ไกด์! ผมเหรอ?!

พนักงานกินเงินเดือนกับเช้าวันที่อากาศสดใส ชีวิตประจำวันแสนธรรมดากับการไปทำงานแปดโมงเช้าเลิกสี่ทุ่มที่ไม่เคยได้รับโอที เหนื่อยแสนเหนื่อยแต่ค่าผ่อนรถและค่าเช่าบ้านยังคงบังคับเราให้ไปทำงานอยู่ทุกวัน

ณ บริษัทเล็กๆแห่งหนึ่ง แผนกงานขาย

เอลิส เลน ชายหนุ่มอายุยี่สิบห้าปีผู้มีใบหน้างดงามกำลังนั่งเซ็งมองดูยอดขายเมื่อเดือนที่ผ่านมาบนจอคอมพิวเตอร์ ซึ่งแตกต่างจากยอดขายเมื่อเดือนก่อนอย่างสิ้นเชิง

“ไม่เป็นไรน่า แค่เดือนเดียวเอง ปกตินายก็ทำยอดได้เป็นอันดับหนึ่งตลอดอยู่แล้ว แค่นี้ผู้จัดการไม่ว่าหรอก” เพื่อนข้างๆเอนตัวบนเก้าอี้ หันมามองดูหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงเปิดค้างไว้ของเอลิส

เอลิสพยักหน้าตาม ใบหน้างดงามยังคงสงบนิ่ง แต่ในใจกลับไม่ค่อยพอใจในผลงานนัก

“ผมไปเอากาแฟ พี่เอาด้วยไหม” เอลิสหันไปถาม มุมปากยกยิ้มน้อยๆ

“ให้ตายเถอะ! หน้าตานายไม่เหมาะจะเป็นคนธรรมดาเลยจริงๆ นายไม่ได้โกงบัตรประจำตัวมาใช่ไหมเนี่ย” คนที่ถูกเรียกว่าพี่จ้องเอลิสขึ้นลงพูดหยอกแกมสงสัย

“พี่ไม่ใช่คนแรกที่ถามแบบนี้ แล้วผมก็ถูกตรวจสอบไปหลายครั้งแล้วนะ” เอลิสส่ายหน้า “สรุปว่าพี่เอากาแฟด้วยไหม”

“ไม่ล่ะๆ ถ้าพวกแฟนคลับนายในบริษัทรู้ว่านายถูกพี่ใช้งาน คงได้มารุมกระทืบพี่แน่” เขาทำหน้าแหยง

เอลิสเดินไปห้องส่วนหน้าสำหรับพักผ่อน ตามทางเดินมีคนเข้ามาทักทายตลอดเวลา เขาก็เพียงแค่ยิ้มน้อยๆทักกลับตามที่ฝึกมาเท่านั้น

แน่นอนว่าฝึกมาทั้งเดือน จนการยิ้มน้อยๆตลอดเวลาแบบนี้แทบจะเป็นท่าไม้ตายประจำตัวอยู่แล้ว

เล่าย้อนไปสักเดือนก่อน เขาที่เพิ่งเข้ามาอยู่ในร่างใหม่ผู้นี้เป็นแค่เอสเปอร์ไก่กาที่มีพลังเพียงแค่ระดับ E ซึ่งเป็นระดับที่แข็งแกร่งกว่าคนทั่วอยู่บ้าง มีฝีมือการต่อสู้พอตัวเนื่องจากทำงานเป็นทหารประจำเขต

แต่แล้ววันหนึ่ง เมื่อกำลังเดินอยู่ในซอยจะกลับบ้าน อยู่ดีๆก็มีสัตว์ประหลาดตัวโตกระโจนใส่อย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียง สัตว์ประหลาดตัวนี้พลังสูงกว่าเขาสองขั้น ด้วยระดับพลังที่ต่างกันมากเขาย่อมสู้ไม่ไหว ความทรงจำสุดท้ายที่เห็นคือช่วงเอวของเขาเข้าไปอยู่ในปากของมันครึ่งตัวแล้ว

