《มิติจันทรา เหนือกาลเวลา》全部章節：第 31 章 - 第 36 章

ตอนที่ 31 : “คนสำคัญ” จวินเหิงหันมาเห็นพอดี “ระวัง!! “ เขาตะโกนสุดเสียงทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป เสิ่นจือเหยียนเพิ่งหันมาตามเสียงเรียก...ลูกธนูก็พุ่งเข้ามาใกล้ จนแทบหลบไม่ทันแล้วเสี่ยวอวี้ร้องลั่น “คุณชาย!!!”และในเสี้ยววินาทีนั้น ร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาขวางทันทีฟิ้ววววว...ฉึก!!! เสียงคมธนูพุ่งฝ่าอากาศ ดังแหลมตรงเข้าหาอีกฝ่ายทันทีเสียงคมธนูแทงทะลุเนื้อดังชัดเจน จนห้องทั้งห้องเงียบลงทันทีเสิ่นจือเหยียนเบิกตาค้าง เพราะคนที่ยืนบังเขาอยู่ คือ หลี่จวินเหิงเลือดสีแดงค่อย ๆ ไหลซึมออกจากไหล่ข้างซ้าย ลูกธนูปักลึกอย่างน่าตกใจเอลล่าร้องลั่นทันที “สัญญาณชีพเสียหาย!”เสี่ยวอวี้หน้าซีดเผือด “เลือด! เลือดออกแล้วขอรับ”เสิ่นจือเหยียนรีบประคองอีกฝ่ายทันที “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ”จวินเหิงกัดฟันแน่น แม้สีหน้าจะซีดลงเล็กน้อย แต่ยังฝืนยิ้ม “นายไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” หัวใจของเสิ่นจือเหยียนสั่นรุนแรงทันที“ผู้ใดใช้ให้เจ้ามารับแทน”“ถ้าไม่รับ...”จวินเหิงหอบเบา ๆ “ตอนนี้นายคงล้มไปแล้ว“เจ้า--!” คำพูดทั้งหมดติดค้างในลำคอ เพราะมือของจวินเหิงเย็นลงชัดเจนอีกฝ่ายเจ็บจริงอ๋องห้าหัวเราะดังลั่น “น่าสนใจ” ดวงตาเขาเต็

ตอนที่ 33 : “เดิมพันด้วยชีวิต” เสียงเครื่องจักรดังกึกก้องไม่หยุด ห้องใต้ดินเริ่มพังลงที่ละส่วน เศษหินร่วงล่นรอบด้าน ราววันสิ้นโลก แต่สายตาของหลี่จวินเหิงยังคงจับอยู่ที่อ๋องห้าเพียงคนเดียวอีกฝ่าย ยืนอยู่กลางแสงสีทอง พลังงานมหาศาลหมุนรอบกาย ดวงตาเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง และเสียสติ“ข้า...คือผู้ถูกเลือก” อ๋องห้าหัวเราะลั่น “พลังแห่งสวรรค์กำลังตอบรับข้า!!!”เอลล่าถึงกับพึมพำ “ตอบรับบ้านคุณสิคะ...มันกำลังจะระเบิดต่างหาก...”เสี่ยวอวี้พยักหน้ารัว ๆ “ข้าเห็นด้วย!!จวินเหิงสูดลมหายใจลึก ก่อนเปิดใช้งานอุปกรณ์ในมือทันที ติ๊ด— แท่งโลหะสีเงิน เริ่มกางออกช้า ๆ วงแหวนพลังสีฟ้าหมุนรอบตัวมันเอลล่ารายงานทันที “เครื่องตัดคลื่นมิติเริ่มทำงานค่ะ”“เสถียรภาพ???”“ต่ำมากค่ะ!!!”“ดี...”“ดีตรงไหนคะ!?” ชายหนุ่มไม่ตอบ เพราะตอนนี้ เขากำลังคำนวณทุกอย่างในหัวอย่างรวดเร็ว เพราะหากพลาดนิดเดียว...ประตูเวลาอาจจะระเบิดพร้อมกัน ทั้งสองยุคและทุกคนจะตายหมด เสิ่นจือเหยียนมองแผ่นหลังของเขานิ่ง ก่อนกำมือแน่น ปลายเล็กจิกเข้าไปในเนื้อเขาเกลียดความรู้สึกนี้ ความรู้สึกที่ช่วยอะไรไม่ได้ ทั้งที่อีกฝ่ายกำลังเสี่ยงชีวิตอย

ตอนที่ 35 (บทสรุป) : “เหนือกาลเวลา” ทุกอย่างขาวโพลน ไร้เสียง ไร้แรงโน้มถ่วง เหมือนโลกทั้งใบถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆหลี่จวินเหิงรู้สึกได้เพียง ความเย็นเยียบ ที่ค่อย ๆ กลืนร่างกายและสัมผัสจากมือของเสิ่นจือเหยียน...ที่กำลังหลุดหายไปทีละน้อย...“เสิ่นจือเหยียน!!!”เขาพยายามคว้าไว้สุดแรง แต่ปลายนิ้วกลับแตะได้เพียงแสงสีทอง ก่อนทุกอย่างจะดับวูบลง ติ๊ด...ติ๊ด...ติ๊ด... เสียงเครื่องมือแพทย์ดังแว่วมา เปลือกตาของจวินเหิงขยับช้า ๆ ก่อนลืมขึ้นอย่างยากลำบากแสงสีขาวของห้องพยาบาลทำให้เขาตาพร่าไปชั่วครู่จากนั้น...เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นทันที“ในที่สุดคุณก็ฟื้นค่ะ คุณชายหลี่” เอลล่า เอไอสาวผู้ชายของเขานั่นเองจวินเหิงรีบลุกพรวด “เสิ่นจือเหยียนล่ะ!?”“เดี๋ยวก่อนค่ะ...คุณเพิ่งฟื้น—““เขาอยู่ไหน!!”ห้องเงียบลงทันทีเอลล่าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเบา ๆ “...ประตูเวลาปิดแล้วค่ะ”หัวใจของจวินเหิงร่วงวูบทันที เขานิ่งค้างอยู่แบบนั้น เหมือนทุกเสียงรอบตัวหายไปหมดในพริบตา“ไม่พบสัญญาณเชื่อมต่ออีกแล้ว” เอลล่ากล่าวแผ่วเบา “สถานีวิจัยหยุดทำงานทั้งหมด...”เอไอสาว กลั้นเสียงสั่นก่อนกล่าวต่อ “และเส้นเวลา...กลับสู่สมดุลแล