All Chapters of ไกด์! ผมเหรอ?!: Chapter 71 - Chapter 80

“พี่” เสียงหวานที่ร้องเรียกทำเอาพันเอกคาสเวลที่กำลังหงุดหงิดกลับมาอารมณ์ดีอีกครั้งพันเอกเข้ามาในห้องแล้วก็เข้าไปโอบเอวเอลิสทันที เขาไม่ได้ใกล้ชิดสนิทสนมกับไกด์ตัวน้อยของเขามาหลายวันแล้ว ทุกวันทำได้แค่นั่งพูดคุยกันไม่กี่ประโยค เขาก้มหน้าลงซุกซบช่วงคอของอีกฝ่ายเพื่อสูดดมกลิ่นกายให้หายคิดถึง“ประชุมเป็นยังไงบ้าง” เอลิสถาม ท่าทางเหมือนแมวน้อยขี้สงสัยทำให้พันเอกจับหอมไปทีหนึ่งพันเอกไล่เจ้าเสือที่นอนอยู่บนโซฟาออกไปก่อนจะนั่งลงแทนที่แล้วดึงเอลิสลงบนตัก เขาเล่าเหตุการณ์ในที่ประชุมคร่าวๆ ในเมื่อมีเวลาว่างสามวันเขาจึงได้ปรึกษาเรื่องการขโมยข้อมูลที่ทางสโมสรได้ขอเอาไว้“ยังไม่มีใครติดต่อเข้ามาเลยครับ” เอลิสพูดยังไม่ทันจบโทรศัพท์เครื่องใหม่ของเขาก็ดังขึ้นโทรศัพท์เครื่องนี้แม้แต่พันเอกยังไม่มีเบอร์โทรศัพท์ของเขาด้วยซ้ำ แต่กลับมีคนโทรเข้ามาได้ เอลิสขมวดคิ้วหันมองพันเอก อีกฝ่ายก็บอกให้กดรับสาย“ครับ”

“พวกเราต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอครับ” พันโทซาเวทพูดขึ้นมา แม้ปากจะพูดไปแบบนั้นแต่แววตาพราวระยับกับรอยยิ้มนึกสนุกที่แต่งแต้มมุมปากทำให้รู้ว่าเขารู้สึกสนใจสิ่งที่จะทำต่อจากนี้เป็นอย่างมากพวกเขามาหาพันเอก แน่นอนว่าเพื่อเตรียมตัวช่วยเอลิสในการขโมยข้อมูล แต่การจะออกไปทั้งแบบนี้คงโดนจับได้ตั้งแต่ก้าวขาเข้าไปในอาคารของสำนักบริหารงานวิจัยแล้วพันโทซาเวทนำกระเป๋าใบใหญ่ออกมาจากความว่างเปล่า พลังของเขาไม่ใช่แค่ใช้อำพรางกายแต่ยังใช้ซ่อนสิ่งของไม่ให้ใครเห็นได้ด้วย ภายในกระเป๋าย่อมเป็นชุดทหารชุดหนึ่งที่ดูจะขนาดเล็กไปมากเมื่อเทียบกับร่างกายของเอสเปอร์ เอลิสย่อมรู้ว่านี่เป็นชุดของเขาเมื่อได้รับชุดเอลิสก็วิ่งไปเปลี่ยนทันที เขาค่อนข้างคิดถึงชุดทหารสีดำแบบนี้ พวกมันมีช่องสำหรับใส่อุปกรณ์มากมาย อีกทั้งยังขยับเคลื่อนไหวได้สะดวก เมื่อรวมร่างกับแมวขาวก็จะได้คล่องตัวขึ้นด้วย ส่วนชุดประจำตำแหน่งของไกด์ค่อนข้างเรียบง่ายไปหน่อย เสื้อเชิ้ตสีขาวตะเข็บดำกับกางเกงขายาวสีดำ รูปลักษณ์ของมันไม่ต่างจากชุดพน

