Todos los capítulos de มิติจันทรา เหนือกาลเวลา: Capítulo 1 - Capítulo 10

ตอนที่ 2 (คนประหลาดจากอีกฟากเวลา) เช้าวันถัดมา เสิ่นจือเหยียนสะดุ้งตื่นเพราะเสียงประหลาดที่ดังลั่นห้อง “ตื๊ด...ตื๊ด...แบตเตอรี่ต่ำกว่า 15% กรุณาชาร์จพลังงานค่ะ” “อ๊ากกกกกกกกกกก” เสียงร้องของเสี่ยวอวี้ดังลั่นห้องแข่งกับเสียงสัญญาณนั้น เด็กหนุ่มวิ่งจากอีกฝั่งของห้องไปยังอีกฝั่งวนไปมา อย่างตื่นตะหนก พร้อมชี้ไปยัง “กล่องสีดำเรืองแสง” บนโต๊ะด้วยมืออันสั่นเทา “คุณชาย มันพูดได้ขอรับ” เสิ่นจือเหยียนกดขมับข้างศรีษะตัวเอง “ข้ารู้แล้ว เจ้าเงียบก่อนได้หรือไม่” หลี่จวินเหิงเพิ่งจะลุกออกมาจากที่นอนในสภาพหัวฟู เขาเดินมาเสียบสายชาร์จเข้ากับปลั๊กไฟ แล้วเดินไปชงกาแฟ ก่อนจะกลับมานั่งที่โซฟาข้างหน้าต่าง ทุกสิ่งเขาทำมันเป็นปกติ สงบเงียบ ท่ามกลางเสียงโหวกเหวกโวยวายจากอีกฝ่าย เขาหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นเสี่ยวอวี้ตัวสั่นเหมือนลูกนกอยู่ที่ใต้โต๊ะ “คนของนายตลกดีนะ” เสิ่นจือเหยียนปรายตามอง “อย่างน้อย เขาก็มีมารยาท ไม่หัวเราะเยาะผู้อื่นเพราะเขาด้อยปัญญา” “นายกำลังหมายถึง ฉันไม่มีมารยาทงั้นสินะ” จวินเหิงกล่าว พร้อมกลั้วหัวเราะ “เจ้าพูดจาดั่งเช่นพวกอันธพาล” เสิ่นจือเหยียนสวนค

ตอนที่ 4 “กลลวง ณ ตำหนักอ๋องห้า” จวนอ๋องห้า –ยามสาย หิมะโปรยบางเบาเหนือหลังคากระเบื้องสีดำ เสิ่นจือเหยียนก้าวลงจากรถม้า สีหน้าสงบนิ่งดังเช่นทุกครั้ง ภายในแขนเสื้อกว้าง กลับซ่อน “แท๊ปเล็ต” บางเฉียบจากโลกอนาคตรไว้แนบลำตัว พร้อมอุปกรณ์เชื่อมต่อสัญญาณอันเล็กในแขนเสื้ออีกข้าง ทำให้เขาเดินด้วยท่าทางภูมิฐานมากยิ่งขึ้นกว่าทุกครั้ง และที่สำคัญ มีหลี่จวินเหิงกำลัง “ฟังอยู่” ตลอดเวลา “ระบบสื่อสารยังเสถียร นี่มันดีกว่าที่คิดอีกนะ” เสียงของจวินเหิงดังแว่วจากหูฟังจิ๋วที่ซ่อนใต้ปกเสื้อ เสิ่นจือเหยียนสะดุ้งเล็กน้อย เขายังไม่ชินนักกับสิ่งนี้ เมื่อคืนเขาใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วยาม เพื่อทำความเข้าใจว่า เหตุใด “กล่องเล็ก ๆ” จึงพูดได้ ส่วนเสี่ยวอวี้ หลังจากเผลอได้ยินเสียงจากหูฟังเข้าโดยบังเอิญ เขาก็คิดว่ามันคือเสียงผี ทำให้เด็กหนุ่มร้องไห้เพราะความกลัวจนสลบไปยันรุ่งสาง “นายได้ยินฉันไหม” เสียงจวินเหิงดังขึ้นอีกครั้ง เสิ่นจือเหยียนสะดุ้งอีกครั้งเล็กน้อย ก่อนตอบ “ได้ยิน” “ดีมาก เอาล่ะ อย่าทำหน้าเหมือนจะไปตายอย่างงั้นสิ” จวินเหิงแกล้งพูดเสียงต่ำ ทั้งที่จริงเขาพยายามกลั้นหัวเราะคิกคักไว้

