Short
เมื่อฉันจากไป พี่ชายทั้งสามเสียใจแทบคลั่ง

เมื่อฉันจากไป พี่ชายทั้งสามเสียใจแทบคลั่ง

By:  3A วัสดุก่อสร้าง พี่หวังCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
10Chapters
7.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

วันที่ฉันถูกปล่อยตัวออกจากคุกก่อนกำหนดเพราะความประพฤติดี พี่ชายทั้งสามคนถือสายล่ามคอสุนัขมารอรับที่หน้าประตู พี่ชายคนโตยื่นสายล่ามคอสุนัขมาตรงหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทว่าเย็นชา "ใส่ซะ จากตรงนี้จนถึงหน้าบ้าน ห้ามถอดออกเด็ดขาด" "นี่คือบททดสอบสุดท้าย ถ้าผ่าน...เธอถึงจะได้เป็นลูกสาวตระกูลเสิ่นอย่างเป็นทางการ" พี่ชายคนรองตบไหล่ฉันเบา ๆ พลางถอนหายใจ "เจ็ดปีมานี้ ลำบากเธอแล้วนะ" "แต่ว่า... กลิ่นตัวเธอเนี่ย กลับไปถึงต้องอาบน้ำสักสามรอบก่อนค่อยมาร่วมโต๊ะกินข้าวก็แล้วกัน" ส่วนพี่ชายคนเล็กกวาดสายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ขมวดคิ้วแน่น "ทำไมผอมแห้งขนาดนี้? แต่ก็ดีเหมือนกัน ใส่สายล่ามแล้วจะได้ไม่ดูขัดตานัก" เมื่อเจ็ดปีก่อน...พวกเขาก็พูดคำนี้ หลินเถียนเถียน ลูกสาวตัวปลอมของบ้าน แอบผสมบางอย่างลงในแก้วน้ำของเพื่อนร่วมชั้น จนเด็กสาวคนนั้นเกือบเอาชีวิตไม่รอดกลางสนามกลางแจ้ง คืนนั้นพวกพี่ชายโทรหาฉันทั้งคืน: "รับผิดแทนเถียนเถียนซะ แล้วเธอจะได้เป็นน้องสาวแท้ ๆ ของพวกเรา" ตอนนั้นฉันไม่ได้คิดอะไรมาก ในห้องสอบสวนจึงได้แต่ยืนกรานกัดฟันรับสารภาพว่าเป็นคนทำเองทั้งหมด คำพิพากษาออกมา...จำคุกเจ็ดปี ในวัยสิบแปดปี ฉันถูกใส่กุญแจมือแล้วพาตัวออกไปทางประตูข้าง... โดยไม่มีใครเลยสักคนที่จะหันกลับมามองฉัน

View More

Chapter 1

บทที่ 1

CELESTE

"Your husband is having an affair with my wife."

The water in my mouth splashed out before I could stop it.

I stared at Dominic Ford across the table, certain I had heard him wrong. I had to have heard him wrong. Because what he just said was impossible.

Julian would never cheat on me.

"Mr. Ford." I set my glass down carefully, the way you do when your hands are shaking and you don't want anyone to notice. "Is this a joke? Because it's not funny."

"Do I look like I'm joking?"

He didn't. Dominic Ford never looked like anything except serious. But that didn't mean he was right.

"Julian loves me," I said firmly. "He would never do something like this."

"I know." His voice was quiet and tired. "I said the same thing about Sera some months ago."

Sera.

Just her name made my chest do something strange. Seraphine Ford. My best friend since forever. The woman who cried at my wedding. The woman who called me every single day and told me how lucky I was to have a man like Julian.

We were practically sisters.

"This isn't possible," I said again, but my voice came out smaller this time.

Dominic looked at me the way people look at someone they feel sorry for. I hated it.

"Did you never see the signs?" he asked.

"There were no signs."

"Six months, Celeste."

I flinched at the number. "No."

"Six months and you never once suspected anything?"

"I said no." I got to my feet, my chair scraping back loudly. "I trust my husband completely. Whatever you think you know, you're wrong."

"Sit down."

"I'm leaving."

"Sit. Down."

Something in his voice stopped me. Not loud. Not aggressive. Just absolute.

I sat down.

He leaned forward, resting his arms on the table. "Six months ago, did anything change between you and Julian?"

