All Chapters of Dirty Affair : Chapter 31 - Chapter 40

Ang lalaking iyon—na ni hindi man sumagot sa aking magalang na mensahe noong nakaraang anim na buwan—ay nanatiling tahimik matapos makatanggap ng larawan ko na nasa panloob lamang. Sa wakas, nakatulog ako nang magulo, na tila nasa impiyerno at pinagmamasdan ng kanyang matang mapanghusga. Halos sumikat na ang araw nang umugong ang aking telepono. Mabilis ko itong kinuha, na nagdarasal na sana ay hindi siya. Si Max pala. “Mahal,” bati niya na may seryosong tono. “Bakit mo ako iniwan sa ere kagabi? Hindi mo sinagot ang tatlong huling mensahe ko. Nakatulog ka ba?” “Oo... nakatulog ako,” pagsisinungaling ko habang nanginginig ang aking boses. “Pagod na pagod lang ako. Patawad, Max.” “Ayos lang. Pakinggan mo ako—kailangan ko ng malaking pabor. Nagkasakit ang aming drayber, at darating ang aking Ama sa loob lamang ng isang oras. Maaari mo ba siyang sunduin sa paliparan? Magpapatakbo sana ako ng sasakyan, ngunit ayaw niya roon, at

Ang Ama ng aking Kasintahan –part 2 SI NATALYA Sa sandaling iyon na lumingon siya at tumingin sa pinto, tila nawalan ng hangin ang buong pasilyo. Hindi nagulat si Maximilian; tila isang lobo na sa wakas ay natagpuan na ang kanyang huli. Nagtagpo ang aming mga mata sa siwang ng pinto. Sa sandaling iyon, tila nakita ko ang pagnanasa na naglalagay sa panganib ang lahat—ang pagkakaibigan, ang pamilya, at ang katapatan. Napahinto ako at tumakbo. Wala akong sinabi. Tumatakbo lamang ako. Pumasok ako sa silid ni Max, isinara ang pinto, at ikinandado ito habang nanginginig ang aking mga kamay. Napahilig ako sa pinto habang humihingal. Ang aking damit ay tila masikip at nakakasakal, kaya hinila ko ito nang mahigpit sa aking katawan upang itago ang aking sarili sa nakita ko. Si Maximilian. Ang ama ng aking kasintahan. Ang kagalang-galang na tao sa mundo ng negosyo. Nakita ko siya—na hawak ang kanyang pag

Limang Aral – part 2 SI CLARA Ang biyahe pauwi ay tila isang panaginip—tanging mga ilaw ng lungsod at ang natitirang init sa aking pusod ang aking nadarama. Sa bawat paggalaw ko sa loob ng aking sasakyan, tila naaalala ko si Tyler—ang bigat ng kanyang katawan, ang amoy ng kanyang balat, at ang paraan ng kanyang pagpaparamdam sa akin ng mga bagay na hindi ko kailanman naramdaman. Pakiramdam ko ay hindi na ako ang aking sarili. Ako ang anak ng Senador—ang mahinhin at iginagalang na dalaga. Ngunit ngayon... magulo ang aking buhok, at tila hindi na tumitigil ang tibok ng aking puso. Pagpasok ko sa tahanan, tila nabibingi ako sa katahimikan. Wala pa si Julian. Inilapag ko ang aking susi at nagtungo sa kusina upang uminom ng tubig—anumang bagay upang mapakalma ang aking sarili. Biglang umugong ang aking telepono. Si Ashley. Ang aking matalik na kaibigan. Ang taong nagtulak sa akin sa lahat ng ito. “Nagawa mo ba?” tanong niya agad

Limang Aral – part 4 SI CLARA Hindi na ako nagdalawang-isip. “Paumanhin po,” bulong ko at ibinigay kay Julian ang mikropono. Tumakbo ako palayo. Sa banyo, sa wakas ay tahimik na. Humarap ako sa salamin. Tila hindi na ako ang aking sarili. Nanlaki ang aking mga mata. Ang damit na iyon—tila isang bigat na hindi ko kayang dalhin. Nanginginig ang aking mga kamay habang tinatawagan ko si Ashley. “Paano siya nakapasok, Ash?” bulong ko nang matindi. “Nakaupo siya sa harap ko! Sabi mo aayusin mo!” “Ano?” gulat na gulat si Ashley. “Seryoso ka ba? Nandoon siya?” “Pumasok siya na may dalang kahon na itim! Tumingin siya sa akin! Tila pag-aari niya ang lahat! Nasaan ang mga guwardiya?” “Hindi ko alam,” wika ni Ashley. “Pumunta ako sa pinuno ng seguridad. Ipinakita ko ang larawan. Sinabi kong mapanganib siya. Nangako silang hindi siya papapasukin.” “Nagsisinungaling sila... o napakatalino ni Tyler,” bulong k

Bigla kong naramdaman ang pagnanais na tumakbo—ang bagay na alam kong pinakamahusay kong gawin. Ngunit hindi ko maaaring lalong inisin si Julian. Sa aking tabi, bumalik na sa dating anyo ang aking kasintahan—ang magaling at kaakit‑akit na pulitiko. Lumapit siya sa mikropono upang takpan ang aking nanginginig na pagtatanghal gamit ang kanyang sanay at mayabang na pagpapakumbaba. “Patawad po sa aking magandang mapapangasawa,” sabi ni Julian, ang boses ay punong‑puno ng huwad na pagmamahal na laging nagpapakirot sa aking balat. “Si Clara ay laging medyo… mahiyain sa pakikisama. Sa palagay ko, may mga babae lamang na hindi likha para sa pansin ng lahat.” May bahagyang tawanan sa buong silid. Ito ay isang tahimik na paalala na para sa kanya, mahina ako. Namula ako sa kahihiyan, ngunit ang tawanan ay biglang hindi ko na narinig—dahil papalapit na siya sa akin. Si Tyler Wills ay naglalakad patungo sa akin nang dahan‑dahan, may tiwala at dahan‑dahang