ตอนที่ 6 “ห้องลับเหนือมิติกาลเวลา” กลางดึกคืนนั้น เสียง “ติ๊ก...ติ๊ก...”ดังแผ่วอยู่ภายในห้อง ห้องทั้งห้องมืดสนิทมีเพียงสัญลักษณ์สีแดงบนผนังกำลังกระพริบช้า ๆโฮโลแกรมของเอลล่าปรากฏขึ้นเหนือเตียง สีหน้าครั้งนี้จริงจังกว่าปกติ “ดิฉันตรวจพบพลังงานบางอย่างที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วค่ะ มันมาจาก ใต้พื้นห้อง”“ใต้พื้นห้อง? ห้องนี้เนี่ยนะ?”“ใช่ค่ะ และ...มันกำลังตอบสนองต่อดีเอ็นเอของคุณ”จวินเหิงขมวดคิ้ว “บ้านบ้าบออะไรมีระบบแบบนี้”“ที่นี่ อาจะไม่ใช่แค่บ้านค่ะ มันอาจจะเป็น....” เอลล่าชะงักไปสองวินาที ก่อนฉายภาพแปลนอาคารขึ้นกลางอากาศ ชั้นใต้ดินที่ไม่เคยถูกสแกนมาก่อน ค่อย ๆ ปรากฎออกมาก ดวงตาของจวินเหิงมีประกายความประหลาดใจวูบขึ้นมาในทันที “ที่นี่มีใต้ดิน??”“ใช่ค่ะ”“แล้วทำไมเพิ่งเจอ” เขามองไปทางเอไอสาว พลางคิดว่า น่าจะถึงเวลาต้องอัพเดทระบบเธอสักทีเอลล่าสัมผัสได้ถึงความคิดนั้น เธอรีบกล่าว “ก่อนหน้านี้ระบบมันปิดอยู่นี่คะ ไม่ใช่ความผิดของดิฉันสักหน่อย”จวินเหิงกรอกตามองบนเอลล่ากล่าวต่ออย่างจริงจัง “แต่เมื่อประตูมิติเสถียรขึ้น พลังงานบางส่วนจึงเริ่มทำงาน”จวินเหิงลุกขึ้นหยิบเสื้อคลุมมาสวมอย่างรวด

ตอนที่ 8 “ประวัติศาสตร์ที่เริ่มสั่นคลอน” [แจ้งเตือน : ตรวจพบการเปลี่ยนแปลงเส้นกาลเวลา] ตัวอักษรสีแดงกระพริบบนหน้าจอไม่หยุด เสียงหัวเราะในห้องค่อย ๆ เงียบลงหลี่จวินเหิงหรี่ตามองข้อมูลตรงหน้า “เปลี่ยนแปลงระดับไหน”เอลล่ารีบประมวลผลอย่างรวดเร็ว พร้อมตอบ “กำลังตรวจสอบค่ะ...”เสิ่นจือเหยียนมองอีกฝ่ายผ่านกำแพงมิติ “เกิดสิ่งใดขึ้น”“เหมือนประวัติศาสตร์กำลังเพี้ยน” หลี่จวินเหิงกล่าวอย่างเคร่งขรึม“เพี้ยน?” ชายหนุ่มจากอีกฝั่งทวนคำ“พูดง่าย ๆ คือ สิ่งที่ควรเกิด อาจไม่เกิดแล้ว”เสี่ยวอวี้หน้าซีดทันที “โลกจะพังพินาศหรือขอรับ”“ยังไม่ถึงขั้นนั้น” จวินเหิงหัวเราะในลำคอ“แต่คำว่า ‘ยัง’ น่ากลัวมากนะขอรับ”จวินเหิงไม่ตอบ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ข้อมูลตรงหน้า ตัวเลขและเส้นกราฟเวลาไหลผ่านสายตาเขาอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้น---เอลล่าก็ฉายข้อความขึ้นกลางอากาศ [ข้อมูลประวัติศาสตร์เดิม : “เสิ่นจือเหยียน สอบได้อันดับที่ 17 ในการสอบระดับเมืองหลวง][ข้อมูลปัจจุบัน : ไม่สามารถยืนยันผลลัพธ์ได้ในขณะนี้] ห้องทั้งห้องเงียบสนิทลงทันที พร้อมบรรยากาศตึงเครียดที่ผุดขึ้นมากระทันหัน เสิ่นจือเหยียนชะงักหลังจากอ่านข้อความน

ตอนที่ 10 : “ข่าวลือในเมืองหลวง” “คุณชายขอรับ” เช้าวันหนึ่ง เสี่ยวอวี้วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในห้อง จนเกือบสะดุดธรณีประตู“เกิดเรื่องแล้วขอรับ!!” เสียงตะโกนมาก่อนตัวเสมอ จนทั้งจวินเหิง และเสิ่นจือเหยียนเริ่มเห็นเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้วชายหนุ่มในชุดโบราณสีฟ้าเงยหน้าจากตำรา“ครานี้ ผู้ใดจะฆ่าข้าอีก” เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเช่นเคย“มิใช่ขอรับ แต่แย่ไม่แพ้กัน” บ่าวน้อยหอบหายใจ พลางเอามือกุมซี่โครงเสิ่นจือเหยียนถอนหายใจแรง “พูดมา”เสี่ยวอวี้รีบยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ “คนทั้งเมืองกำลังลือ ว่าท่านถูกวิญญาณจิ้งจอกเข้าสิงขอรับ” ห้องเงียบไปสองวินาที อีกฟากหนึ่งของมิติ จวินเหิงที่กำลังดื่มกาแฟถึงกับสำลัก “พรวด--!!”เอลล่าหัวเราะทันที “สมเหตุสมผลดีนะคะ”“ตรงไหนกัน” เสิ่นจือเหยียนถามเสียงดังเสี่ยวอวี้พยักหน้าเห็นด้วยอย่างจริงจัง “ช่วงนี้คุณชายพูดคนเดียวบ่อยจริง ๆ ข้าก็เริ่มสงสัยเหมือนกัน...”“อย่าเลอะเทอะเสี่ยวอวี้ ข้ากำลังพูดกับพวกเจ้า เจ้าก็รู้ดี” เสิ่นจือเหยียนปรามบ่าวน้อย“แต่คนอื่นไม่เห็นนี่ขอรับ...ในบางครา ขณะที่ข้าอยู่ในสวนหลังบ้าน เสียงท่านก็ลอยมาในขณะที่ท่านอยู่ในห้องคนเดียว คนภายนอกก็เห