All Chapters of ไกด์! ผมเหรอ?!: Chapter 61 - Chapter 70

คนที่เคยตายมาครั้งหนึ่งอย่างเอลิสย่อมไม่ได้กลัวความตายเท่าไหร่ แต่เมื่อครู่เหมือนมีเส้นใยบางๆดึงเขาเอาไว้ มันช่างน่าถวิลหาจนเขาต้องกลับมา และเมื่อลืมตาเขาก็สัมผัสได้ว่าคนที่ผูกโยงเขาเอาไว้ก็คือพันเอกคาสเวลผู้เป็นคู่ครองของเขาเอง บางทีพวกเขาอาจผูกพันธะกันเอาไว้เล็กน้อยแล้ว“กลับบ้านกันเถอะ” เอลิสพูดเสียงค่อย“ได้ กลับกัน” พันเอกที่ยังรู้สึกว่าคนในอ้อมแขนยังกลัวไม่หายย่อมตามใจไกด์ตัวน้อยของเขา“เดี๋ยวๆ ขีดจำกัดเพิ่งลดมาที่เก้าสิบเก้าเองนะ” ศาสตราจารย์ทักท้วงเมื่อเห็นพันเอกคาสเวลอุ้มเอลิสขึ้นมาแล้วเดินไปที่ประตู “แล้วโทษคุมขังล่ะ การทดลองของฉันล่ะ พันเอกจะไปไหน…”พันเอกยังคงได้ยินเสียงที่ลอยตามมาชัดเจน แต่เขามีหรือจะสนใจ ไกด์ตัวน้อยของเขากำลังไกด์ดิ้งตัวเอง ไม่ต้องมีคนช่วยก็ลดขีดจำกัดได้ แต่ตัวคนที่สั่นสะท้านในอ้อมแขนต่างหากที่เขากังวล แม้จะอยากให้ไกด์ตัวน้อยอยู่ตรวจร่างกายก่อนก็ตามแต่เมื่อเขาต้องการกลับบ้านพันเอกย่อมต้องพากลับก่อน สัญชาตญาณของเขา

“ทำตัวดีๆ” พันเอกเอ่ยปากเตือน แต่มือตัวเองกลับเลื่อนขึ้นมาลูบไล้สีข้างเนียนนุ่มเสียแล้ว“พี่กลัวอะไร ผมแข็งแรงกว่าที่พี่คิดน่า หลังจากขีดจำกัดเกินไปครั้งนั้นร่างกายผมแข็งแรงขึ้นเยอะเลย อย่างน้อยก็พอจะวัดกันตัวต่อตัวกับเอสเปอร์ระดับล่างได้นะ”  เอลิสพยายามโฆษณาตัวเอง ในเรื่องนี้เขาค่อนข้างภูมิใจ กำลังกายของเขาเทียบเท่าขณะที่เป็นเอสเปอร์เมื่ออยู่ในร่างก่อนแล้ว เสียอย่างเดียวที่เพาะกล้ามเนื้อไม่ขึ้นเสียทีเอลิสยังคงติดต่อกับอัลเลน เขาได้คอร์สออกกำลังกายฉบับสมบูรณ์มาแล้ว เขาไม่บอกเรื่องนี้กับพันเอกแน่ๆ เพราะดูท่าแล้วเจ้าตัวจะชอบอุ้มเขาที่ตัวผอมเพรียวแบบนี้มาก ตอนนี้เขายังออกกำลังกายได้ไม่กี่วันจึงยังไม่เห็นผลอะไรเท่าไหร่“กลัวว่าเธอจะมีอันตรายน่ะสิ ด้านนอกฉันปกป้องเธอตลอดเวลาไม่ได้” พันเอกเอ่ยเสียงเครียด เขารับรู้ได้ว่าไกด์ตัวน้อยของเขาอยากออกไปด้วยจริงๆเอลิสย่อมอยากไป เขาไม่เคยออกห่างจากเขตเมืองหลวงศูนย์กลางของเมืองหลวงที่ 3 เกินกว่าเมืองวงแห

