All Chapters of หลังโดนสะกดจิตเก้าครั้ง คุณหนูหมาหัวเน่าขอไม่เล่นด้วยแล้ว: Chapter 1 - Chapter 10

10 Chapters

1

ฉันยิ้มมุมปาก ในที่สุดก็จะได้กลับบ้านแล้ว!แต่หลังจากฉันตาย ทำไมพี่ชายทั้งสามคนถึงร้องไห้กันหมดล่ะ?......ภารกิจพิชิตใจของฉันง่ายมาก แค่ได้รับการยอมรับจากพวกพี่ชาย และกลายเป็นคุณหนูตัวจริงของตระกูลเสิ่นแต่ฉันกลับมาที่ตระกูลเสิ่นได้ห้าปี ดันถูกสะกดจิตไปถึงแปดครั้งเต็ม ๆฉันเคยเป็นทั้งคนรับใช้ พี่เลี้ยงเด็ก ญาติยากจนที่ต้องมาอาศัยบ้านคนอื่นอยู่ เด็กกำพร้าที่พ่อบ้านรับเลี้ยง...เหลือแค่อย่างเดียว ก็คือไม่ได้เป็นคุณหนูตระกูลเสิ่นเลยสักวันเดียวทุกครั้งขอแค่เสิ่นอี้เวยปาดน้ำตา พี่ชายทั้งสามคนก็จะเลือกเธอโดยไม่ลังเลเลยพวกเขาเชื่อว่า ขอแค่ลบฐานะคุณหนูตัวจริงของฉันออกได้ ฉันก็จะไม่กล้าไปเพ้อฝันแก่งแย่งชิงดีกับเสิ่นอี้เวยอีกทุกครั้งที่ถูกสะกดจิต ระบบจะต้องเปลืองพลังงานหนึ่งครั้งเพื่อบังคับปลุกฉันขึ้นมาแต่ปริมาณยาสะกดจิตดันเพิ่มขึ้นทุกครั้งนี่สิ ระยะเวลาที่ฉันจมอยู่ในความฝันก็เลยนานขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนกันจนถึงครั้งที่แปด ฉันรับบทเป็นคนรับใช้ในตระกูลเสิ่นอยู่สามปีเต็ม ๆ ระบบถึงค่อยดึงฉันกลับสู่ความเป็นจริงได้สำเร็จฉันเหลือทนแล้วระบบเองก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน จึงยกเลิกภารกิจแ
Read more

2

เลือดสดทะลักออกมา กระเด็นเปรอะเต็มหน้าเสิ่นอี้เวย"กรี๊ด!"ก่อนสติสัมปชัญญะจะหายไปฉันเห็นเสิ่นอี้เวยกรีดร้องอย่างเสียขวัญ พี่รองลุกพรวดขึ้นมา พี่ใหญ่หน้าซีด ส่วนพี่สาม เอามือกุมคออย่างตกใจกลัวขณะที่เหม่อมองฉันลืมไปเลย พวกเราเป็นฝาแฝดกันนี่นา มีกระแสจิตถึงกันพอฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็นอนอยู่ในห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาล ที่คอมีผ้าพันแผลหนาชั้นหนึ่งนี่ฉันยังไม่ตายอีกเหรอเนี่ย?พอขยับตัวนิดหน่อย ตรงลำคอก็รู้สึกปวดเหมือนเนื้อจะฉีก[โฮสต์ ตรวจพบว่าคุณมีความรู้สึกเจ็บปวดรุนแรง ต้องการให้เปิดระบบระงับความเจ็บปวดไหม?][ต้องการ ๆ ๆ !]วินาทีต่อมา ความเจ็บปวดก็หายวับไป รู้สึกสบายไปทั้งตัวตอนนี้ฉันถึงได้พบว่า มีสายตาดุร้ายคู่หนึ่งจ้องเขม็งมาที่ฉัน แทบอยากจะถลกหนังหักกระดูกฉันให้ได้ฉันเอียงหน้าหนี แต่ดันเจอกับใบหน้าดำมืดเหมือนก้นหม้อของพี่สาม "เธอตั้งใจใช่ไหม"เขากระชากชุดผู้ป่วยของฉันอย่างแรง ลากไปที่ห้องพักข้าง ๆ ทันที จากนั้นชี้ไปที่เสิ่นอี้เวยที่นอนหน้าซีดอยู่บนเตียง แล้วตวาดถามซักไซ้"ทั้งที่รู้ว่าเวยเวยหัวใจไม่แข็งแรง เธอยังตั้งใจกระตุ้นให้โรคกำเริบอีก ถ้าเวยเวยตายไป เธอค
Read more