I opened my mouth to speak, but closed it.

Six months.

The memories came without permission. The way Sera had suddenly started visiting more. Two, three, four times a week, always when Julian was home. I had been so happy about it. I thought our friendship was growing deeper. I thought she just missed me.

And Julian. Still loving. Still perfect. Still sending flowers every morning and texting me love notes throughout the day and kissing me like I was something precious each time he walked through the door.

But our sex life.

Three months since he had last touched me. Three long months of 'I'm exhausted baby' and 'once this project is done, I'll make it up to you" and 'just one more year and we'll have everything we've ever wanted.'

I had believed every word.

Stop it. I shook the thoughts away. You're doing exactly what he wants you to do.

"Even if things changed between me and Julian," I said carefully, "that doesn't prove anything."

Dominic pulled out his phone without a word.

He turned the screen toward me.

It took me three full seconds to understand what I was seeing. A luxury club. A private booth. Dark, expensive, intimate.

Julian and Sera.

Together.

My stomach dropped so fast I thought I was going to be sick right there at the table.

"That was taken last week," Dominic said flatly.

"No." I pushed the phone away. "No, that's not possible. Julian was out of the country last week. He was on a business trip. He video called me every single night until I fell asleep."

Dominic didn't argue. He just looked at me.

"He called me," I repeated, my voice cracking slightly. "Every night."

"I know." He took his phone back. "He's very thorough."

The word 'thorough' hit me somewhere tender. Like a bruise being pressed.

"You can see the truth for yourself if you still have doubts," he said.

I wiped the corner of my eye quickly, angry at myself. "What do you mean?"

"Julian probably told you this morning that he's traveling tomorrow. Four days. Business trip, right?"

I went very still. "How do you know that?"

"Because my wife already told me she's visiting her mother for four days." A dry smile crossed his face. It didn't reach his eyes. "They're not going anywhere, Celeste. He booked the entire East Wing of Rosewood Resort. Four days, just the two of them."

The room tilted slightly.

Julian had told me that morning. Before he left for work, still warm from sleep, kissing my forehead. 'I'll miss you every second, baby.' Those were his exact words.

"Come with me tomorrow evening," Dominic said. "If I'm wrong, you'll know. And if I'm right..." He didn't finish the sentence. He didn't need to.

I didn't remember agreeing. But somehow I nodded.

And somehow, I drove myself home.

---

I don't know how I managed it. The whole drive back, my chest felt like something was sitting on it. Heavy and immovable. I kept telling myself it wasn't real. The video was fabricated. Dominic was jealous of what Julian and I had. People did crazy things out of jealousy.

Julian loves me.

When he came home that evening, flowers in hand, eyes soft and warm the way they always were when he looked at me, something in my chest cracked.

See? Look at him. This man is not cheating on you.

He kissed me slow and deep in the kitchen and I kissed him back just as hard, searching for something. A lie. A tell. Anything that would make Dominic's words make sense.

I found nothing.

He asked about my day and I lied through my teeth, smiling up at him like my world hadn't shifted on its axis that afternoon.

That night, I tried again.

I pressed myself against him in bed, my fingers trailing across his chest, and he caught my hand gently.

"Baby." His voice sounded soft, exhausted and genuine. "I'm so tired. The moment this contract is done, every single night is yours. I promise."

"Okay," I whispered.

"I love you so much, baby."

"I know." I replied.

He kissed my forehead and rolled over.

I lay in the dark and listened to him breathe and wondered how a man could lie so beautifully.

Maybe he wasn't lying.

Maybe Dominic was.

I held onto that thought like a lifeline and waited for morning.

---

Julian kissed my cheek in the morning, while I pretended to sleep.

"I'll miss you every second. I love you."

I kept my eyes closed until the front door clicked shut behind him.

