All Chapters of เมื่อฉันจากไป พี่ชายทั้งสามเสียใจแทบคลั่ง: Chapter 1 - Chapter 10

พี่ใหญ่เคาะประตูสองทีจากข้างนอก"เปลี่ยนชุดเสร็จหรือยัง? แขกใกล้จะมากันแล้วนะ"ฉันเงียบ ไม่ตอบคำถามเขาเคาะอีกครั้ง น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย"ขอแค่ผ่านงานเลี้ยงต้อนรับคืนนี้ไปได้ เธอจะได้เป็นลูกสาวตระกูลเสิ่นอย่างเป็นทางการเสียที"ฉันกวาดสายตามองชุดเมดบนเตียง... แล้วจัดการสวมมันลงบนตัวกระจกเงาตรงหน้าสะท้อนภาพหญิงสาวที่มีสายล่ามคอสุนัขพันอยู่รอบคอ สวมชุดเมดสีเทา และมีป้ายชื่อหมาสีทองติดอยู่ตรงอกบนป้ายทองนั้น สลักชื่อของฉันเอาไว้อย่างชัดเจนเมื่อฉันเดินลงมาข้างล่าง ห้องรับแขกก็เต็มไปด้วยผู้คนแล้วกระทั่งนักข่าวจากสำนักต่าง ๆ ยังขนกล้องและอุปกรณ์มาตั้งกล้องไลฟ์สตรีมอยู่ตามมุมห้อง"พี่สาวมาแล้วค่ะทุกคน! มาร่วมต้อนรับคุณหนูใหญ่ตระกูลเสิ่นกันหน่อยเร็ว!"หลินเถียนเถียนในชุดราตรีสีขาวบริสุทธิ์ยืนอยู่ตรงกลางห้อง พอเห็นฉัน เธอก็แย้มยิ้มพร้อมกับปรบมือนำทุกคนใบหน้านับสิบ ๆ ดวงหันขวับมามองฉันพร้อมกันบางคนวางแก้วเหล้าลง บางคนเอามืออุดปากหัวเราะ และบางคนถึงขั้นยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายคลิปไว้ตรง ๆนักข่าวคนหนึ่งยื่นไมโครโฟนพุ่งตรงเข้ามา"คุณเสิ่นครับ ไม่ทราบว่ามีความรู้สึกอย่างไรบ้า

คืนนั้น... ฉันต้องส่งเสียงเห่าเหมือนหมาต่อหน้าแขกเหรื่อทุกคนและต่อหน้ากล้องไลฟ์สดกู้เหยียนนั่งอยู่บนโซฟา ถือแก้วไวน์ในมือ โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองฉันเลยสักแวบเดียวตอนที่งานเลี้ยงเลิกรา ก็เป็นเวลาเกือบจะเที่ยงคืนแล้วพวกแขกค่อย ๆ เดินแยกย้ายกันกลับเป็นกลุ่ม ๆ ยามที่เดินผ่านข้างกายฉัน บางคนยังคงส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ย"คุณหนูใหญ่ตระกูลเสิ่นคนนี้ เห่าได้เหมือนหมาจริงเลยนะ""นั่นน่ะสิ สวมสายล่ามคอหมากับชุดเมด ถ้าไม่บอกคงนึกว่าเป็นหมาจริง ๆ ไปแล้ว"ฉันคุกเข่าอยู่นานเกินไปจนเข่าทั้งสองข้างชาไร้ความรู้สึกต้องใช้สองมือยันผนังค่อย ๆ พยุงกายลุกขึ้น แล้วเดินกระย่องกระแย่งกลับไปยังห้องรับรองทว่าวินาทีที่ก้าวขาเข้าประตูไป... เสียงดัง กริ๊ก ก็ดังมาจากด้านหลัง ประตูถูกคนข้างนอกลงกลอนล็อกจากภายนอกเรียบร้อยแล้วในเวลาเดียวกันนั้นเอง เครื่องปรับอากาศบนหัวก็ส่งเสียงทำงานดังกระหึ่ม ลมเย็นยะเยือกพุ่งพรวดลงมาจากช่องแอร์ ทำให้อุณหภูมิภายในห้องลดวูบลงอย่างรวดเร็วในห้องรับรองไม่มีผ้านวมแม้แต่ผืนเดียว ผ้าปูที่นอนก็บางเฉียบราวกับแผ่นกระดาษไม่รู้ว่าเครื่องปรับอากาศถูกปรับไว้ที่กี่องศา ความเย็นร

