ตอนที่ 2 พี่ดิน



-NOEY PART-

แค่เรียนกับทำงานก็เหนื่อนจนสายตัวแทบขาดแล้ว ยังต้องมางานเลี้ยงสังสรรค์ของพวกเจ้าของแบรนด์อีก

“น้องเนย!!! มาแล้วหรอคะ”พี่ซูซี่ออแกไนท์สาวประเภทสอง ร้องเสียงหลงที่เห็นฉันเดินเข้ามา

“สวัสดีค่ะพี่ซูซี่”

“พี่กำลังลุ้นอยู่เลยค่ะ กลัวน้องเนยไม่มา”

พี่ซูซี่สั่งให้ลูกน้องมาช่วยฉันถือกระเป๋าก่อนจะพาฉันไปส่งที่ห้องพักชั้นวีไอพี

“โรงแรมก็มีตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องมาจัดบนเรือด้วยนะ”

ฉันไม่ค่อยถูกกับเรือเท่าไหร่ต่อให้เรือลำนี้จะใหญ่เหมือนยกตึกทั้งตึกมาลอยทะเล จนฉันไม่รู้สึกถึงความโคลงเคลงของมันเลยก็ตาม แต่ฉันก็ยังเมาเรืออยู่ดี

ติ๊ดๆ (เสียงโทรศัพท์)

NOEY : ว่าไงนังนิค

NICKKY : เป็นไงบ้างแก เมาเรือหรือเปล่า

NOEY : นิดหน่อยๆ แต่ยังไหวอยู่

NICKKY : ให้ฉันไปหาแกตอนนี้ไหม ฉันเป็นห่วง

NOEY : เห้ยๆไม่ต้องๆ เรือเขาออกจากท่ามาแล้วแกจะมาได้ไงเหาะมาหรือไง ฉันอยู่ได้แค่สองคืนเอง

NICKKY : ก็ฉันไม่สบายใจอะ

NOEY : ฉันโอเคจริงๆ อีกสองวันแกมารอรับฉันแล้วกัน ฉันไปทำงานละ

ฉันกดวางสาย นิคกี้เพื่อนสาวสองท่ี่มักจะคอยตามฉันไปทำงาน เราเรียนด้วยกันและฉันก็ไม่มีผู้จัดการ เลยชอบให้นิคกี้มาเป็นเพื่อนเวลาที่ต้องออกมาค้างต่างจังหวัด แต่วันนี้มันดันติดธุระกับที่บ้าน

ติ๋ง!!! ไลน์

P’SUSY : น้องเนย พี่ขอนัดหมายเวลาตอน1ทุ่มนะคะ ท่านประธานจะมาถึงงานรบกวนน้องเนยมาเจอท่านด้วยนะคะ

ฉันกำลังจะกินยาแก้เมาเรือ แต่พอเห็นข้อความก็ต้องชะงักไว้ก่อน เพราะยามันง่วงถ้าฉันกินตอนนี้ต้องไม่ตื่นแน่ๆเอาไว้กินตอนก่อนจะออกไปแล้วกัน ยาจะได้ออกฤทธิ์พอดีกับที่ฉันจะกลับห้อง

ฉันนั่งเช็คตารางงานต่างๆในเดือนนี้ฆ่าเวลาเพื่อที่จะได้ไม่ต้องไปโฟกัสกับอาการเมาเรือ แต่ก็เกือบจะทนไม่ไหวคว้ายามาถือไว้อยู่หลายรอบ

ฟู่ว!!!ต้องไหวๆ ฉันบอกตัวเองก่อนจะตัดสินใจเดินออกมาชมเรือข้างนอก

“คุณเนยใช่ไหมครับ”

“อ๋อ..ค่ะ”ฉันพยักหน้า อุตส่าห์ใส่แว่นใหญ่ขนาดนี้ไม่คิดว่าจะมีคนจำได้

“ผมแผ่นดินนะครับเป็นลูกชายคนที่สามของเจ้าของเรือลำนี้”

“ค่ะ..!!”

“ผมเป็นแฟนคลับคุณเนยมานานมากเลยนะครับ ติดตามหนังสือที่คุณเนยถ่ายทุกเล่มไม่คิดว่าจะได้เจอตัวเป็นๆ ในฐานะที่ผมเป็นหนึ่งในเจ้าของเรือขออนุญาตพาคุณเนยเดินชมเรือได้ไหมครับ”

คุณแผ่นดินพูดกับฉันด้วยท่าทีสุภาพจนฉันไม่สามารถปฏิเสธเขาได้

“ถ้าคุณแผ่นดินเป็นเจ้าของเรือลำนี้งั้นก็แสดงว่าเราเรียนอยู่มหาลัยเดียวกันใช่ไหมคะ”

มหาลัยที่ฉันเรียนอยู่เป็นเครือข่ายย่อยของตระกูล SC ฉันพอรู้ประวัติพวกเขามาบ้างแต่ก็แค่ผ่านๆ

“ใช่ครับ!! งั้นต่อไปนี้เราก็คือรุ่นพี่รุ่นน้องกัน พี่ขอเรียกน้องเนยว่าน้อง ส่วนน้องเนยก็เรียกพี่ว่าพี่ดินโอเคไหมครับ”

“ก็ได้ๆค่ะ”

ฉันชอบในความเฟรนรี่ของเขา เราคุยกันหลายเรื่องจนสุดท้ายพี่ดินก็อัพเกรดห้องพักให้ฉันขึ้นมาอยู่ชั้นVVIP พี่ดินบอกว่าชั้นนี้จะมีแค่พวกคนที่สนิทๆเท่านั้นที่เข้าพักได้ และเขายกให้ฉันเป็นหนึ่งในนั้น...

หลังจากเดินเล่นกับพี่ดินซักพักฉันก็ต้องรีบกลับห้องมาเพื่อเตรียมตัวสำหรับงานเลี้ยงคืนนี้และก่อนออกไปงานฉันก็ไม่ลืมที่จะกินยาแก้เมาเรือ เพื่อที่คืนนี้ฉันจะได้นอนหลับ ไม่งั้นคงอ้วกทั้งคืน

.

.

.

.

NEXT EPISODE.