I didn't move until noon.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Thanapat Wan Adele
Thanapat Wan Adele
ดีมากๆฉันชอบอัไรแนวนี้
2026-09-02 15:36:30
0
0
10 Chapters
บทที่ 1
ตอนนี้ฉันอายุยี่สิบสี่ปี ยืนอยู่หน้าประตูคุก พลางจ้องมองสายล่ามคอสุนัขเส้นนั้นหลินเถียนเถียนยื่นหน้าออกมาจากกระจกหน้าต่างรถ ยิ้มหวานหยาดเยิ้ม"พี่คะ! นี่เป็นของขวัญต้อนรับที่พวกพี่ชายตั้งใจเลือกให้พี่เลยนะคะ! รุ่นลิมิเต็ดด้วย ต้าเป่ายังไม่เคยได้ใส่เส้นดี ๆ ขนาดนี้เลย"ต้าเป่า คือหมาพันธุ์เทดดี้ที่เธอเลี้ยงไว้ฉันไม่ได้เอ่ยปากเถียง ทำเพียงก้มหน้าก้มตาใส่สายล่ามคอสุนัขเส้นนั้นเข้ากับคอตัวเองอย่างว่าง่ายพวกเขานึกว่าตลอดว่าเจ็ดปีมานี้ฉันถูกดัดนิสัยจนเชื่องแล้วแต่พวกเขาไม่เคยรู้เลยว่า... เวลาของภารกิจเหลืออีกแค่ 12 ชั่วโมงสุดท้ายเท่านั้นอีกสิบสองชั่วโมงข้างหน้า ฉันก็จะได้จากโลกใบนี้ไป แล้วกลับไปอยู่กับพ่อแม่และพี่ชายแท้ ๆ ของฉันจริง ๆ เสียที……พี่รองเปิดประตูรถ พลางแย้มยิ้มพูดกับฉัน"ขึ้นมาสิ น้องรัก... พี่จะพาเธอกลับบ้าน"ฉันกำลังจะก้าวขาขึ้นรถ แต่หลินเถียนเถียนก็ชะโงกหน้ามาจากเบาะหลังเสียก่อน"เดี๋ยวสิคะ!"เธอเอ่ยห้ามฉันไว้ ก่อนจะหันไปพูดกับพวกพี่ชาย"รถคันนี้คุณพ่อเพิ่งซื้อให้เถียนเถียนเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อปีที่แล้วนะ..."เธอเหลือบมองชุดนักโทษที่มีแต่คราบสกปรกบนตัวฉ
Read more
บทที่ 2
พี่ใหญ่เคาะประตูสองทีจากข้างนอก"เปลี่ยนชุดเสร็จหรือยัง? แขกใกล้จะมากันแล้วนะ"ฉันเงียบ ไม่ตอบคำถามเขาเคาะอีกครั้ง น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย"ขอแค่ผ่านงานเลี้ยงต้อนรับคืนนี้ไปได้ เธอจะได้เป็นลูกสาวตระกูลเสิ่นอย่างเป็นทางการเสียที"ฉันกวาดสายตามองชุดเมดบนเตียง... แล้วจัดการสวมมันลงบนตัวกระจกเงาตรงหน้าสะท้อนภาพหญิงสาวที่มีสายล่ามคอสุนัขพันอยู่รอบคอ สวมชุดเมดสีเทา และมีป้ายชื่อหมาสีทองติดอยู่ตรงอกบนป้ายทองนั้น สลักชื่อของฉันเอาไว้อย่างชัดเจนเมื่อฉันเดินลงมาข้างล่าง ห้องรับแขกก็เต็มไปด้วยผู้คนแล้วกระทั่งนักข่าวจากสำนักต่าง ๆ ยังขนกล้องและอุปกรณ์มาตั้งกล้องไลฟ์สตรีมอยู่ตามมุมห้อง"พี่สาวมาแล้วค่ะทุกคน! มาร่วมต้อนรับคุณหนูใหญ่ตระกูลเสิ่นกันหน่อยเร็ว!"หลินเถียนเถียนในชุดราตรีสีขาวบริสุทธิ์ยืนอยู่ตรงกลางห้อง พอเห็นฉัน เธอก็แย้มยิ้มพร้อมกับปรบมือนำทุกคนใบหน้านับสิบ ๆ ดวงหันขวับมามองฉันพร้อมกันบางคนวางแก้วเหล้าลง บางคนเอามืออุดปากหัวเราะ และบางคนถึงขั้นยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายคลิปไว้ตรง ๆนักข่าวคนหนึ่งยื่นไมโครโฟนพุ่งตรงเข้ามา"คุณเสิ่นครับ ไม่ทราบว่ามีความรู้สึกอย่างไรบ้า