แน่นอนว่าเรื่องนี้ย่อมกลายเป็นข่าวดังระดับประเทศ

[เอสเปอร์ระดับ E ท่านหนึ่ง อายุเพียงสามสิบห้าปีได้เสียชีวิตจากสัตว์ประหลาดระดับ B ที่หลุดออกมาจากห้องทดลองผิดกฎหมาย]

เอาเป็นว่า เขาคือผู้โชคร้ายที่ไม่ค่อยมีให้เห็นบ่อยนักในเมืองหลวงแบบนี้ แต่อย่างน้อยในเมื่อเขาเป็นเอสเปอร์ที่มีอยู่ในปริมาณน้อยของเมือง จึงทำให้การสืบสวนเป็นไปอย่างครึกโครมจนจับผู้เป็นเจ้าของห้องทดลองผิดกฎหมายนั้นได้ในเวลาไม่นาน  และนั่นเป็นข่าวคราวสุดท้ายที่เขารับรู้เกี่ยวกับตนเองในชีวิตก่อนจากหน้าหนังสือพิมพ์

ตอนนี้เขามีชีวิตใหม่ แต่เป็นในร่างของชายหนุ่มที่อายุลดลงไปกว่าสิบปี นี่เป็นเรื่องดีเรื่องหนึ่ง เขายังมีชีวิตอยู่  แต่ปัญหาคือชีวิตของชายหนุ่มเจ้าของร่างเก่าคนนี้ใช้เงินเก่งจนถึงขั้นบัดซบทีเดียว 

หนึ่งเดือนก่อนเขาสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกในร่างของชายหนุ่มรูปงาม หน้าตาจัดว่าขอแค่ตวัดหางตามองก็ทำเอาคนใจเต้นตึกตักได้ ร่างโปร่งบางส่วนสูงไม่เกินหนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้า ผิวขาวจัด เสียงก็บางเบาไพเราะ แม้แต่ตอนไอยังน่าฟัง

แค๊กๆ

ตอนนั้นเขาไอจริงๆ ไอจริงจังจนแทบจะอ้วกเอาปอดออกมาข้างนอก ตอนกำลังเลือกกลิ้งบนพื้นก็เหลือบไปเห็นขวดยาหน้าตาคุ้นๆ

แฟรี่ ยาผิดกฎหมายที่รัฐบาลเฝ้ากวาดล้างอยู่หลายปีจนหมด แต่แน่นอนว่าย่อมมีหลุดลอดออกไปบ้างเช่นขวดที่อยู่ข้างๆเขา

สรรพคุณของยาผิดกฎหมายตัวนี้สามารถทำให้ผู้ที่กินเข้าไปกลายเป็นเอสเปอร์ได้ แน่นอนว่ามีคนหลงเชื่อจำนวนมาก แต่ยังไม่มีผู้ที่ออกมาพิสูจน์ว่ามันใช้งานได้จริงๆสักคน และความอันตรายของมันก็คือ เมื่อร่างกายรับผลจากตัวยาไม่ไหวอาจทำให้เกิดอาการช็อค มีช่วงหนึ่งที่ผู้ป่วยลักษณะนี้ถูกหามส่งเข้าโรงพยาบาลกันเป็นแถวๆ หลังจากนั้นก็มีแต่คนโง่เท่านั้นที่หลงเชื่อแล้วหาซื้อมันไปใช้อยู่

อ่อ คนโง่ก็มีอีกคนหนึ่งตรงนี้

ร่างกายบอบบางนี่ แน่นอนว่าคงช็อคจนตาย เจ้าของร่างคนใหม่คิด

ในเมื่อเตรียมใช้ยาที่มีผลข้างเคียงสูง ตัวเอลิสจึงลาพักร้อนไว้หนึ่งสัปดาห์ นี่เป็นขีดจำกัดสูงสุดของการลาพักร้อนในโรงงานนรก เอ่อ หมายถึงบริษัทที่เขากำลังทำงานอยู่

