Semua Bab อดีตปลิวหายไปพร้อมสายลมและหิมะ: Bab 11 - Bab 20

อย่างไรก็ตาม ตอนที่มือของผู้ชายกำลังจะเอื้อมไปปลดเสื้อผ้าของถงชูฉิง เขากลับหยุดลงเจียงหลีชิงยังรอเขาอยู่ที่บ้านเมื่อความคิดนี้ปรากฏขึ้น มันก็หยั่งรากและเติบโตอยู่ในหัวของเซี่ยจิงอวี้เขาไม่สามารถทรยศต่อเจียงหลีชิงได้ความปรารถนาอันลุ่มหลงหายไปจนหมดสิ้น เซี่ยจิงอวี้ถอดเสื้อนอกคลุมร่างที่แต่งกายบางเบาของถงชูฉิง ก่อนสบเข้ากับใบหน้าที่ซีดขาวลงทันทีของหญิงสาว แล้วพูดเสียงต่ำ “ชูฉิง ขอโทษ”“เจียงหลีชิงเป็นคู่หมั้นของฉัน ถึงช่วงนี้เธอจะทำเรื่องผิดไปหลายอย่าง แต่ฉันเชื่อว่านี่เป็นเพียงความผิดพลาดชั่วคราวของเธอ พรุ่งนี้กลับไป ฉันจะหาเวลาคุยกับเธอดี ๆ”“หลังจากแก้ไขความเข้าใจผิดแล้ว ฉันจะแต่งงานกับเธอ” เซี่ยจิงอวี้ไม่เคยเปลี่ยนความคิดนี้เลยตอนพูดสองคำนี้ ภาพเหตุการณ์ที่เขาเคยจินตนาการไว้นับครั้งไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งเจียงหลีชิงสวมชุดแต่งงานที่งดงามราวกับเทพธิดา กระโปรงผ้าสีขาวบริสุทธิ์หลายชั้นขับให้หญิงสาวดูงดงามสะดุดตา เธอคล้องแขนเขาไว้ ดวงตาเต็มไปด้วยความรักและความเชื่อใจที่มีให้เขาทั้งหมด ส่วนเขาจะประกาศต่อหน้าพยานทุกคนว่า เขาจะเดินเคียงข้างเธอไปจนสุดชีวิตนี่อาจกลายเป็นช่วงเ

ขณะที่แม่บ้านตัวสั่นเดินไปเปิดประตู เซี่ยจิงอวี้หันไปพูดกับผู้ช่วย “ไปหาชาวต่างชาติมาให้ฉันสักสองสามคน”ทันทีที่พูดจบ ถงชูฉิงก็เดินเข้ามาเธอตั้งใจแต่งหน้าอ่อน ๆ ที่ผู้ชายดูไม่ออก ทาริมฝีปากให้ดูชุ่มฉ่ำ แต่งแต้มประกายระยิบระยับใต้ดวงตา ทำให้ดูทั้งน่าสงสารและสดใสสะดุดตา“ผู้อำนวยการ......” ถงชูฉิงไม่ได้สังเกตเห็นบรรยากาศที่ผิดปกติเลยเมื่อคิดว่าแผนการของตัวเองกำลังจะสำเร็จ หัวใจของเธอก็เต้นเร็วขึ้นด้วยความตื่นเต้น แต่บนใบหน้ายังคงแสร้งทำเป็นเศร้า พร้อมเสียงสะอื้นเล็กน้อย “ผู้อำนวยการ หลังจากเมื่อคืนที่คุณปฏิเสธฉัน ฉันกลับไปคิดทบทวนอยู่นานมาก”“คุณกับพี่หลีชิงมีความสัมพันธ์กันมาหลายปี จะถูกฉันเข้าไปแทรกได้อย่างไรกัน เป็นฉันเองที่เพ้อฝันไป ฉันไม่ควรรบกวนคุณ ฉันจริงใจที่จะอวยพรให้พวกคุณอยู่ด้วยกันไปตลอด”“ดังนั้น...” เธอยกไวน์แดงในมือขึ้น “ความปรารถนาสุดท้ายของฉัน คืออยากดื่มให้คุณหนึ่งแก้ว”“ถ้าไม่ได้รับการยอมรับจากคุณ ฉันก็คงไม่มีโอกาสได้เป็นนักศึกษาฝึกงานของคุณ...ผู้อำนวยการ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างค่ะ”คำพูดเหล่านี้เต็มไปด้วยอารมณ์ หากเซี่ยจิงอวี้ไม่ได้รู้ความจริงเกี่ยวกับตัวตนของเ

