《มิติจันทรา เหนือกาลเวลา》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

ตอนที่ 12 : “อสูรเหล็กแห่งกาลเวลา” เสียงเครื่องจักรคำรามก้องทั่วห้องใต้ดิน แสงสีแดงกระพริบวูบวาบไปทั้งสถานี หุ่นยนต์สีดำสูงเกือบสามเมตร ค่อย ๆ ก้าวออกมาจากวงแหวนพลังงาน ตึง...พื้นโลหะสั่นสะเทือนทุกครั้งที่มันขยับ เสี่ยวอวี้ทรุดลงกับพื้นทันที “มะ...มัน...มันมี่ชีวิต”เสิ่นจือเหยียนเองก็หน้าซีด แม้พยายามรักษาสีหน้าเพียงใด แต่ภาพ “อสูรกายเหล็ก” ตรงหน้า ก็เกินกว่าสติคนยุคโบราณจะรับไหว และที่สำคัญ เขาไม่รู้ว่าเพราะสาเหตุใด หัวใจของตนจึงเหมือนโดนบีบรัดจนรู้สึกเจ็บขนาดนิ้มีเพียงหลี่จวินเหิงที่ยังนิ่ง แม้สายตาจะฉายแววสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด“เอลล่า...วิเคราะห์”“กำลังตรวจสอบค่ะ” หน้าจอข้อมูลจำนวนมหาศาลไหลผ่านอย่างรวดเร็ว“ระบุได้แล้วค่ะ เป็นหน่วยรักษาเส้นเวลา รุ่น Guardian-X7”“หน้าที่?”“กำจัดสิ่งผิดปกติที่ส่งผลต่อประวัติศาสตร์ค่ะ”“มันโผล่มาได้ยังไง”“ดิฉันคาดว่า เป็นเพราะการพยายามเปิดประตูมิติของลัทธิเทียนเสวียน ทำให้มันจับสัญญาณและทราบพิกัดเราได้ค่ะ”เสี่ยวอวี้แทบร้องไห้ “พวกเราเป็นสิ่งผิดปกติหรือขอรับ”“ใช่” จวินเหิงและเอลล่าตอบพร้อมกัน“ตอบเร็วเกินไปแล้วนะขอรับ” เสี่ยวอวี้คล้ายร่ำ ๆ

ตอนที่ 14 : “ผู้ที่ไม่ควรมีอยู่ในประวัติศาสตร์” ห้องทั้งห้องเงียบงัน มีเพียงเสียงระบบดังแผ่วเบา [ตรวจพบความผิดปกติของเส้นเวลา][จุดศูนย์กลางการเปลี่ยนแปลง : เสิ่นจือเหยียน] เสี่ยวอวี้ชี้ที่ตัวเอง “ไม่ใช่ข้า ใช่ไหมขอรับ”“ไม่ใช่” หลี่จวินเหิงกล่าวเสียงเบา แต่แฝงด้วยความกังวล“โล่งอก...” จากนั้นบ่าวหนุ่มก็หันไปมองผู้เป็นนายช้า ๆ ก่อนหน้าซีดอีกรอบ“เดี๋ยวนะ...คุณชายต่างหาก!?” เสิ่นจือเหยียนเอง ยังนิ่งค้าง เขามองชื่อของตัวเองบนแผนที่เวลาเงียบ ๆ ราวกับไม่เข้าใจ“เหตุใดจึงเป็นช้า...”หลี่จวินเหิงหรี่ตามองข้อมูลจำนวนมหาศาลที่ไหลผ่านตรงหน้า ก่อนสีหน้าจะค่อย ๆ เปลี่ยนไป“เอลล่า เปิดประวัติศาสตร์เดิมของเขา”“รับทราบค่ะ”หน้าจออีกด้าน ปรากฎข้อความจำนวนไม่น้อยกว่าก่อนหน้า [เสิ่นจือเหยียน : นักปราชญ์ยุคราชวงศ์เฉิง][สอบได้อันดับที่ 17][เสียชีวิตอายุ 29 ปี] ห้องทั้งห้องเงียบสนิททันที แทบจะไม่ได้ยินแม้เสียงหายใจด้วยซ้ำเสี่ยวอวี้อ้าปากค้าง “คุณชาย...ตะ..ตายตอนยี่สิบเก้า?”เสิ่นจือเหยียนชะงักไปเล็กน้อย แม้รู้อยู่แล้วว่ามนุษย์ต้องตาย แต่การเห็น “วันตายของตัวเอง” ชัดเจนอยู่ตรงหน้า—ความรู้สึกนั้

ตอนที่16 : “แผนลวงแห่งอนาคต” ภายในห้องโถงเงียบกริบ คำพูดของอ๋องห้ายังลอยค้างในอากาศ“เกรงว่า...ท่านคงออกจากจวนนี้ได้ยากแล้ว”เสี่ยวอวี้ที่แอบรออยู่ข้างนอกถึงกับขาอ่อน อีกฟากของมิติ จวินเหิงมีสีหน้าเย็นเฉียบ จนเอลล่ายังไม่กล้าเอ่ยอะไร นอกจากรายงานผลอย่างรวดเร็ว“รอบจวนมีคนติดอาวุธทั้งหมด สามสิบหกคนค่ะ”“อาวุธอะไรบ้าง รายงานมาให้หมด” จวินเหิงเอ่ยถามเสียงเครียด“ดาบ หน้าไม้ และพลธนูบนหลังคาค่ะ คุณชายหลี่”“โอเค หมอนั่นตั้งใจฆ่าจริง ๆ” จวินเหิงมองภาพจากโดรนที่อยู่เหนือหลังคาจวน แล้วคำนวณเส้นทางหลบหนีอย่างรวดเร็ว แต่ปัญหาคือ—เขาไม่สามารถข้ามมิติไปช่วยได้โดยตรงอย่างน้อย...ตอนนี้ก็ยังไม่ได้ เขากำหมัดแน่น ในห้องโถงเสิ่นจือเหยียนยังนั่งนิ่ง แม้รู้ว่า ตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย แต่สีหน้ากลับไม่เปลี่ยนเลยสักนิดอ๋องห้ามองเขาด้วยแววตาชื่นชมเล็กน้อย “ใต้เท้าเสิ่นกล้าหาญกว่าที่ข้าคิดไว้มาก”“ข้าเพียงไม่ชอบถูกข่มขู่” นักปราชญ์หนุ่มยกถ้วยชาขึ้นมาจิบ ท่าทางสงบเยือกเย็นไม่ต่างกับฝ่ายตรงข้าม“น่าเสียดาย” อ๋องห้ายิ้มเย็น ยกชาขึ้นมาจิบเช่นกัน สายตาคมกริบ จ้องไปที่ใบหน้าอีกฝ่ายไม่วางตา“โลกนี้ คนมีอำ