3

ฝ่ามือของเสิ่นอี้ฉือถูกใบมีดเฉือนเป็นรอยแผลลึก หนังเปิดเหวอะหวะ เลือดเนื้อปนกันเละเทะ แค่มองก็ขนหัวลุกแล้วแต่เขากลับยังกำไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยมือพี่รองที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเข้า สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันทีเขาพุ่งเข้ามาบิดข้อมือฉันอย่างแรง ออกแรงเยอะจนแทบเหมือนจะบดกระดูกให้แตก บังคับให้ฉันปล่อยมือออกมา เสียง "แกร๊ง" ดังขึ้น มีดผ่าตัดตกลงบนพื้นเขายกเท้าเตะมีดไปไกล แล้วค่อยทำหน้าบึ้งตึงพลางตวาดฉัน"เธออาละวาดพอหรือยัง"ฉันรู้สึกเหนื่อยใจขึ้นมาพักหนึ่งสมัยนี้ แม้แต่การจะตายยังไม่ใช่เรื่องง่ายเลยเมื่อเห็นพี่สาม เสิ่นอี้ฉือบาดเจ็บเพราะฉัน เสิ่นอี้เวยก็หน้าซีดเผือด กัดริมฝีปากล่างแน่น น้ำตาไหลพรากอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยเธอพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงคนไข้ กุมหน้าอกไว้ พลางร้องไห้ตะโกนใส่ฉัน "พี่คะ ถ้าพี่อยากทำร้ายก็มาทำร้ายฉันสิ! อย่าทำร้ายพี่สามเลย! ฉันมันไม่ดีเอง ฉันไม่ควรถูกอุ้มสลับตัวมาแย่งฐานะของพี่ พี่มีอะไรก็มาลงที่ฉันคนเดียว! ถ้าพี่ยังไม่หายโกรธ งั้นฉันไปตายเอง!"จู่ ๆ เสิ่นอี้เวยก็เลิกผ้าห่มออก โซเซพุ่งลงจากเตียง วิ่งตรงไปทางบันไดนอกห้องผู้ป่วยเหมือนคนบ้า"เวยเวย!"
Read more

4

เสิ่นอี้ฉือปล่อยมือจากฉันทันที แล้วพุ่งไปข้างหน้าเพื่อรับตัวเธอไว้เหมือนคนบ้า ใบหน้ามีแต่ความเจ็บปวดเสียใจอย่างที่ปิดบังไม่มิดพี่รองเองก็รีบก้าวไปข้างหน้าเหมือนกัน หลังจากตรวจดูอาการของเสิ่นอี้เวยคร่าว ๆ แล้ว สีหน้าก็เครียดขรึมลงทันที"รีบไปห้องฉุกเฉินเร็ว!"ทั้งสองคนอุ้มเสิ่นอี้เวยแล้วรีบร้อนออกไป ระหว่างนั้นไม่ได้หันกลับมามองฉันเลยสักแวบเดียวฉันเดินกลับห้องผู้ป่วยเงียบ ๆ และเจอมีดผ่าตัดที่แหลมคมและเย็นเฉียบเล่มนั้นตรงมุมห้องบนนั้นยังมีคราบเลือดของเสิ่นอี้ฉือติดอยู่เลยระบบออนไลน์ขึ้นมาในหัวทันที [โฮสต์ ตรวจพบว่าความก้าวหน้าของภารกิจพิชิตใจสูงถึง 60% แล้ว!][คุณยังอยากลองพิชิตใจต่อไหม?][ฉันยอมแพ้]ฉันส่ายหัว หยิบกระดาษทิชชูเช็ดมีดผ่าตัดจนสะอาดอย่างพิถีพิถัน จากนั้นก็ซ่อนไว้ในกระเป๋าฉันแค่อยากหาสถานที่ที่ไม่มีใครมารบกวนสักแห่ง แล้วจากไปอย่างสงบเพิ่งจะก้าวออกจากประตูห้องผู้ป่วย ก็ชนเข้ากับพี่ชายทั้งสามทที่กำลังรีบร้อนเดินเข้ามาสายตาของพี่ใหญ่หยุดอยู่ที่ผ้าก๊อซเลือดซึมตรงคอฉัน ลึก ๆ ในดวงตาสื่ออารมณ์หลากหลายปนกัน"เรื่องของเธอ พวกเขาบอกฉันแล้ว ฉันให้เธอกลับมาที่ตร
Read more