เมื่อได้ยินเสียงของผู้หญิง เซี่ยจิงอวี้รู้สึกราวกับหลังจากตกลงสู่นรกก็ถูกดึงกลับขึ้นสู่สวรรค์ในทันที หัวใจที่เหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะกลับเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้งราวกับน้ำแข็งที่กำลังละลาย“หลีชิง...” เซี่ยจิงอวี้เผลอเรียกชื่อคนรักออกมา ก่อนจะรีบพูดด้วยความร้อนรนเพราะกลัวเธอจะวางสาย “หลีชิง ฉันเอง ฉัน...”แต่เจียงหลีชิงไม่ได้เปิดโอกาสให้เขาพูดต่อเลย น้ำเสียงอ่อนโยนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเย็นชา ราวกับแท่งน้ำแข็งแหลมคมแทงทะลุหัวใจของชายหนุ่ม “ไสหัวไป”จากนั้นสายโทรศัพท์ที่เป็นความหวังของเซี่ยจิงอวี้ก็ถูกตัดไปอย่างไร้เยื่อใยเซี่ยจิงอวี้ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ริมฝีปากอ้าออกเล็กน้อยเขามีคำพูดมากมายอยากบอกเจียงหลีชิง เขาอยากบอกว่าขอโทษ เป็นความผิดของเขาเอง เขาอยากบอกว่าเขารักเธอมาก ขอให้เธอให้อภัย เขาอยากบอกว่าเขารู้มาตลอดว่าเธอรอคำขอโทษและคำว่ารักจากเขาแต่กลับไม่ใช่แบบนั้น เขาไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้แม้แต่คำเดียวเจียงหลีชิงเหมือนไม่ได้รอคำขอโทษจากเขาเลย และไม่เคยคิดจะเดินต่อไปกับเขาอีก ราวกับทั้งสองกลายเป็นคนแปลกหน้ากันไปแล้วความคิดนี้ทำให้เซี่ยจิงอวี้ตื่นตระหนกอย่างมากเขารีบโทรกลับไปทัน

เซี่ยจิงอวี้ลืมไปแล้วว่าตัวเองถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไล่ออกมาได้อย่างไรเหมือนว่าเขาไม่ได้รู้สึกอับอายหรือโกรธแค้น มีเพียงความไม่อยากเชื่ออย่างเต็มหัวใจเจียงหลีชิงไม่เคยพูดคำตัดขาดแบบนี้กับเขามาก่อน ต่อหน้าเขา เธอมักอ่อนโยนและให้อภัยเสมอเป็นเขาเองที่ทำเธอหลุดมือไปแต่เขาไม่ยอมแพ้ไปแบบนี้ เจียงหลีชิงคือคนที่เขาอยากจับมือเดินไปด้วยกันจนถึงบั้นปลายชีวิต เขายอมทำทุกอย่างเพื่อเธอ ขอแค่เธอยอมให้อภัยเขาดังนั้น เซี่ยจิงอวี้จึงรออยู่นานมาก รอจนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า และในที่สุดเจียงหลีชิงก็เดินออกมาจากห้องประชุมข้างกายเธอยังมีเพื่อนร่วมชั้นหลายคนล้อมอยู่ ทุกคนต่างยิ้มและชื่นชมเธอเป็นภาษาอังกฤษว่าเจียงหลีชิงเก่งมาก เงินทุนที่ระดมได้เกินกว่าที่พวกเขาคาดคิดไว้ส่วนเจียงหลีชิงเพียงส่ายหน้าอย่างถ่อมตัว “นี่เป็นผลงานของทุกคน”เซี่ยจิงอวี้ที่ยืนอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้ไกลออกไป ยกมุมปากขึ้นนี่คือเจียงหลีชิงที่เขาชอบหลังจากเพื่อนร่วมชั้นแยกย้ายกันไป เซี่ยจิงอวี้เดิมคิดจะเดินเข้าไปคว้าตัวเธอไว้แต่หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขากลับคิดว่าจะตามเจียงหลีชิงกลับไปที่พัก เขาอยากรู้ว่าเธอพักอย

กู้เยี่ยนชวนหากเซี่ยจิงอวี้เป็นคุณชายแห่งแวดวงสังคมชั้นสูงที่ใคร ๆ ต่างอิจฉา การมีอยู่ของกู้เยี่ยนชวนก็เรียกได้ว่าเป็นตระกูลมหาเศรษฐีที่ไม่มีใครสามารถเอื้อมถึงได้อย่างแท้จริงเขาเติบโตในต่างประเทศมาตั้งแต่เด็ก แต่ในประเทศก็ยังมีข่าวลือเกี่ยวกับเขาอยู่ไม่น้อย หรืออาจกล่าวได้ว่าเป็นเรื่องราวราวกับตำนานความฉลาดล้ำเลิศคือข้อดีที่ธรรมดาที่สุดของเขา สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ ตอนอายุสิบห้าปี เขาก่อตั้งบริษัทด้วยตัวเอง และภายในเวลาเพียงหนึ่งปีก็กลายเป็นบริษัทชั้นนำทั้งในและต่างประเทศตอนนี้เขายังคงอยู่ในสถานะนักเรียน แต่ทรัพย์สินภายใต้ชื่อของเขามีมากมายมหาศาล เป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลกอย่างไม่ต้องสงสัย“คุณหลอกใครกัน”เซี่ยจิงอวี้พูดออกมาโดยไม่ทันคิด เขาไม่เชื่อเด็ดขาดว่าเจียงหลีชิงจะมีความสัมพันธ์กับกู้เยี่ยนชวนเพียงคิดว่าเจียงหลีชิงได้พบคนที่ดีกว่าเขาหลายร้อยเท่า และตัวเองไม่มีทางเอาชนะได้ ความอึดอัดก็ถาโถมเข้ามาในอกจนแทบหายใจไม่ออกกู้เยี่ยนชวนไม่ได้เสียเวลาอธิบายเพื่อพิสูจน์ตัวเอง แต่กลับเตือนเซี่ยจิงอวี้ด้วยสายตาเย็นชา “พูดจาให้มันดีหน่อย”“หลีชิงไม่เหมือนคุณ ที่นอกใจโดยไม