Read more
บทที่ 3
สายตาของทุกคนในห้องหันขวับไปมองที่หน้าประตูพร้อมกันกู้เหยียน เดินตรงเข้ามาด้วยก้าวขาที่มั่นคง เขาอยู่ในชุดสูทสากลเนี้ยบกริบ ใบหน้าฉายแววโทสะที่กดข่มไว้ไม่มิดเขาเดินผ่ากลางฝูงคนตรงเข้ามาจับข้อมือของฉัน แล้วออกแรงฉุดฉันให้ลุกขึ้นมาจากพื้น ก่อนจะย้ายตัวมายืนบดบังฉันไว้ข้างหลัง"เสิ่นเยว่ พวกนายตระกูลเสิ่นมันจะรังแกคนเกินไปแล้ว!"เขาจ้องหน้าพี่ใหญ่ น้ำเสียงเย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ"ในเมื่อคิดจะรับเธอกลับมา แล้วจะมาทำเรื่องหยามเกียรติเธอแบบนี้ทำไม?!"ห้องรับแขกเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจกล้องไลฟ์สดทุกตัวพร้อมใจกันแพนหันมาจับภาพที่เขาเป็นจุดเดียวฉันยืนอยู่ข้างหลังเขา จ้องมองแผ่นหลังอันคุ้นเคยนั้น...มันเหมือนกับเมื่อยี่สิบปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยนตอนฉันอายุสี่ขวบและเพิ่งเข้าไปอยู่ในบ้านเด็กกำพร้า เขาก็อยู่ที่นั่นก่อนแล้วร่างกายผอมแห้งราวกับกิ่งไม้แห้ง ขาซ้ายเป๋เล็กน้อย เวลาเดินจะกะเผลกไปมาเด็กโตในบ้านเด็กกำพร้าชอบแย่งชามข้าวของเขา แต่เขาไม่เคยส่งเสียงเถียงสักคำเป็นฉันเองที่พุ่งตัวเข้าไปแย่งชามข้าวคืนมา จนโดนเด็กพวกนั้นผลักล้มลงกับพื้น เข่าแตกเลือดไหลซึมตอนนั้นเขาย่อตัวลงมาช่
Read more
บทที่ 4
คืนนั้น... ฉันต้องส่งเสียงเห่าเหมือนหมาต่อหน้าแขกเหรื่อทุกคนและต่อหน้ากล้องไลฟ์สดกู้เหยียนนั่งอยู่บนโซฟา ถือแก้วไวน์ในมือ โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองฉันเลยสักแวบเดียวตอนที่งานเลี้ยงเลิกรา ก็เป็นเวลาเกือบจะเที่ยงคืนแล้วพวกแขกค่อย ๆ เดินแยกย้ายกันกลับเป็นกลุ่ม ๆ ยามที่เดินผ่านข้างกายฉัน บางคนยังคงส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ย"คุณหนูใหญ่ตระกูลเสิ่นคนนี้ เห่าได้เหมือนหมาจริงเลยนะ""นั่นน่ะสิ สวมสายล่ามคอหมากับชุดเมด ถ้าไม่บอกคงนึกว่าเป็นหมาจริง ๆ ไปแล้ว"ฉันคุกเข่าอยู่นานเกินไปจนเข่าทั้งสองข้างชาไร้ความรู้สึกต้องใช้สองมือยันผนังค่อย ๆ พยุงกายลุกขึ้น แล้วเดินกระย่องกระแย่งกลับไปยังห้องรับรองทว่าวินาทีที่ก้าวขาเข้าประตูไป... เสียงดัง กริ๊ก ก็ดังมาจากด้านหลัง ประตูถูกคนข้างนอกลงกลอนล็อกจากภายนอกเรียบร้อยแล้วในเวลาเดียวกันนั้นเอง เครื่องปรับอากาศบนหัวก็ส่งเสียงทำงานดังกระหึ่ม ลมเย็นยะเยือกพุ่งพรวดลงมาจากช่องแอร์ ทำให้อุณหภูมิภายในห้องลดวูบลงอย่างรวดเร็วในห้องรับรองไม่มีผ้านวมแม้แต่ผืนเดียว ผ้าปูที่นอนก็บางเฉียบราวกับแผ่นกระดาษไม่รู้ว่าเครื่องปรับอากาศถูกปรับไว้ที่กี่องศา ความเย็นร
