เมื่อฉันจากไป พี่ชายทั้งสามเสียใจแทบคลั่ง

ตอนนี้ฉันอายุยี่สิบสี่ปี ยืนอยู่หน้าประตูคุก พลางจ้องมองสายล่ามคอสุนัขเส้นนั้น

หลินเถียนเถียนยื่นหน้าออกมาจากกระจกหน้าต่างรถ ยิ้มหวานหยาดเยิ้ม

"พี่คะ! นี่เป็นของขวัญต้อนรับที่พวกพี่ชายตั้งใจเลือกให้พี่เลยนะคะ! รุ่นลิมิเต็ดด้วย ต้าเป่ายังไม่เคยได้ใส่เส้นดี ๆ ขนาดนี้เลย"

ต้าเป่า คือหมาพันธุ์เทดดี้ที่เธอเลี้ยงไว้

ฉันไม่ได้เอ่ยปากเถียง ทำเพียงก้มหน้าก้มตาใส่สายล่ามคอสุนัขเส้นนั้นเข้ากับคอตัวเองอย่างว่าง่าย

พวกเขานึกว่าตลอดว่าเจ็ดปีมานี้ฉันถูกดัดนิสัยจนเชื่องแล้ว

แต่พวกเขาไม่เคยรู้เลยว่า... เวลาของภารกิจเหลืออีกแค่ 12 ชั่วโมงสุดท้ายเท่านั้น

อีกสิบสองชั่วโมงข้างหน้า ฉันก็จะได้จากโลกใบนี้ไป แล้วกลับไปอยู่กับพ่อแม่และพี่ชายแท้ ๆ ของฉันจริง ๆ เสียที

……

พี่รองเปิดประตูรถ พลางแย้มยิ้มพูดกับฉัน

"ขึ้นมาสิ น้องรัก... พี่จะพาเธอกลับบ้าน"

ฉันกำลังจะก้าวขาขึ้นรถ แต่หลินเถียนเถียนก็ชะโงกหน้ามาจากเบาะหลังเสียก่อน

"เดี๋ยวสิคะ!"

เธอเอ่ยห้ามฉันไว้ ก่อนจะหันไปพูดกับพวกพี่ชาย

"รถคันนี้คุณพ่อเพิ่งซื้อให้เถียนเถียนเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อปีที่แล้วนะ..."

เธอเหลือบมองชุดนักโทษที่มีแต่คราบสกปรกบนตัวฉัน พลางขมวดคิ้วด้วยความลำบากใจ

"กลิ่นบนตัวพี่... อาจจะซึมเข้าเบาะหนังจนซักไม่ออกก็ได้นะคะ..."

ขาของฉันค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนจะค่อย ๆ หดกลับมา

พี่ใหญ่ขมวดคิ้ว "งั้นเรียกรถให้ยัยนั่น ให้นั่งรถแท็กซี่กลับเอง"

หลินเถียนเถียนรีบเอ่ยขัดทันควัน ร้อนรนจนต้องโบกไม้โบกมือไปมา

"ไม่ได้นะคะ! พี่ถูกขังอยู่ข้างในตั้งเจ็ดปีเพิ่งจะได้ออกมา จะปล่อยให้พี่นั่งแท็กซี่กลับเองได้ยังไง ดูไม่ดีเลยสักนิด!"

เธอเอียงคอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้ไปที่ท้ายรถแล้วปรบมือเบา ๆ

"พี่ไปนั่งตรงท้ายรถสิคะ! นั่งแค่ครึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว เบียดนิดเบียดหน่อยจะเป็นไรไป!"