5

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองนับว่าตายแล้วหรือยังวิญญาณหลุดออกจากร่าง ไปลอยอยู่กลางอากาศฉันมองดูเหตุการณ์ด้วยสายตาเย็นชา เห็นพี่ชายทั้งสามคนแทบจะกึ่งวิ่งกึ่งคลานเข้ามาโดยเฉพาะเสิ่นอี้ฉือ มือข้างหนึ่งของเขากุมหน้าอกไว้แน่น ใบหน้าบูดเบี้ยว เจ็บปวดเหมือนตัวเองเป็นคนโดนคมมีดแทงทะลุหัวใจเขาล้มลงบนร่างของฉันอย่างแรง พยายามใช้มือกดบาดแผลที่ยังมีเลือดไหลไม่หยุดเอาไว้สุดชีวิต ร้องไห้วิงวอนอยู่ข้างหูฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า "อย่าตายนะ! พี่สามไม่ได้ตั้งใจ... พี่ไม่อยากให้เธอตาย..."แต่เลือดดันไหลทะลักราวกับไม่มีวันหมด ย้อมมือของเขาจนแดงฉาน ย้อมพื้นจนเลอะด้วย"พี่รอง! รีบช่วยเธอเร็วสิ!"เสิ่นอี้ฉือเหลือบดวงตาที่แดงก่ำขึ้นมา แล้วมองไปทางพี่รองราวกับคว้าฟางช่วยชีวิตเส้นสุดท้ายได้ตอนนี้มือของพี่รองที่เคยจับมีดผ่าตัดมานับครั้งไม่ถ้วน มือที่เคยมั่นคงดั่งขุนเขา กลับสั่นสะท้านอย่างหนักเขายื่นมือที่สั่นเทาไปแตะลมหายใจของฉัน พอพบว่ายังหายใจรวยริน เขาก็ตะโกนใส่พยาบาลที่อยู่หน้าประตู "ยังมีลมหายใจ ต้องรีบแล้ว! เร็วสิ!"ความเย็นชาบนใบหน้าพี่ใหญ่หายไปหมดสิ้น เขาผลักเสิ่นอี้ฉือที่นอนร้องไห้ซบอยู่บนร่างฉันออกไ
Read more

6

ฉันฝันถึงเหตุการณ์บางอย่างที่ยาวนานมากในฝันฉันชื่อเสิ่นชิว เป็นคุณหนูตระกูลเสิ่น ตระกูลมหาเศรษฐีถึงพ่อแม่จะเสียชีวิตตั้งแต่เด็ก แต่ฉันมีพี่ชายสามคนและน้องสาวหนึ่งคนพี่ใหญ่คือเสิ่นลู่เฉิน เป็นผู้กุมอำนาจของตระกูลเสิ่นพี่รองคือเสิ่นสือเหยี่ยน เป็นแพทย์ด้านศัลยกรรมหัวใจฝีมือดีพี่สามคือเสิ่นอี้ฉือ ฉัน แล้วก็มีเสิ่นอี้เวย พวกเราเป็นน้องเล็กแฝดสาม พวกพี่ชายรักฉันมากแต่ฉันกับน้องสาวเป็นโรคหัวใจมาแต่กำเนิด เมื่อไม่นานมานี้ ฉันเพิ่งเข้ารับการผ่าตัดครั้งใหญ่ที่เสี่ยงมาก ในฝันฉันมีความสุขมาก แต่มีแค่ใบหน้าของคนในครอบครัว ที่เหมือนถูกหมอกปกคลุมไว้ชั้นหนึ่ง ทำให้มองเห็นไม่ชัดเจนฉันพยายามจะมองให้ชัด แต่ตรงหน้ากลับกลายเป็นสีแดงฉานทันทีทันใดนั้น ฉันก็ลืมตาขึ้นมากลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยบอกฉันว่า ฉันกำลังนอนอยู่ในโรงพยาบาลที่น่าแปลกคือ ทั้งที่ฉันเพิ่งผ่านการผ่าตัดใหญ่มาแท้ ๆ แต่บนร่างกายกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอะไรเลยข้างเตียงผู้ป่วยมีชายหนุ่มรูปหล่อสามคนเข้ามาล้อมไว้เร็วมาก พวกเขาจ้องมองฉันด้วยสีหน้าตึงเครียด หนึ่งในนั้นถามอย่างกังวล"ฟื้นแล้วหรอ ยังจำ...เรื่องในอดีตไ
Read more