Read more
บทที่ 5
เสียงกรีดร้องของแม่บ้านยังไม่ทันจบดี กู้เหยียนก็พุ่งตัวขึ้นมาบนชั้นสองเป็นคนแรกเขาถีบประตูห้องรับรองเปิดออก ทว่าเมื่อเห็นก้อนร่างที่นอนคุดคู้อยู่บนเตียง ร่างกายของเขาก็พลันกระตุกแข็งทื่ออยู่กับที่เลือดสด ๆ อาบเต็มเตียง...ริมฝีปากเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ...ในอ้อมอกตระกองกอดตุ๊กตากระต่ายพัง ๆ ไว้แน่นพี่ใหญ่พุ่งตามเข้ามาติด ๆ เขากระแทกเข้ากับกรอบประตูอย่างแรง ขาสองข้างอ่อนพับจนแทบจะทรุดลงไปกับพื้นพี่รองผลักทุกคนออกแล้วพุ่งตัวไปที่ข้างเตียง ยื่นมือไปอังที่จมูก คลำชีพจรที่ข้อมือไม่มี...ไม่มีสัญญาณชีวิตใด ๆ เหลืออยู่เลยเขาเริ่มสติแตก กดฝ่ามือลงบนหน้าอกของฉันเพื่อทำ CPR ครั้งแล้วครั้งเล่า... ครั้งที่หนึ่ง... ครั้งที่สอง... ครั้งที่สาม..."โทรเรียกคนมารับเร็ว! เรียกรถพยาบาล!"พี่สามยืนสั่นอยู่ตรงประตู กดโทรศัพท์ตั้งสามครั้งกว่าจะติด เสียงของเขาสั่นเทาจนแทบพูดบอกที่อยู่ไม่เป็นภาษาตอนที่ทีมแพทย์ฉุกเฉินเดินทางมาถึง พี่รองก็ยังคงปั๊มหัวใจไม่หยุดเสียงฝ่ามือกดกระแทกหน้าอกดัง ตับ ตับ เหงื่อเม็ดโตจากผากของเขาไหลรดลงบนใบหน้าของฉันเจ้าหน้าที่พยายามดึงตัวเขาออก แต่เขาไม่ยอมปล่อยมือ พ
Read more
บทที่ 6
ทุกคนพากันตกตะลึงอึ้งงันอยู่กับที่พี่ใหญ่เป็นคนแรกที่เอ่ยปากพูดขึ้นมา"ถูกแช่แข็งจนตาย?! นี่มันเดือนสิงหาคม อุณหภูมิข้างนอกสามสิบห้าองศา หมอจะมาบอกผมว่าเธอถูกแช่แข็งจนตายเนี่ยนะ?!"หมอกางรายงานการตรวจออก ใช้นิ้วชี้ไปที่บรรทัดข้อมูลตัวเลขทีละบรรทัด"อุณหภูมิแกนกลางในร่างกายของผู้ตายเหลือเพียงยี่สิบหกองศาเท่านั้น นิ้วมือและนิ้วเท้ามีรอยแผลที่ถูกความเย็นจัดกัดซึมลึกเป็นบริเวณกว้าง ระดับความรุนแรงเทียบเท่ากับการถูกทิ้งไว้ในสภาพแวดล้อมติดลบอย่างน้อยสี่ถึงห้าชั่วโมงเต็ม ๆ ครับ"เขาเปิดพลิกไปหน้าถัดไป"ส่วนบาดแผลตามร่างกายของเธอ... ไม่ใช่การทำร้ายตัวเองเพื่อคิดสั้นฆ่าตัวตาย""แต่เธอใช้เลือดของตัวเองเพื่อสร้างความอบอุ่น"ความเงียบกริบปกคลุมไปทั่วทั้งทางเดินชั่วขณะ"หมายความว่ายังไง?" น้ำเสียงของพี่รองเริ่มสั่นพร่าและแหบแห้งหมอชี้นิ้ววิเคราะห์บาดแผลตามรายงาน"รอยแผลตรงข้อมือไม่ใช่รอยตัดตามขวางหรือแนวยาว แต่เป็นบาดแผลจากการถูไถอย่างรุนแรงซ้ำแล้วซ้ำเล่า... เธอเอาข้อมือไปไถเข้ากับขอบของแข็งซ้ำ ๆ เพื่อขูดให้เนื้อหนังแตกออก ให้เลือดสด ๆ ไหลออกมา แล้วเอาเลือดนั้นมาทาลงบนตัว""เลือดที่มี
Read more
บทที่ 7