สีหน้าของพวกพี่ชายฉายแววกระอักกระอ่วนขึ้นมาชั่วขณะ

พี่รองทำท่าจะเอ่ยปากพูดบางอย่าง แต่หลินเถียนเถียนกลับขอบตาแดงก่ำขึ้นมาเสียก่อน

"ช่างเถอะค่ะ... ยกรถคันนี้ให้พี่นั่งไปแล้วกัน เดี๋ยวเถียนเถียนนั่งแท็กซี่กลับเองก็ได้... ถึงยังไง ทุกครั้งที่พี่กลับมา เถียนเถียนก็ต้องเป็นฝ่ายยอมถอยให้อยู่แล้วนี่คะ"

พี่ใหญ่หน้าตึงขึ้นมาทันที เขามองหน้าฉันด้วยสายตาเย็นชา "รีบ ๆ ขึ้นไปซะ ระยะทางแค่นี้เอง ทนเอาหน่อยแล้วกัน"

ฉันเดินไปที่ท้ายรถ พอเปิดฝากระโปรงท้ายขึ้นมา...

เงาสีดำสายหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้าใส่ทันที!

เขี้ยวสุนัขอันแหลมคมฝังลงบนแขนท่อนล่าง ฉีกเนื้อหนังจนขาดวิ่นในพริบตา

ฉันกัดฟันกลั้นเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด เลือดสด ๆ ไหลรินลงมาตามข้อมือ

หลินเถียนเถียนที่อยู่ข้างหน้าส่งเสียงร้องกรี๊ดด้วยความตกใจ

"อุ๊ยตายแล้ว! หนูลืมไปเลยว่าต้าเป่าก็อยู่ข้างหลังด้วย! พี่คะ... หนูขอโทษนะคะ ปกติมันไม่เคยกัดใครเลยนะ!"

เธอเว้นช่วงไปจังหวะหนึ่ง พลางเอียงคอจ้องมองสายล่ามที่คอของฉัน แววตาใสซื่อ

"ต้าเป่าอาจจะเห็นไอ้นั่นบนคอพี่... เลยนึกว่าเป็นพวกเดียวกันมั้งคะ? มันเป็นหมาหวงถิ่นน่ะค่ะ"

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เอ่ยปาก พี่รองก็ตะโกนเร่งมาจากด้านหน้า

"มัวอืดอาดยืดยาดอะไรอยู่?! รีบขึ้นรถสิ!"

ฉันทำได้เพียงมุดตัวขดอยู่ในท้ายรถ ซุกแขนที่กำลังอาบเลือดไว้ใต้ร่าง

ในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัว:

【เวลาถอนตัวที่เหลือ: 10 ชั่วโมง 9 นาที】

……

เมื่อมาถึงคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น ฉันเดินขึ้นชั้นบนไปยังหน้าห้องนอนเดิมของตัวเอง

ทว่าวินาทีที่ผลักประตูเปิดออก... ฉันกลับต้องชะงักนิ่ง

บนพื้นเกลื่อนกลาดไปด้วยของเล่นหมาที่ถูกกัดแทะจนขาดวิ่น บนชั้นวางหนังสือเต็มไปด้วยอาหารหมาและแท่งขัดฟัน

ตรงมุมห้องมีเบาะนอนหมาขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ปักตัวอักษรไว้ว่า 【พื้นที่ส่วนตัวของต้าเป่า】

ห้องนอนของฉัน... กลายเป็นห้องของหมาไปเสียแล้ว

สายตาของฉันเหลือบไปเห็นบางอย่างตรงมุมห้อง

ตุ๊กตากระต่ายผ้าตัวหนึ่ง...

หูของมันถูกกัดจนเหลือเพียงครึ่งเดียว นุ่นข้างในทะลักออกมาจากท้อง ทิ้งไว้ข้าง ๆ เบาะนอนหมา

นั่นคือตุ๊กตาที่แม่ใหญ่ ผู้อำนวยการบ้านเด็กกำพร้าตั้งใจเย็บให้ฉันในวันที่ตระกูลเสิ่นมารับตัวไป

บนหูของมันปักตัวอักษรขยุกขยิกไว้ห้าคำ: "ของสือสือคนเดียว"

แม่ใหญ่เคยบอกกับฉันว่า เมื่อไหร่ที่เห็นกระต่ายตัวนี้ ก็เหมือนมีแม่อยู่ข้าง ๆ ต่อไปถ้าโดนรังแกหรือเสียใจ ก็ให้ระบายกับเจ้ากระต่ายน้อยตัวนี้

