All Chapters of Madison2 | บังเอิญรัก : Chapter 1 - Chapter 5

-NOEY PART- “ดีค่ะ น้องเนยเงยหน้าขึ้นหน่อยค่ะ” ฉันโพสท่าแล้วยิ้มให้กล้อง แม้เวลาจะผ่านไปหลายชั่วโมงและความล้ากำลังมาเยือน แต่ฉันก็ต้องพยายามยิ้มเพราะมันเป็นงาน “เรียบร้อยค่ะ เลิกกอง” ทันทีที่ผู้กำกับภาพสั่งเลิกกองพี่ๆที่ดูแลฉันก็รีบเอาผ้ามาคลุมให้เพราะในสตูค่อนข้างหนาว “เสร็จแล้วใช่ไหมคะ งั้นเนยกลับเลยนะคะ” “อย่าลืมเรื่องงานเลี้ยงคืนวันพรุ่งนี้นะคะน้องเนย ท่านประธานย้ำมาว่าอยากให้น้องเนยไปให้ได้” “ค่ะ...ที่เรือSCใช่ไหมคะ” “ค่ะน้องเนย” ฉันพยักหน้าเป็นอันว่ารู้เรื่อง ถึงแม้จะไม่อยากไปแต่ก็คงต้องไปเพื่ออนาคตในวงการของฉัน จริงๆฉันไม่ได้อยากเป็นนางแบบเหมือนที่เป็นอยู่หรอก แต่แค่อยากมีใบเบิกทางในการทำธุระกิจเสื้อผ้าเลยต้องพยายามคลุกคลีกับวงการนี้ไว้.. -PHAYU PART- “กูไม่ไปพวกมึงจะบังคับอะไรนักหนาว่ะ” ผมเดินหนีพวกน้องๆที่มันเอาแต่ชวนผมไปงานปาร์ตี้แบรนด์ดังที่จะจัดขึ้นบนเรือของเราเพราะอยากให้ผมสนใจผู้หญิงบ้าง ตั้งแต่เกิดมาผมไม่เคยมีแฟนหรือลากใครขึ้นเตียงเหมือนพวกมันเลย เพราะผมไม่ชอบและไม่อยากให้ชีวิตวุ่นวายเหมือนที่ไอ้สายฟ้าเคยเป็น กว่าน้องพอใจจะได้อยู่แบบสงบๆก็ต้องผ่านผู้หญิงข

-NOEY PART- พอมาถึงงานฉันก็เข้าไปทักทายเจ้าของแบรนด์แล้วร่วมถ่ายรูปตอนเปิดงาน ก่อนจะขอตัวออกมาเดินรอบๆงาน“เนยหมดหน้าที่แล้วใช่ไหมคะพี่ซูซี่”อยู่ๆฉันก็รู้สึกเวียนหัวทั้งๆที่ทานยามาแล้ว หรือว่าจะเป็นเพราะยา แต่ก็ไม่น่าใช่เพราะทุกทีกว่ามันจะออกฤทธิ์ตั้งสองชั่วโมง “เสร็จแล้วค่ะ แต่เอ๊ะ!!นั่นมันคุณพายุทายาทคนที่สองของSC GROUPนี่คะ นานๆจะเห็นออกงานซักที เราไปเข้าไปทักทายกันดีกว่าค่ะ”“ไม่ดีกว่าค่ะ เนยขอ...”ฉันกำลังจะขอตัวกลับห้องแต่พี่ซูซี่ดันลากฉันมาด้วย มึนหัวจะตายอยู่แล้ว-PHAYU PART-แค่มาตรวจความเรียบร้อย ไอ้พวกนั้นก็จับผมใส่สูทผูกไทด์แล้วพาผมมางานตอนกลางคืนด้วย “สวัสดีครับคุณลุงคุณป้า”ผมเข้าไปทักทายเพื่อนๆของคุณแม่ตามมารยาทที่ควรจะทำก่อนจะขอตัวออกมาเดินรอบๆงาน จริงๆพวกผมแทบไม่ต้องลงมาดูเองเลยเพราะเรามีทีมสำหรับงานพวกนี้อยู่แล้ว แต่ก็นั่นแหละผมรำราญเสียงตื้อของไอ้แผ่นดินกับไอ้ธารา เลยยอมลงมาซักครึ่งชั่วโมง“สวัสดีค่ะคุณพายุใช่ไหมคะ”“ครับ”ผมพยักหน้าให้สาวสองกับผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงที่เดินเข้ามาทัก“พี่ซูซี่นะคะเป็นออแกไนท์ให้กับแบรนด์นี้ส่วนนี่น้องเนยค่ะเป็นพรีเซนเตอร์ของแบรนด์น

-NOEY PART- “เนย เนยทางนี้ๆ”นิกกี้มารอรับฉันที่ท่าเรือบนฝั่ง ยืนโบกไม้โบกมือจนคนหันไปมอง“เบาๆก็ได้เกรงใจคนอื่นเขา”“ก็ฉันกลัวแกไม่เห็นนี่ ไปๆกลับกัน”ฉันเดินมาขึ้นรถที่นิกกี้ขับมารับ ระหว่างทางฉันรู้สึกง่วงและเหนื่อยเหลือเกิน พยายามจะหลับก็หลับไม่ลง“งานเมื่อคืนเป็นไงบ้าง โอเคไหม”อยู่ๆนิกกี้ก็ถาม ฉันว่าจะไม่พูดถึงอยู่แล้วเชียว“ก็...โอเค”ฉันพยักหน้า“โอเคหรอ...แต่หน้าแกดูไม่โอเลยนะ ฉันว่าจะทักตั้งแต่ที่ท่าเรือเมื่อกี้แล้ว”“ฉันแค่เหนื่อย หลังจากนี้แกหยุดรับงานให้ฉันซักพักนะ ตอนนี้ฉันไม่อยากทำอะไรเลย”“เออๆ ฉันก็เคยบอกให้แกพักตั้งนานแล้ว ทั้งเรียนทั้งทำงานไม่เหนื่อยบ้างหรือไงก็ไม่รู้”นิกกี้บ่นเป็นรอบที่ล้านตั้งแต่ฉันกับมันเป็นเพื่อนกันมา อย่างว่าแหละเนอะ ตัวคนเดียวแบบฉันถ้าไม่มีเงินจะมีชีวิตอยู่ยังไง มีงานเข้ามาฉันก็รับหมดไม่เคยปฏิเสธแต่ตอนนี้ฉันรู้สึกเหนื่อยมากๆจริงๆแถมในหัวก็ไม่รู้คิดอะไรนักหนา ก็แค่เสียตัวให้ใครก็ไม่รู้...DIGNE : ถึงแล้วไหนครับบอกจะไลน์มาพี่ดินไลน์มาหา สงสัยจะรู้จากฮอร์ที่มาส่งฉันเมื่อกี้ ฉันหยิบโทรศัพท์จะไลน์ตอบแต่ก็ไม่รู้จะส่งอะไรกลับไปเลยกดส่งแค่สติ๊กเกอร