ภายในห้องสอบสวนของสถานีตำรวจ พวกพี่ชายนั่งเรียงกันเป็นแถว โดยมีกู้เหยียนนั่งอยู่ตรงขอบสุดตำรวจสืบสวนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเปิดซองแฟ้มเอกสารออก แล้วดันเอกสารกองหนึ่งมาข้างหน้า"ช่วงนี้พวกเรากำลังสืบสวนคดีฉ้อโกงเงินประกันคดีหนึ่ง พอสืบตามรอยไปเรื่อย ๆ ก็เลยสาวไปถึง โจวอวี้ถง เหยื่อในคดีวางยาพิษในสถานศึกษาเมื่อเจ็ดปีก่อน"เขาดึงรายงานการตรวจร่างกายใบหนึ่งออกมา"รายงานการวินิจฉัยในตอนนั้นระบุว่า โจวอวี้ถงได้รับพิษจนตับและไตเสียหายอย่างรุนแรง จำเป็นต้องใช้ยาประคองอาการไปตลอดชีวิต""เธอใช้สิ่งนี้เป็นหลักฐาน ในการยื่นขอเงินชดเชยความพิการจำนวนมหาศาลจากบริษัทประกัน""ทว่าผลการตรวจร่างกายเมื่อเดือนที่แล้วกลับปรากฏว่า..."เขาหมุนรายงานกลับมา ใช้นิ้วชี้ไปที่ตัวเลขบนนั้น"การทำงานของอวัยวะทุกส่วนของเธอเป็นปกติและสมบูรณ์ดี ไม่มีผลกระทบหรืออาการแทรกซ้อนใด ๆ จากการได้รับพิษเลยแม้แต่น้อย""รายงานความพิการฉบับนั้นเมื่อเจ็ดปีก่อน... เป็นเอกสารปลอมครับ"พี่ใหญ่รับรายงานฉบับนั้นมา นิ้วมือสั่นระริกเล็กน้อยตำรวจสืบสวนเอ่ยต่อ"พวกเราเลยทำการดึงสำนวนคดีเมื่อปีนั้นขึ้นมาตรวจสอบใหม่อีกครั้ง หลักฐาน
Read more
บทที่ 8
รถยังไม่ทันจะจอดดี พี่สามก็ผลักประตูรถแล้วพุ่งตัวเข้าไปในบ้านทันทีหลินเถียนเถียนกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนโซฟาในห้องรับแขก พอได้ยินเสียงเคลื่อนไหวก็เงยหน้าขึ้นมา ใบหน้ายังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มว่าง่ายและแสนดีตามปกติ"พี่ ๆ กลับมากันแล้วเหรอคะ?"พี่สามพุ่งเข้าไปแย่งโทรศัพท์มือถือในมือเธอแล้วปาลงพื้นอย่างแรง จนหน้าจอแตกละเอียดเป็นเสี่ยง ๆ"เมื่อเจ็ดปีก่อน... เป็นแผนการที่เธอวางไว้ใช่ไหม?!"หลินเถียนเถียนชะงักไปนิด ก่อนที่ขอบตาจะแดงก่ำขึ้นมาทันควัน"พี่สามพูดเรื่องอะไรคะ... หนูไม่รู้เรื่อง..."พี่ใหญ่กับพี่รองเดินตามเข้ามา โดยมีกู้เหยียนเดินตามหลังมาเป็นคนสุดท้ายพี่ใหญ่ยืนประสานสายตาอยู่ตรงหน้าเธอ จ้องมองลงมาด้วยสายตาเย็นชา เอื้อนเอ่ยออกมาทีละคำอย่างหนักแน่น"โจวอวี้ถงสารภาพออกมาหมดแล้ว"ใบหน้าของหลินเถียนเถียนถอดสีซีดเผือดไปวูบหนึ่งเพียงแค่วูบเดียวเท่านั้น...หลังจากนั้น หยาดน้ำตาก็ทะลักทะลายไหลออกมาราวกับเขื่อนแตก"พี่ใหญ่คะ... หนูรู้แล้วว่าพวกพี่พูดเรื่องอะไร..."เธอกระโจนลงไปคุกเข่ากับพื้น สวมกอดขาของพี่ใหญ่ไว้แน่น"หนูผิดไปแล้วค่ะ แต่ตอนนั้นหนูกลัวจริง ๆ นะคะ.
Read more
บทที่ 9
