Todos los capítulos de อดีตปลิวหายไปพร้อมสายลมและหิมะ: Capítulo 1 - Capítulo 10

เด็กสาวคนนั้นชื่อถงชูฉิง เป็นแพทย์ฝึกงานภายใต้การดูแลของเซี่ยจิงอวี้ในตอนแรก เวลาที่เซี่ยจิงอวี้พูดถึงเธอต่อหน้าเจียงหลีชิง มักเป็นคำบ่นว่าเด็กสาวทั้งซุ่มซ่ามทั้งขี้กลัว แถมยังจ่ายยาผิดให้คนไข้อยู่บ่อยครั้งต่อมา เซี่ยจิงอวี้บินไปต่างประเทศเพื่อฉลองวันเกิดกับเจียงหลีชิง แต่คืนนั้นกลับใช้เวลาทั้งคืนถกเถียงเรื่องเคสผู้ป่วยกับถงชูฉิงจนกระทั่งวางสาย เซี่ยจิงอวี้ก็ยังยิ้มพลางชื่นชมต่อหน้าเจียงหลีชิงว่า เด็กสาวคนนี้ใฝ่เรียนรู้ พัฒนาตัวเองเร็ว นิสัยก็น่ารักและน่าสนใจเจียงหลีชิงมองเทียนที่ดับมอดแล้ว ก่อนเอ่ยเบา ๆ ว่าเลิกพูดได้ไหมเซี่ยจิงอวี้หุบรอยยิ้มทันที เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเรียบ ๆ ว่า ได้หลังจากนั้น เมื่อเจียงหลีชิงถามถึงโดยไม่ตั้งใจ เซี่ยจิงอวี้กลับบอกว่าเขาไม่ได้ติดต่อกับถงชูฉิงอีกแล้วแต่เห็นได้ชัดว่า เขาโกหกเธอหิมะบาง ๆ โปรยลงมาในยามค่ำคืน เจียงหลีชิงกลับถึงบ้าน เสื้อผ้าเปียกชื้นแนบติดลำตัวเธอใส่รหัสผ่านที่จำขึ้นใจ เป็นวันที่เธอคบกับเซี่ยจิงอวี้เขาไม่ได้เปลี่ยนรหัส ประตูก็เปิดออกทันทีภายในบ้านอบอุ่นด้วยระบบทำความร้อนใต้พื้น เจียงหลีชิงหันไปมองตู้กระจกกลางห้องนั่ง

ไม่สนิทเพียงสองคำสั้น ๆ ก็ราวกับดาบคมกริบที่แทงทะลุกลางหัวใจของเจียงหลีชิง จนเลือดไหลนองและบอบช้ำไปทั้งร่างจู่ ๆ เธอก็หัวเราะออกมาใช่ ไม่สนิทก็เป็นแค่คนแปลกหน้าที่เคยใช้ชีวิตร่วมกันมาสิบปี และเคยสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างกันไปจนแก่เฒ่าเท่านั้นแต่ถงชูฉิงที่ได้รับคำตอบเดียวกันกลับดีใจอย่างมาก ดวงตาสดใสซ่อนทั้งความผูกพันและความเขินอายของหญิงสาวเอาไว้เธอเขย่งปลายเท้าขึ้นเบา ๆ แล้วประทับริมฝีปากแดงเรื่อที่มีกลิ่นหอมเข้าไปหาเซี่ยจิงอวี้เจียงหลีชิงเห็นทุกอย่างอย่างชัดเจนทั้งที่เซี่ยจิงอวี้ไม่จำเป็นต้องถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว แค่เอียงหน้าเพียงเล็กน้อย ก็สามารถปฏิเสธอย่างสุภาพได้แต่เขาไม่ทำริมฝีปากของหญิงสาวแตะลงบนแนวกรามอันคมชัดของชายหนุ่มอ่อนหวานและคลุมเครือราวกับเครื่องบดเนื้อที่บดขยี้เลือดเนื้อของเจียงหลีชิง จนไม่เหลือแม้แต่ซาก แล้วผลักเธอลงสู่นรกเธอจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองลงมาถึงชั้นล่างได้อย่างไรกระทั่งได้รับสายจากเซี่ยจิงอวี้ น้ำเสียงของเขาแห้งผากอย่างที่หาได้ยาก “เธอถึงหรือยัง เมื่อกี้คงไม่ได้เห็นอะไรใช่ไหม”“นายกำลังกลัวว่าฉันจะเห็นอะไรเหรอ”เจียงหลีชิงถามกลับเบา