ตอนที่ 18 : “ระยะห่างที่เริ่มสั้นลง” คืนนั้น ห้องพักที่มีเส้นแบ่งมิติคั่นคลางเงียบผิดปกติหลังกลับจากจวนอ๋องห้า เสื่อจือเหยียนแทบไม่ได้พูดอะไรเลย เมื่อตอนเย็น เขาก็ถือตะเกียบค้าง โดยคีบอาหารไว้ แต่ไม่ได้กิน จนเสี่ยวอวี้ถาม เขาจึงนำมันใส่ปาก เพียงไม่กี่คำณ เวลานี้ เขานั่งอยู่ข้างหน้าต่าง ทอดสายตาออกไปยังเบื้องนอกที่ว่างเปล่าแสงจันทร์สีเงินสาดผ่านใบหน้าเรียบนิ่ง แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความคิดมากมายจวินเหิงมองอีกฝ่าย ผ่านกำแพงมิติเงียบ ๆ ก่อนถอนหายใจเบา ๆ“ยังคิดเรื่องวันนี้อยู่เหรอ จือเหยียน”เสิ่นจือเหยียนไม่ตอบทันที ผ่านไปครู่หนึ่ง จึงเอ่ยเสียงเบา “อืม...”“นายกำลังกลัว?”เขาหลุบตาลงเล็กน้อย “ข้าไม่เคยกลัวเพื่อตนเอง”“แล้วตอนนี้?” จวินเหิงถามต่อเสิ่นจือเหยียนเงียบไป ก่อนตอบเสียงแผ่ว “ข้ากลัวเจ้าจะเดือดร้อนเพราะข้า”หลี่จวินเหิงชะงัก หัวใจพลันอ่อนยวบอย่างประหลาดเจ้าคนนี้นี่นะ...ต่อให้ตัวเองเกือบตาย ก็ยังคิดถึงคนอื่นก่อนเสมอเขาหัวเราะเบา ๆ “นายนี่ เข้าใจยากจริง ๆ”“เพราะเหตุใด”เสิ่นจือเหยียนมองมาทางชายหนุ่ม“คนทั่วไป เวลาเจอเรื่องแบบนี้ จะห่วงตัวเองก่อนเสิ่นจือเหยียนเบือนหน้ามอ

ตอนที่ 20 : “เหนือกว่ามิตรภาพ” “เอลล่า!!! เธอวิเคราะห์อะไรออกมาเนี่ย ฮ่า ๆๆๆๆๆๆๆ”เสิ่นจือเหยียนแทบลุกหนีทั้งที่มือยังแตะกำแพงมิติอยู่ ใบหน้าขาวจัด แดงขึ้นทันทีจนลามถึงใบหูเสี่ยวอวี้ถึงกับเอามือปิดหน้า “พูดเรื่องใดออกมาขอรับนั่น”เอลล่ากลับตอบเสียงจริงจัง “ดิฉันเพียงรายงานผลการคำนวณค่ะ”“ไม่ต้องคำนวณเรื่องเช่นนี้ได้หรือไม่” เสิ่นจือเหยียนกล่าวงึมงำจวินเหิงหัวเราะจนไหล่สั่น นานมากแล้วที่เขาไม่ได้ขำจนหยุดไม่ได้แบบนี้โดยเฉพาะตอนเห็นเสิ่นจือเหยียนทำหน้าจะหนี แต่หนีไม่ได้ เพราะยังต้องช่วยพยุงเสถียรภาพมิติอยู่ น่ารักเกินไปแล้วจริง ๆ “เจ้าหยุดหัวเราะเดี๋ยวนี้” เสิ่นจือเหยียนกัดฟันกล่าวเบา ๆ“โอเค ๆ “ จวินเหิงพยายามกลั้นยิ้ม แต่ดวงตายังฉายแววที่เต็มไปด้วยความขบขัน “ฉันไม่ได้ตั้งใจหัวเราะนะ”“สีหน้าเจ้าบอกอีกอย่าง”“ก็...ยอมรับ ว่าตลกนิดหน่อย”“...”เสี่ยวอวี้พึมพำเบา ๆ “ข้าว่าหากกำแพงไม่พัง วันนี้หัวใจของคุณชายก็คงพังก่อน...”“เสี่ยวอวี้!!!”“ข้าผิดไปแล้วขอรับ” เด็กหนุ่มกล่าว พลางถอยหลังก้าวใหญ่ สองสามก้าวเพื่อออกห่างจากผู้เป็นนายแม้บรรยากาศจะวุ่นวาย แต่แสงสีทองรอบกำแพงมิติ กลับเริ่มนิ