นี่ฉันกลายเป็นคนพิการไปแล้วเหรอ เอลิสที่กำลังนอนมองเพดานคิดตั้งแต่ช่วงเอวลงไปเอลิสแทบไม่รับรู้ถึงความรู้สึก สะโพกรวดร้าวขึ้นมาทันทีเมื่อขยับตัว ท่อนขาก็อ่อนแรง ยังดีที่พลังของไกด์รักษาทำให้สภาพร่างกายของเขาฟื้นฟูมาได้ประมาณหนึ่งแล้วในขณะที่ตื่นขึ้นมาก่อนหน้านี้ เขาย่อมเห็นพันเอกที่นั่งยิ้มแฉ่งอยู่ข้างเตียงพร้อมกับทริกเกอร์ที่ดังเตือนข้อความตลอดเวลา ด้วยความหมั่นไส้เจ้าของและความรำคาญจากเสียงเตือนที่ดังจนปวดหู เขาจึงไล่ให้อีกฝ่ายออกไปสะสางงานข้างนอกแล้วเอลิสย่อมไม่โกรธพันเอกที่ทำเขาจนเป็นแบบนี้ หนึ่งเพราะเขาเป็นผู้เรียกร้องการกระทำนี้เองตั้งแต่แรก สองคือแม้กิจกรรมครั้งนี้จะทรมานไปบ้างแต่ก็สุขสมจนเห็นดาวทีเดียวเสียงโทรศัพท์เข้าทำให้เอลิสหลุดออกมาจากฉากวาบหวิวในความคิด เขาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่หัวเตียง เอวที่ยังปวดตึงทำให้เขาสบถอยู่สองสามคำคนบ้า2รายชื่อที่แจ้งขึ้

 เมื่อมีเรื่องที่อยากรู้เอลิสไม่อายที่จะถามเรื่องนี้กับบิลลี่ “ปกติไกด์เดินทางกันด้วยรถแบบนี้ตลอดเลยเหรอ” บิลลี่มองกลับมางงๆแต่ก็ตอบคำถามโดยดี “ถ้าเป็นการเดินทางไกลที่ไม่สามารถไปถึงได้ภายในหนึ่งวันก็ต้องใช้รถแบบนี้ครับ พวกเอสเปอร์ขับรถค่อนข้างเร็ว ไกด์อย่างพวกเราก็ต้องตามให้ทัน แต่ร่างกายของพวกเขากับไกด์อย่างเราต่างกันมากครับ ถ้านั่งรถทหารไปพวกเราอาจจะต้องขอจอดรักษาตัวกันกลางทางก่อนแล้ว” แน่นอนว่าข้อมูลเหล่านี้มีสอนในสมาคมอยู่แล้ว เอลิสพยักหน้าอย่างเข้าใจ การเดินทางจากที่นี่ไปเขตชายแดนใช้เวลาเร็วที่สุดคือสี่วัน เหมือนที่พันเอกทำตอนที่ไปบุกโพรงใต้ดิ้นของพวกกิ้งก่า สิ่งที่ทำให้การเดินทางยาวนานไม่ใช่ระยะทางแต่เป็นสภาพแวดล้อม เพื่อไม่ให้เสียเวลาและพลังไปกับการปะทะกับสัตว์ประหลาดพวกเขาจึงต้องอ้อมไกลในบางเส้นทาง เมื่อไปถึงชายขอบของเมืองหลวงที่ 2 จะค่อยดีขึ้นมาหน่อย เมืองหลวงที่ 2 พื้นที่ทางเหนือของพวกเขาเป็นทะเลทราย ไม่มีภูเขาหรือผืนป่าให้หลบเลี่ย

สี่วันต่อมาในที่สุดพวกเอลิสก็มาถึงด่านชายแดน ที่นี่ไม่ใช่เมืองที่พันเอกมาปราบกิ้งก่า การจะเข้าเมืองหลวงที่ 2 อย่างถูกต้องพวกเขาต้องเดินทางผ่านเมืองทางฝั่งนี้แทน ถึงจะไปถึงเมืองกันชนแรกของเมืองหลวงที่ 2 ที่ใกล้ที่สุดได้เมืองที่ 3-44 เมืองที่มีผลผลิตเป็นถ่านหินพวกเขาเพียงแค่แวะพักเติมเสบียงและน้ำมันไม่ได้เข้าไปด้านใน ภายใต้กำแพงสูงเป็นเหมืองขนาดใหญ่ ประชากรที่นี่ล้วนเป็นคนงานเหมือง ด้านในไม่มีสิ่งสวยงามอะไรนอกจากหลุมบ่อและร่องลึกที่พวกเขาหาแร่พันตรีอายรับหน้าที่ในการสื่อสารกับทางฝั่งเมืองหลวงที่ 2 เครื่องรับสัญญาณที่ติดตั้งในรถสามารถติดต่อกับชายแดนของที่นั่นได้ อีกฝ่ายแจ้งมาว่าให้พวกเขาไปเจอกันคนละครึ่งทาง ทางทหารจากเมืองหลวงที่ 2 จะนำพวกเขาเข้าสู่ตัวเมืองศูนย์กลางด้วยตัวเองเมืองหลวงแต่ละแห่งย่อมมีกฎที่ไม่เหมือนกันอยู่บ้าง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เหล่าทหารเข้าไปทำงานที่เมืองหลวงอื่น พวกเขาย่อมปฏิบัติตามกฎขอ