Semua Bab Vampiri Terk Ettim, Şimdi Çok Pişman Oldu: Bab 1 - Bab 10

Elena'nın Bakış AçısındanJason'ın yüzü bir anlığına sertleşti, ardından kısa ve keskin bir kahkaha attı."Saçmalama. Bu bir ittifak evliliği, öylece çekip gidemezsin."Yataktan kalktı ve ellerini yüzüme koydu.Bu mesafeden boynundaki ruj izini görebiliyor ve tenindeki parfümün keskin kokusunu alabiliyordum.İstem dışı bir şekilde geri çekildim, dizlerimin üzerine çöktüm ve kusma hissi ile boğazım düğümlendi.Jason ellerini sıktı. Yüz ifadesi karardı."Ne oldu? Başka bir kadınla birlikte olmamdan mı iğreniyorsun?"Üzerimde dikildi, boşanma sözleşmesini eline alıp küçümseyen bir bakış attı."Bu evlilik senin fikrindi. Yalvarmıştın, hatırlıyor musun? Benimle evlenmekte ısrar eden sendin, şimdi gelmiş benden boşanmak mı istiyorsun?"Evrakları paramparça etmesiyle kağıt parçaları konfeti gibi üzerime yağdı.O zamanlar, onunla olmak için ailemle bağlarımı koparmıştım.Babam beni uyarmıştı. Eğer onun isteklerini uygulamak yerine bir vampirle ittifak kurmayı seçersem, eve geri dön

Elena'nın Bakış AçısındanKemiklerime işleyen bir soğukla uyandım.Havada hafif metalik bir koku vardı. Oda boştu, benim için tek bir lamba bile yakılmamıştı.Hâlâ hayatta olduğumun farkına varmam uzun sürdü; uzun bir süre beyaz tavana bakakaldım.Altımdaki kan çoktan soğumuş, yapışkan ve mide bulandırıcı bir hal almıştı.Gözlerimi kapattım. Göğsüm mühürlenmiş gibiydi ama ağlayacak gözyaşım kalmamıştı.Benim için doktor bile çağırmamıştı.Yatağın kenarından tutunup tüm gücümü kullanarak doğruldum.Vücudum boşalmış gibiydi, sanki içimde hiçbir şey kalmamıştı.Soğuk duvara tutunarak yavaşça ilerledim; her adımım sanki boşlukta yürüyormuşum gibiydi. Görüşüm dalgalar halinde karardı, bacaklarım beni zar zor taşıyordu ama yine de uzun koridorda ilerlemeye devam ettim.Merdiven boşluğuna ulaştığımda yarı açık kapıdan seslerini duydum.Kapı tamamen kapalı değildi. Aralıktan sıcak, altın rengi bir ışık sızıyordu; son derece parlaktı.Jason'ın kahkahası yumuşaktı; az önceki sertliği

Jason'ın Bakış AçısındanO gece pek uyuyamadım. Rüya görmedim ama sürekli uyanıyordum; adını koyamadığım huzursuz tedirginlikten kurtulamıyordum.Yatağımda bir o yana bir bu yana dönüp durdum, gözlerim açılıp kapanıyordu ve aklımdan sürekli geçen tek şey, Elena'nın gitmeden önce bana bakış şekliydi.Böyle terk etmek hiç ona göre değildi. On yıl boyunca hiç bu kadar sessiz, bu kadar sakin olmamıştı. Her zaman ağlamış, çığlık atmış, cevaplar istemişti; en çaresiz anlarında bile bana sarılıp kalmıştı.En kötü anlarında bile gözlerinde her zaman inatçı bir ateş yanardı.Bu sefer ise hiçbir şey yoktu.Gözlerindeki o boşluk, beni anlam veremediğim şekilde tedirgin etti; anlam vermek de istemiyordum.Kaşlarımı çatarak oturup saate baktım. Sabahın üçüydü. Malikanede sessizlik hakimdi.Düşünmeden kalktım, ne kadar hızlı yürüdüğümün bile farkına varamadan kapısının önüne gelmiştim.Bir saniye durakladım. Sonra kapıyı itip açtım.Kilitli değildi.Işık yandı ve her şey gözlerimin önüne

Jason'ın Bakış AçısındanBabasını bir daha aramaya çalışmadım.İstemediğimden değildi, ulaşamıyordum.Çalışma odamda telefon ekranına bakıyordum ki sonunda ekranı başka bir isme kaydırdım.Elena.Sabahın erken saatlerinden gece yarısına kadar onun numarasını defalarca aradım ama hat kesilmişti. Her denememde aynı soğuk, mekanik sesli mesajla karşılaştım.Ortadan kaybolmuştu. Sanki dünyadan tamamen silinmiş gibi.Ekrana uzun süre baktım, telefonu avucumda daha sıkı kavradım. İçime gömdüğüm o tedirginlik, yüzeye çıkmak için çırpınıyordu.Sonra bir koku aldım, havada hafif bir iz.Kan.Kokuyu takip ederek çalışma odasından çıktım, koridordan geçip merdivenlerden çıktım. İz orada daha belirgin hale geldi. Halının üzerinde soluk, koyu bir leke vardı; biri onu temizlemişti ama beni kandıracak kadar iyi değil.Onun kanıydı.Elena o gece uyanmış olsaydı tek başına bir hastaneye sürünerek giderdi.***Hastanenin ışıkları göz kamaştırıcıydı. Antiseptik kokusu her şeyi bastırıyordu.

Elena'nın Bakış AçısındanHer şey beklediğimden daha çabuk bitmişti.Boşanmanın uzayacağını düşünmüştüm. Jason'ın imzası olmadan, normal yollardan halletmek neredeyse imkânsız olmalı diye düşünüyordum.Ama babam devreye girince her şey hızla sonuca bağlandı. Yasal belgeler rekor sürede tamamlandı. Aileler arasındaki tüm bağlar tamamen koptu.Jason'ı bir daha hiç görmedim. Göz açıp kapayıncaya kadar bu evlilik geçip gitmişti.Tavandan yere kadar uzanan pencerenin önünde durup okyanusa bakarken tuhaf bir şekilde gerçeklik algımı yitirdiğimi hissettim.On yıllık evlilik, sona ermişti. Tartışma yoktu. Çekişme yoktu. Hatta bir veda bile yoktu.O günden itibaren, hiç kendime acımaya vaktim olmadı.Babam, ana işin bir kısmını doğrudan benim ellerime teslim etti. Her gün toplantılar, sözleşmeler ve projelerle dolu geçiyordu; başka hiçbir şeye yer bırakmayan acımasız bir tempoydu.O kadar uzun süre uzak kaldıktan sonra becerilerim paslanmıştı. Bazı içgüdülerim yavaşlamıştı; bazı kararl