ทุกคนพากันตกตะลึงอึ้งงันอยู่กับที่พี่ใหญ่เป็นคนแรกที่เอ่ยปากพูดขึ้นมา"ถูกแช่แข็งจนตาย?! นี่มันเดือนสิงหาคม อุณหภูมิข้างนอกสามสิบห้าองศา หมอจะมาบอกผมว่าเธอถูกแช่แข็งจนตายเนี่ยนะ?!"หมอกางรายงานการตรวจออก ใช้นิ้วชี้ไปที่บรรทัดข้อมูลตัวเลขทีละบรรทัด"อุณหภูมิแกนกลางในร่างกายของผู้ตายเหลือเพียงยี่สิบหกองศาเท่านั้น นิ้วมือและนิ้วเท้ามีรอยแผลที่ถูกความเย็นจัดกัดซึมลึกเป็นบริเวณกว้าง ระดับความรุนแรงเทียบเท่ากับการถูกทิ้งไว้ในสภาพแวดล้อมติดลบอย่างน้อยสี่ถึงห้าชั่วโมงเต็ม ๆ ครับ"เขาเปิดพลิกไปหน้าถัดไป"ส่วนบาดแผลตามร่างกายของเธอ... ไม่ใช่การทำร้ายตัวเองเพื่อคิดสั้นฆ่าตัวตาย""แต่เธอใช้เลือดของตัวเองเพื่อสร้างความอบอุ่น"ความเงียบกริบปกคลุมไปทั่วทั้งทางเดินชั่วขณะ"หมายความว่ายังไง?" น้ำเสียงของพี่รองเริ่มสั่นพร่าและแหบแห้งหมอชี้นิ้ววิเคราะห์บาดแผลตามรายงาน"รอยแผลตรงข้อมือไม่ใช่รอยตัดตามขวางหรือแนวยาว แต่เป็นบาดแผลจากการถูไถอย่างรุนแรงซ้ำแล้วซ้ำเล่า... เธอเอาข้อมือไปไถเข้ากับขอบของแข็งซ้ำ ๆ เพื่อขูดให้เนื้อหนังแตกออก ให้เลือดสด ๆ ไหลออกมา แล้วเอาเลือดนั้นมาทาลงบนตัว""เลือดที่มี

รถยังไม่ทันจะจอดดี พี่สามก็ผลักประตูรถแล้วพุ่งตัวเข้าไปในบ้านทันทีหลินเถียนเถียนกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนโซฟาในห้องรับแขก พอได้ยินเสียงเคลื่อนไหวก็เงยหน้าขึ้นมา ใบหน้ายังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มว่าง่ายและแสนดีตามปกติ"พี่ ๆ กลับมากันแล้วเหรอคะ?"พี่สามพุ่งเข้าไปแย่งโทรศัพท์มือถือในมือเธอแล้วปาลงพื้นอย่างแรง จนหน้าจอแตกละเอียดเป็นเสี่ยง ๆ"เมื่อเจ็ดปีก่อน... เป็นแผนการที่เธอวางไว้ใช่ไหม?!"หลินเถียนเถียนชะงักไปนิด ก่อนที่ขอบตาจะแดงก่ำขึ้นมาทันควัน"พี่สามพูดเรื่องอะไรคะ... หนูไม่รู้เรื่อง..."พี่ใหญ่กับพี่รองเดินตามเข้ามา โดยมีกู้เหยียนเดินตามหลังมาเป็นคนสุดท้ายพี่ใหญ่ยืนประสานสายตาอยู่ตรงหน้าเธอ จ้องมองลงมาด้วยสายตาเย็นชา เอื้อนเอ่ยออกมาทีละคำอย่างหนักแน่น"โจวอวี้ถงสารภาพออกมาหมดแล้ว"ใบหน้าของหลินเถียนเถียนถอดสีซีดเผือดไปวูบหนึ่งเพียงแค่วูบเดียวเท่านั้น...หลังจากนั้น หยาดน้ำตาก็ทะลักทะลายไหลออกมาราวกับเขื่อนแตก"พี่ใหญ่คะ... หนูรู้แล้วว่าพวกพี่พูดเรื่องอะไร..."เธอกระโจนลงไปคุกเข่ากับพื้น สวมกอดขาของพี่ใหญ่ไว้แน่น"หนูผิดไปแล้วค่ะ แต่ตอนนั้นหนูกลัวจริง ๆ นะคะ.

ในวันทำบุญครบเจ็ดวันของฉัน ท้องฟ้าสดใสเป็นสีฟ้าคราม ไร้ซึ่งสายลมพัดผ่านพวกพี่ชายและกู้เหยียนคุกเข่าอยู่หน้าหลุมศพของฉันดอกเบญจมาศสีขาววางเกลื่อนกลาดเต็มพื้น บนป้ายหินอ่อนสลักชื่อของฉันเอาไว้ชัดเจนเสิ่นสือพี่รองวางตุ๊กตากระต่ายที่เย็บซ่อมเสร็จแล้วไว้หน้าป้ายวิญญาณเขาใช้เวลาตลอดทั้งคืน ค่อย ๆ ดันนุ่นกลับเข้าไป และลงเข็มเย็บหูที่ถูกแทะจนพังทีละเข็ม ๆใช้อีกเข็มปักเดินเส้นตัวอักษร "ของสือสือคนเดียว" ใหม่อีกครั้งอย่างพิถีพิถัน"พี่คืนให้นะ..."น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาและสั่นเครือ"พี่รองทำมันพังไป... ตอนนี้พี่รองเย็บซ่อมให้เธอเสร็จแล้วนะ"พี่สามคุกเข่าอยู่ข้าง ๆ มือยังคงกำถุงมือนักแข่งรถคู่นั้นไว้แน่นเขาเข้าใจผิดมาโดยตลอดว่าเป็นของที่หลินเถียนเถียนซื้อให้ทว่าตอนนี้เขาได้รู้ความจริงแล้ว... ว่ามันคือของที่ฉันต้องแลกมาด้วยการทำงานพิเศษกะดึกถึงสามเดือนเต็มเขาอยากจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง พยายามเปิดปากอยู่หลายคราว แต่กลับไม่มีเสียงใด ๆ หลุดออกมาแม้แต่คำเดียวพี่ใหญ่คุกเข่าอยู่ด้านหน้าสุด ร่างกายเหยียดตรงราวกับรูปสลักหินเขาจ้องมองชื่อบนป้ายวิญญาณอยู่นานแสนนาน จู่ ๆ ก็งอตัวก้มล