พี่รองปิดสมุดไดอารี่ลงพี่ใหญ่ยืนนิ่งสนิทอยู่กับที่ กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกเกร็งด้วยความอับอายและเจ็บปวดพี่สามนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น สองมือกุมหัวตัวเองไว้แน่นกู้เหยียนยืนพิงมุมห้อง ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ทว่าเสื้อเชิ้ตตรงอกกลับเปียกชุ่มไปด้วยเลือดสด ๆ เป็นวงกว้าง...เขาไม่รู้ว่าทำไม หัวใจของเขาถึงเจ็บปวดราวกับถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ จนต้องกระอักเลือดออกมาไม่หยุดในเวลาเดียวกันนั้นเอง... พี่ชายทั้งสามคนก็ค่อย ๆ งอตัวก้มลงพร้อมกันความเจ็บปวดปวดรวดร้าวตรงตำแหน่งหัวใจพุ่งขึ้นสูงถึงจุดสูงสุดในเวลาเพียงแค่เสี้ยววินาที!ราวกับมีใครบางคนยื่นมือเข้ามาควักหัวใจของพวกเขาออกมาจากทรวงอกสด ๆเข่าของพี่ใหญ่กระแทกเข้ากับพื้นกระเบื้อง เสียงดัง ปัง!เขาใช้มือยันพื้น เงยหน้าขึ้นจ้องมองหลินเถียนเถียนที่ยืนอยู่ตรงหัวบันไดด้วยสายตาอาฆาตแค้นเลือดคำโตพุ่งทะลักออกมาจากปากของเขา"เธอ... เธอเป็นคนทำให้น้องสาวแท้ ๆ ของฉันต้องตาย!"หลินเถียนเถียนตกใจจนเข่าอ่อน ทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้น คลานเข่าเข้าไปหาพี่ใหญ่ แล้วสวมกอดขาของเขาไว้แน่น"พี่ใหญ่คะ! มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ! หนูแค่นึกกลัวว่าพวกพี่จะไม่ต้อง
Read more
บทที่ 10
ในวันทำบุญครบเจ็ดวันของฉัน ท้องฟ้าสดใสเป็นสีฟ้าคราม ไร้ซึ่งสายลมพัดผ่านพวกพี่ชายและกู้เหยียนคุกเข่าอยู่หน้าหลุมศพของฉันดอกเบญจมาศสีขาววางเกลื่อนกลาดเต็มพื้น บนป้ายหินอ่อนสลักชื่อของฉันเอาไว้ชัดเจนเสิ่นสือพี่รองวางตุ๊กตากระต่ายที่เย็บซ่อมเสร็จแล้วไว้หน้าป้ายวิญญาณเขาใช้เวลาตลอดทั้งคืน ค่อย ๆ ดันนุ่นกลับเข้าไป และลงเข็มเย็บหูที่ถูกแทะจนพังทีละเข็ม ๆใช้อีกเข็มปักเดินเส้นตัวอักษร "ของสือสือคนเดียว" ใหม่อีกครั้งอย่างพิถีพิถัน"พี่คืนให้นะ..."น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาและสั่นเครือ"พี่รองทำมันพังไป... ตอนนี้พี่รองเย็บซ่อมให้เธอเสร็จแล้วนะ"พี่สามคุกเข่าอยู่ข้าง ๆ มือยังคงกำถุงมือนักแข่งรถคู่นั้นไว้แน่นเขาเข้าใจผิดมาโดยตลอดว่าเป็นของที่หลินเถียนเถียนซื้อให้ทว่าตอนนี้เขาได้รู้ความจริงแล้ว... ว่ามันคือของที่ฉันต้องแลกมาด้วยการทำงานพิเศษกะดึกถึงสามเดือนเต็มเขาอยากจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง พยายามเปิดปากอยู่หลายคราว แต่กลับไม่มีเสียงใด ๆ หลุดออกมาแม้แต่คำเดียวพี่ใหญ่คุกเข่าอยู่ด้านหน้าสุด ร่างกายเหยียดตรงราวกับรูปสลักหินเขาจ้องมองชื่อบนป้ายวิญญาณอยู่นานแสนนาน จู่ ๆ ก็งอตัวก้มล
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status