ทหารทุกนายย่อมต้องถูกฝึกให้หาแนวทางการแก้ไขจุดบกพร่องของร่างจิต ที่สภาสูงถึงกับมีศูนย์ให้คำปรึกษาในเรื่องนี้โดยเฉพาะด้วยซ้ำ แต่ไม่ใช่ทุกคนที่ได้รับผลกระทบในด้านลบร้ายแรง บางคนเพียงแค่อาจจะกินมากขึ้นหน่อย หรือสายตาสั้นลงจนต้องพกแว่นตาติดตัวเท่านั้น“เจ้าฟีลิกซ์นี่ก็เหมือนกัน ผมหมายถึงพันตรีอาย ผีเสื้อกลางคืนของเขาใช้รวมร่างในตอนกลางวันลำบาก ไม่งั้นจะเอาแต่นอนท่าเดียว ยังดีที่ผีเสื้อตัวนั้นดูเหมือนจะรวมร่างแบบเข้า ๆ ออก ๆ เป็นพัก ๆ ได้ก็เลยไม่มีปัญหาถ้าอยากเรียกใช้พลังในตอนกลางวันเท่าไหร่” แม้จะรู้ว่าเพื่อนตัวเองอยู่ในสายพันโทซาเวทก็ยังคงนินทาให้เอลิสฟังอยู่ดีในที่สุดพวกเขาก็มาถึงห้องปฏิบัติการวิจัยเคมีคลื่นสมองที่ว่าแล้ว ห้องนี้ระบบล็อกไม่ซับซ้อนเป็นแค่ที่สแกนบัตรธรรมดา พันตรีอายที่คุมอยู่ภายนอกสามารถแฮกเข้าระบบได้อย่างง่ายดายเอลิสย่อมไม่เคยสำรวจห้องนี้มาก่อน ในตอนที่เขามามีหลายห้องที่กำลังวิจัยงานสำคัญจึงเข้าเยี่ยมชมไม่ได้ และหนึ่งในนั้นก็คือห้องนี้นี่เอง

ทางด้านเอสเปอร์ชายสถานการณ์ดีกว่ากันอยู่มาก เขามีพลังธาตุลม อีกทั้งร่างจิตเป็นเหยี่ยวที่มีพลังสายตาที่ดี เขาสามารถสร้างสายลมโหมพัดเบี่ยงทิศทางของเหล็กได้ทุกชิ้นในเมื่อใช้การสะกดจิตที่เป็นรูปแบบพลังที่ทรงพลังที่สุดของไกด์ไม่ได้เอลิสจึงทำได้เพียงควบคุมสิ่งของพลังจิตกวาดไปรอบด้านแล้วหอบเอาทุกอย่างโยนเข้าใส่เอสเปอร์ทั้งสองคนตรงหน้า ยิ่งใช้พลังเอลิสยิ่งนึกสนุก เขาถึงกับยกของชิ้นใหญ่ขึ้นแล้วโยนไปที่ฝ่ายตรงข้าม อีกฝ่ายก็ไม่น้อยหน้า พวกเขาหลบและพยายามโจมตีเอลิสไปด้วยใบมีดสายลมไม่อาจสร้างรอยขีดข่วนให้โล่พลังจิตของเอลิสที่สร้างไว้รอบตัว มันป้องกันได้แม้กระทั่งพายุที่กวาดเอาทุกอย่างที่เอลิสขว้างไปรอบห้องคืนกลับมา แต่สิ่งที่เป็นปัญหาคือการระเบิดของลูกไฟโล่พลังจิตสั่นสะเทือนไปตามแรงระเบิด เมื่อเห็นเอลิสชะงักไปชั่วครู่เพราะเรื่องนั้นเอสเปอร์หญิงจึงส่งลูกไฟไปโจมตีทีเดียวนับสิบ ๆ ลูก เธอไม่หวังที่จะเอาชนะ แต่เธอต้องโจมตีเพื่อให้เอลิสไม่มีสมาธิพอที่จะควบคุม

“ทางฝั่งพี่เป็นยังไงบ้าง” ในที่สุดเอลิสก็เล่าเรื่องของตัวเองจบและหันกลับไปถามเรื่องราวของพันเอกบ้าง“ก็ไม่มีอะไร คราวก่อนขัดแย้งกันเรื่องส่วนแบ่งสัตว์ประหลาดนิดหน่อยก็เลยไปตกลงกันใหม่” พันเอกคาสเวลพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่ใช่เรื่องสำคัญนักเอลิสเห็นว่าพันเอกดึงเอสเปอร์ทางฝั่งนี้ไปแทบหมดก็ไม่ค่อยมั่นใจว่าเรื่องจริงหรือเปล่า แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายปลอดภัยดีและไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้เขาจึงไม่ได้เซ้าซี้ถามต่อส่วนทางด้านพันตรีอายสะอึกไปกับคำตอบของพันเอกเมื่อครู่ ขณะที่กำลังบอกทางให้พันโทซาเวทในสายจนบอกทางผิดจนเกือบถูกจับได้ เขาบอกเส้นทางที่ถูกต้องไปให้อีกครั้งก่อนจะมองค่าเสียหายที่ทางเมืองหลวงที่ 2 ส่งรายการประเมินคร่าวๆมาให้ตึกทั้งแถบถล่มไปร่วมสี่ห้าหลัง อาคารอีกสิบกว่าแห่ง ถนนหนทางไม่ต้องพูดถึง เละเทะไม่มีชิ้นดีผู้คนบริเวณนั้นถูกอพยพไปตั้งแต่แรกเพราะคนที่ขับรถให้พันเอกส่งแจ้งเตือนไปให้ก่อนหน้านั้นแล้ว ผู้มีพลังไฟทั