ้าอะไรจะเปิดทีวีจอห้าสิบนิ้วให้ติดขึ้นมาได้! นี่มันปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติชัดๆ!“หยุดๆๆ! พอเลยคุณบราวน์! เอามือของคุณออกมาจากเครื่องใช้ไฟฟ้าของผมเดี๋ยวนี้เลยนะ!”ป่านได้สติ รีบร้องห้ามเสียงหลงพลางลุกพรวดขึ้นจากเตียง ปรี่เข้าไปดึงแขนแกร่งของอีกฝ่ายให้ถอยห่างออกจากหน้าจอทีวี ทันทีที่ปลายนิ้วของบราวน์ผละอ

ความเงียบสงัดภายในบ้านเซฟเฮาส์ถูกปกคลุมด้วยเสียงฝนที่ตกลงมาอีกครั้งก่อนจะซาลงจนเหลือเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกกระทบใบไม้ดังเปาะแปะอยู่ภายนอก ทว่าภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ กลับมีมวลความร้อนที่พยายามต่อสู้กับความเย็นยะเยือกของร่างศิลาอย่างสุดกำลัง ปาณปวีร์นอนขดตัวอยู่บนเตียงไม้แคบๆ แขนข้างหนึ่งช้อนเข้าใต้ท้ายทอยและอีกข้างโอบกอดร่างสูงใหญ่ของบราวน์ไว้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้เขาไม่ได้เพียงแค่กอดเพื่อมอบความอบอุ่น แต่ป่านกำลังใช้ร่างกายของตัวเองเป็น ‘เครื่องสังเวย’ ความร้อน ทุกนาทีที่ผ่านไป ป่านรู้สึกได้ว่าความอุ่นในกายถูกดูดซับออกไปราวกับมีหลุมดำลึกลับซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังของคนตรงหน้า แต่เขาก็ไม่คิดจะคลายอ้อมกอดสายตาของเลขาฯ หนุ่มจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าของบราวน์ในระยะประชิดอย่างไม่วางตา เขาเฝ้าสังเกตทุกความเปลี่ยนแปลงด้วยสัญชาตญาณนักวิเคราะห์ ตั้งแต่เกล็ดสีเงินที่ค่อยๆ สงบนิ่งลงไม่กะพริบถี่อย่างบ้าคลั่ง ไปจนถึงสีผิวที่เริ่มมีเลือดฝาดจางๆ แทรกซึมผ่านมวลสารที่ดูเหมือนหินอ่อนสีเทา“อึก... นาเธียร์... อัล... รัค...”จู่ๆ เสียงทุ้มต่ำก็ครางกระหึ่มออกมาจากลำคอของคนที่ไร้สติ บราวน์เริ่มส่ายหน้าไปมาอย่าง

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมเซฟเฮ้าส์กลางป่าอีกครั้ง หลังจากที่ความวุ่นวายและสงครามประสาทขนาดย่อมเพิ่งจะยุติลง บัตรแบล็คการ์ดวงเงินไม่จำกัดถูกเก็บกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทอาร์มานีอย่างเสียไม่ได้ พชรวริศ หรือ ‘คิน’ ท่านประธานหนุ่มรูปหล่อผู้พกความมั่นใจมาเต็มร้อย ถอนหายใจยาวเหยียดจนไหล่กว้างตกลงเล็กน้อย ท่าทีหยิ่งผยองและกวนประสาทเมื่อครู่ถูกพับเก็บไป แทนที่ด้วยแววตาจริงจังระดับที่ปาณปวีร์แทบจะไม่เคยเห็นเวลาอยู่ที่ออฟฟิศ“นายคิดจริงๆ เหรอว่าฉันยอมขับรถสปอร์ตลุยโคลนมาถึงนี่ เพียงเพราะไม่มีคนชงกาแฟให้น่ะป่าน?” คินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำลงจนฟังสบายหูขึ้นมาก เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าฝั่งตรงข้ามเตียง ยกขาขึ้นไขว่ห้างอย่างพยายามรักษามาด แม้ว่ารองเท้าหนังราคาแพงจะเปื้อนโคลนเกรอะกรังก็ตามป่านขมวดคิ้ว “แล้วถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนั้น บอสทิ้งงานที่บริษัทมาทำไมครับ? ผมบอกแล้วไงว่าผมขอเวลาจัดการเรื่องมรดกย่าสักพัก”“ก็ไอ้เรื่องมรดกของนายนั่นแหละที่เป็นปัญหา” คินโน้มตัวไปข้างหน้า สบตาเลขาฯ คนเก่งด้วยความตึงเครียด “ฉันให้สายข่าวระดับวีไอพีของฉันไปสืบเบื้องลึกเบื้องหลังของไอ้เสี่ยธรรศมาแล้ว สิ่งท