เขาใช้เวลาทั้งสัปดาห์ในการหาข้อมูลส่วนตัวและรูปแบบการใช้ชีวิตของชายคนนี้ ต้องขอบคุณสมุดบันทึกหลายเล่มในห้อง ซึ่งควรเรียกว่าสมุดระบายความรู้สึกมากกว่า เพราะข้างในหาสาระไม่ค่อยได้เท่าไหร่

สรุปแล้ว เอลิส เลน หนุ่มโสดไร้ครอบครัว ผู้เช่าห้องพักหรูย่านกลางเมืองและกำลังผ่อนรถยนต์ยี่ห้อดัง แถมยังค้างค่าบัตรเครดิตอีกนับสิบใบ ดูจากเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ที่เต็มไปหลายตู้ ยังมีเครื่องสำอางสำหรับดูแลตัวเองอีกกองใหญ่ๆ เพียงเท่านี้ก็บ่งบอกได้แล้วว่าเจ้าตัวรักการใช้เงินมากขนาดไหน

ตัดมาในขณะนี้ เอลิสคนใหม่กำลังชงกาแฟให้ตัวเองอย่างปลงตก ตอนนี้เขากำลังหาห้องใหม่ ตอนย้ายออกมาอาจจะได้ค่ามัดจำก้อนหนึ่งเพื่อไปเปิดห้องขนาดเล็กได้อีกหลายเดือน ส่วนค่ารถย่อมต้องจ่ายต่อไปเพราะงานที่เขาทำจำเป็นต้องใช้รถจริงๆ

“เห็นข่าวหรือยัง เอสเปอร์เควิน กับไกด์อาโน กำลังจะจับคู่กันแล้ว” เสียงหนึ่งดังอยู่นอกห้องพักผ่อนผนักงาน

“ไม่น่าแปลกใจ คู่นี้ก็เห็นๆกันอยู่ว่าเอสเปอร์เควินตามติดไกด์อาโนมาตลอด สงสารแต่พวกเอสเปอร์ที่ไกด์อาโนเคยรับผิดชอบพวกนั้น ได้วิ่งหาไกด์คนใหม่กันให้วุ่นแน่ๆ” อีกเสียงนอกห้องตอบกลับ

ชายหนุ่มสองคนกำลังคุยกันขณะผลักประตูเข้ามาในห้องที่เอลิสกำลังชงกาแฟอยู่

“โอ๊ะ! สวัสดีครับคุณเอลิส” ชายคนหนึ่งเข้ามาทักทายอย่างกระตือรือร้น

“สะ สวัสดีครับ” อีกคนดูประหม่า หน้าหน้าแดงจัด

“สวัสดีครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ” เอลิสยิ้มให้ก่อนผละออกมา เขาต้องรีบชิ่งก่อนที่อีกฝ่ายจะเข้ามาคุยด้วยจนหลุดบุคลิกภาพของเจ้าของร่างเดิมไป

เอลิสคิดถึงเรื่องที่พวกเขาคุยกันเมื่อสักครู่ เขารู้จักบุคคลทั้งสองในข่าว ไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัวอะไร แต่ทั้งสองคนนี้เป็นคนดังอยู่แล้ว พวกเขาเป็นเอสเปอร์และไกด์ระดับสูง การจับคู่กันของพวกเขาจึงเป็นที่พูดถึงพอสมควร

เมื่อก่อนเอลิสก็เคยคิดจะจับคู่กับไกด์สักคนอยู่เหมือนกัน แต่เอสเปอร์ว่ามีน้อยแล้ว ไกด์กลับมีน้อยกว่าเอสเปอร์ถึงหนึ่งในสี่ เอสเปอร์ระดับต่ำจำนวนมากจึงไร้คู่ครอง 