ในช่วงเวลาที่ถูกรับตัวกลับมาตระกูลเสิ่น ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวล้วนแปลกหน้า ราคาแพง และไม่ใช่ของฉันจริง ๆ

มีเพียงกระต่ายตัวนี้เท่านั้นที่เป็นของฉัน

ยามถูกรังแก ยามน้อยเนื้อต่ำใจ ยามที่ต้องแอบร้องไห้คนเดียวในห้อง... ฉันก็จะตระกองกอดมันไว้

แสร้งทำเป็นว่าแม่ใหญ่ยังคงอยู่เคียงข้างเสมอ

ทว่าตอนนี้... มันกลับไม่ต่างอะไรจากเศษขยะชิ้นหนึ่ง

หลินเถียนเถียนพูดเสียงเบาอยู่ข้างหลัง

"พี่คะ... หนูขอโทษนะ พอพี่เข้าไปข้างในคุกแล้วห้องมันว่างอยู่นาน ต้าเป่าต้องการพื้นที่วิ่งเล่น หนูก็เลย..."

พวกพี่ชายบอกว่าคิดไม่ถึงว่าฉันจะได้ออกมาล่วงหน้าหนึ่งปี สัญญาว่าพรุ่งนี้จะรีบให้คนมาปรับปรุงห้องคืนให้ คืนนี้ให้ทน ๆ นอนไปก่อน

ฉันย่อตัวลง ยื่นมือไปเก็บกระต่ายตัวนั้นขึ้นมา

ค่อย ๆ ดันนุ่นที่ทะลักออกมาข้างนอก กลับซุกเข้าไว้ในท้องของมันตามเดิม

"ไม่ต้องแล้วค่ะ"

เพราะฉันรู้ดีอยู่แก่ใจ... ว่าฉันกำลังจะไปแล้ว ฉันจะไม่มี "วันพรุ่งนี้" อีกต่อไป

พี่ใหญ่ชักสีหน้าทันที "หมายความว่ายังไง?"

พี่สามหัวเราะหยัน "ผ่านไปเจ็ดปี นึกว่านิสัยจะดีขึ้น ที่ไหนได้... นิสัยเสียเหมือนเดิม!"

พี่ใหญ่ถอนหายใจยาวเหยียด "เถียนเถียนเตรียมห้องรับรองไว้ให้เธอตั้งนานแล้ว! จะมาเรียกร้องงอแงอะไรตรงนี้?!"

หลินเถียนเถียนรีบเข้าไปจับแขนพี่ใหญ่ไว้ พลางเอ่ยปากช่วยพูดเสียงหวาน

"อย่าด่าพี่เลยค่ะ... ทั้งหมดเป็นเพราะเถียนเถียนเอง"

เธอหันมายิ้มให้ฉัน

"ห้องรับรองอยู่ชั้นสองค่ะ หนูเพิ่งทำความสะอาดเสร็จเมื่อสองวันก่อน พี่รีบไปอาบน้ำเถอะนะคะ คืนนี้มีงานเลี้ยงต้อนรับพี่ด้วย เปลี่ยนไปใส่ชุดราตรีที่หนูเตรียมไว้ให้ คืนนี้พวกเราจะได้ฉลองกันให้เต็มที่ค่ะ"

ฉันอุ้มตุ๊กตากระต่ายพัง ๆ ตัวนั้น เดินเข้าห้องรับรองไป

ทว่าเมื่อฉันเห็นชุดที่พับวางไว้อย่างเป็นระเบียบอยู่บนเตียง... ฉันก็ต้องตะลึงงันไปอีกครั้ง

มันคือ ชุดเมดสีเทา... พร้อมกับ ป้ายชื่อหมาสีทอง

แบบเดียวกับสายล่ามที่สวมอยู่บนคอของฉันไม่มีผิดเพี้ยน