สายตาของเขาเมื่อเห็นเจียงหลีชิงในตอนแรกก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเลื่อนไปเห็นแก้มที่บวมแดงของถงชูฉิง ความโกรธพลันลุกโชนขึ้นมาอย่างรุนแรงต่อหน้าทุกคน เขารีบเดินเข้าไปปกป้องถงชูฉิงไว้ด้านหลังโดยไม่พูดอะไรให้มากความ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว “เจียงหลีชิง เธอบ้าไปแล้วหรือไง”“ชูฉิงไปทำอะไรให้เธอกันแน่ ถึงได้เอาแต่หาเรื่องแบบไม่มีเหตุผลขนาดนี้”ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยมีดวงตาแดงก่ำเพราะความรัก และบอกว่าจะรักเธอไปตลอดชีวิต เวลานี้กลับมอบความลำเอียงและความเชื่อใจทั้งหมดให้ผู้หญิงอีกคนเจียงหลีชิงหัวเราะออกมาเล็กน้อย “เธอเป็นผู้หญิงไร้ยางอายที่เข้ามาเป็นมือที่สาม เหตุผลนี้ยังไม่พออีกเหรอ”เธอเชิดหน้าขึ้น ถามกลับอย่างไม่ยอมแพ้ “เซี่ยจิงอวี้ ถงชูฉิงหลงใหลนายมากขนาดนั้น แล้วนายล่ะ นายมีท่าทีอย่างไร นายก็รักเธอเหมือนกันใช่ไหม”“เธอกำลังพูดอะไรไร้สาระ” สายตาของเซี่ยจิงอวี้หลบไปชั่วขณะ ก่อนความแข็งกร้าวจะค่อย ๆ ลดลง “พอได้แล้ว อย่าพูดเรื่องพวกนี้ที่นี่”“นายยังจูบกับถงชูฉิงที่นี่ได้อย่างไม่สนใจอะไรเลย แล้วฉันจะพูดความจริงที่นี่ไม่ได้งั้นเหรอ”เจียงหลีชิงหัวเราะออกมาเบา ๆ แต่มีเพียงเธอเ

ก่อนหน้านี้เขามัวแต่คิดถึงเรื่องเจียงหลีชิง จึงไม่ทันสังเกตเห็น แต่ตอนนี้เขาเพิ่งเห็นว่า สิ่งที่เขาทุ่มเทสะสมมาตลอดสามปี กลับถูกทำลายจนไม่เหลืออะไรในพริบตาความลังเล ความรู้สึกผิด และความละอายใจทั้งหมด มลายหายไปเมื่อเห็นภาพตรงหน้า สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความโกรธอันรุนแรงเขาพลันนึกถึงทุกวันคืนที่เฝ้ารอให้เจียงหลีชิงกลับประเทศ ตั๋วเครื่องบินแต่ละใบเหล่านี้ คือสิ่งที่สะสมความคิดถึงที่เขามีต่อเจียงหลีชิง และเป็นความหวังที่คอยประคองให้เขารอคอยต่อไปแต่ตอนนี้ เพราะความเอาแต่ใจและความดื้อรั้นของเจียงหลีชิง ทุกอย่างกลับกลายเป็นเพียงเถ้าถ่านไร้ค่า เป็นขยะที่เกะกะสายตา“เธอเป็นคนทำใช่ไหม” น้ำเสียงของเซี่ยจิงอวี้ไม่ได้แสดงอารมณ์มากนัก แต่เส้นประสาทที่ชื่อว่าสติสัมปชัญญะในหัวของเขาขาดสะบั้นไปนานแล้ว ความโหดร้ายที่กดไว้จึงทะลักออกมาอย่างควบคุมไม่ได้“ใช่” เจียงหลีชิงเป็นคนที่กล้าทำกล้ารับมาโดยตลอด“ทำไม” เซี่ยจิงอวี้ถามกลับอย่างรวดเร็ว“ทำไม” เจียงหลีชิงทวนคำเสียงเบาเมื่อมองท่าทางเจ็บปวดราวกับหัวใจถูกทำร้ายของเซี่ยจิงอวี้ เธอกลับยกมุมปากหัวเราะออกมา “เซี่ยจิงอวี้ นายเสแสร้งจริง ๆ ทำเป็นแบบ

หลังจากส่งข้อความหาเจียงหลีชิงเสร็จ เซี่ยจิงอวี้ก็เอนศีรษะพิงโซฟา นวดหว่างคิ้วของตัวเอง แล้วถอนหายใจยาวออกมาวินาทีถัดมา มือเล็กบอบบางคู่หนึ่งราวกับไร้กระดูกก็วางทับลงบนมือของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ พร้อมลูบไล้อย่างยั่วยวน “ผู้อำนวยการ ปวดหัวเหรอคะ ให้ฉันช่วยนวดให้ไหม”“อืม”บนร่างของหญิงสาวมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่เซี่ยจิงอวี้ชอบ กลิ่นนั้นคล้ายกับกลิ่นของเจียงหลีชิงเล็กน้อย ทำให้เส้นประสาทที่ตึงเครียดของเขาผ่อนคลายลงได้บ้างแม้ช่วงหลายวันนี้เขาจะอยู่เป็นเพื่อนถงชูฉิงเพื่อให้เธอผ่อนคลาย แต่ภาพร่างกายผอมบางของเจียงหลีชิงที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย มักจะปรากฏขึ้นมาในหัวโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้เขาอดเป็นห่วงไม่ได้เซี่ยจิงอวี้ไม่ได้อยากทำสงครามเย็นกับเจียงหลีชิง โดยเฉพาะช่วงเวลานี้ที่เธอกลับประเทศ เป็นช่วงเวลาที่เขารอคอยมากที่สุดในสามปีที่ผ่านมา ในจินตนาการของเขา พวกเขาควรจะได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันอย่างอบอุ่น และทะนุถนอมกันมากกว่าเดิมแต่เจียงหลีชิงกลับกังวลกับการสูญเสียมากเกินไป เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงต้องเอาแต่สนใจการมีอยู่ของถงชูฉิง ทั้งที่เขาก็บอกเธออย่างชัดเจนแล้วว่า เขาจะรักเธอแค่นี้ยังไม่เพ