โลกใบนี้บนพื้นดินมีที่ที่อาศัยอยู่ได้เพียงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ส่วนที่เหลือล้วนครอบครองโดยสัตว์ประหลาดหลากหลายสายพันธุ์ บุคคลพิเศษอย่าง เอสเปอร์ จึงมีความจำเป็นสำหรับเมืองที่เหลือรอดทุกแห่ง  พวกเขาคือผู้มีพลังเหนือธรรมชาติ สามารถต่อกรกับสัตว์ประหลาดที่อาวุธปืนไม่สามารถทำอะไรได้ มีพลังในการควบคุมน้ำ ไฟ และพลังพิเศษอื่นๆ แต่ข้อเสียหนึ่งของการเป็นเอสเปอร์ก็คือ เมื่อพวกเขาใช้พลังมากเกินไป ความเข้มข้นของพลังงานในเลือดก็จะมากตามไปด้วย 

แน่นอนว่าหากเลือดที่มีปริมาณความเข้มข้นมากเป็นพิเศษนี้ไหลวนไปเลี้ยงสมองมากๆเข้า ความสามารถในการใช้ตรรกะเหตุผลของเอสเปอร์ก็จะลดลงอย่างมาก จนกระทั่งคลุ้มคลั่งไม่ต่างจากสัตว์ประหลาดที่พวกเขาฆ่าไป

ดังนั้นโลกใบนี้จึงให้กำเนิดบุคคลพิเศษอีกรูปแบบหนึ่งขึ้นมา

ไกด์ สิ่งมีชีวิตแสนงดงามและอ่อนโยนตามความเห็นของเอสเปอร์ทั้งหลาย  บุคคลพิเศษประเภทนี้มีความสามารถในการสร้างสมดุลพลังให้เหล่าเอสเปอร์ รวมถึงความสามารถในการเร่งกระบวนการรักษาตนเองของเอสเปอร์ด้วย อีกทั้งการไกด์ดิ้งยังมอบความสุขทางจิตวิญญาณ แค่ข้อดีเหล่านี้ เอสเปอร์ที่ทนทุกข์กับการกัดกินของพลังตนเองก็แทบศิโรราบแทบเท้า

ยังมีไกด์พิเศษอีกรูปแบบหนึ่ง พวกเขามีสามารถรักษาแผลให้คนทั่วไปได้ บุคคลเหล่านี้ล้วนได้รับการต้อนรับจากทุกองค์กร แต่น่าแปลกที่ไกด์ที่สุดแสนพิเศษประเภทนี้มักจะเป็นไกด์ระดับแรงค์ต่ำเสมอ

เฮ้อ...

เอาลิสถอนหายใจ รู้สึกเสียดายที่สิทธิพิเศษสำหรับเอสเปอร์แต่เติมของเขานั้นหายไปกับร่างเก่า ไม่ว่าจะที่พักฟรี หรือเงินเดือนประจำตำแหน่งตามระดับ ที่แม้จะเป็นแค่เอสเปอร์ระดับ E อย่างเขาก็มีเงินเดือนไม่น้อย ส่วนตอนนี้เขาทำได้เพียงปลอบใจตัวเองว่ามีชีวิตอยู่ก็ดีมากแล้ว

จะว่าไป ร่างเก่าของเขานอกจากร่างกายแข็งแรงกว่าคนทั่วไปแล้ว เขากลับไม่มีพลังพิเศษอื่นอีกจึงไม่เคยถูกเรียกตัวไปจัดการกับสัตว์ประหลาดที่มีระดับสูง ทำได้เพียงออกล่าบริเวณใกล้ตัวเมืองเท่านั้น แต่มาคิดดูตอนนี้ การที่เขาได้ร่างใหม่นี้มาอาจจะเกี่ยวกับพลังที่ไม่เคยปรากฎออกมานั่นก็ได้

ถึงตอนนี้จะไม่ได้ถูกจัดเป็นบุคคลพิเศษอีก แต่ไหนๆก็ไหนๆ เมื่อมีชีวิตอีกครั้งก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ต่อไป

ต้องปั้นหน้ายิ้มพบกับลูกค้าหัวงูทุกวัน... เวรเอ้ย!