7

ตอนอาบน้ำล้างหน้าในช่วงกลางคืน ฉันสังเกตเห็นจุดแปลก ๆ อีกครั้งฝ่ามือของฉันเต็มไปด้วยตาปลาหนา เหมือนทำงานหนักมาจนชินแต่ฉันเป็นถึงคุณหนูตระกูลเสิ่นที่ถูกฟูมฟักนะ ใครจะกล้าให้ฉันทำงานกันล่ะ?หลังมือของฉันยังมีรอยถูกน้ำร้อนลวกเป็นวงใหญ่ด้วย บนข้อมือก็มีรอยกรีดตื้นลึกเต็มไปหมดฉันกลับไม่มีความทรงจำอะไรเกี่ยวกับบาดแผลพวกนี้เลยนอนอยู่บนเตียงที่ไม่คุ้นเคย ฉันพลิกตัวไปมาอยู่อย่างนั้น จนขอบฟ้าเริ่มสางถึงได้หลับสนิทวันต่อมาทั้งบ้านตระกูลเสิ่นก็ตกใจกันใหญ่จนถึงเวลาอาหารเที่ยง ฉันก็ยังไม่ปรากฏตัวที่โต๊ะอาหารพี่ชายทั้งสามคนไปตามหาฉันที่ห้อง แต่กลับพบว่าข้างในว่างเปล่า แม้แต่ผ้าห่มก็ยังเย็นชืด แสดงว่าเมื่อคืนฉันไม่ได้นอนที่นี่พวกเขานึกถึงสภาพฉันก่อนหน้านี้ที่เอาแต่คิดอยากตาย ในใจก็อดว้าวุ่นไม่ได้พี่ชายคนโตหน้าดำคร่ำเครียด สั่งให้คนไปเช็กกล้องวงจรปิด แต่ผลกลับแสดงว่าฉันไม่ได้เดินออกไปนอกคฤหาสน์หลังนี้เลยพี่ชายคนรองรีบสั่งให้คนรับใช้ไปตามหา หาแบบทุกซอกทุกมุมพี่ชายคนโตใจร้อนเหมือนโดนไฟเผา คาดคั้นพ่อบ้านเฒ่าอย่างหน้าดำคร่ำเครียด"ลุงเสิ่น สถานการณ์ของชิวชิวไม่ปกติ ลุงดูแลเธอแบบนี้เ
Read more

8

หลังจากถอนหายใจเฮือกหนึ่ง พ่อบ้านเฒ่าก็เดินออกไปเหมือนกันฉันค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เห็นแค่แผ่นหลังของคนไม่กี่คนที่รีบร้อนเดินออกไปฉันละเมอเดินซะแล้วเมื่อคืนฉันมั่นใจว่านอนหลับอยู่ในห้องนอน แต่พอวันนี้ดันตื่นขึ้นมาในห้องเก็บของห้องนี้อย่างแปลกประหลาดที่แปลกกว่านั้นคือ ข้าวของทุกชิ้นที่นี่กลับทำให้ฉันคุ้นเคยแบบลึกซึ้ง เหมือนฉันเคยใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มานานหลายปีตอนที่พวกพี่ชายพุ่งพรวดเข้ามาเมื่อกี้ ฉันก็หลับตาแกล้งทำเป็นนอนหลับ ตอนสายตาพวกเขาบังเอิญไปเจอรอยแผลเป็นเก่าบนข้อมือฉัน ก็ทำท่าเหมือนโดนน้ำร้อนลวกใส่เสียงหายใจที่สั่นสะท้านเบา ๆ ของพวกเขา รวมทั้งพฤติกรรมหลบหนีตอนท้าย มันทำให้ฉันเกิดสงสัยต่อสถานะคุณหนูตระกูลเสิ่นของตัวเองฉันยกมือขึ้นคลำไปใต้หมอน หยิบหนังสือเรียนมหาวิทยาลัยธรรมดา ๆ เล่มหนึ่งออกมา พอเปิดหน้าแรก ก็เห็นคำว่า "เสิ่นชิว" บนนั้นชัดมากเป็นลายมือของฉันเองดูท่าแล้ว เมื่อก่อนฉันเคยอยู่ที่นี่จริง ๆวินาทีต่อมา ฉันก็ได้ยินเสียงหลุดขำพอเหลือบตาขึ้นมอง ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงประตู เหล่ตามองต่ำลงมาที่ฉันทั้งที่เธอไม่มีส่วนไหนคล้ายฉันสักนิด แต่สัญชาตญาณแ
Read more

9

และในที่สุดฉันก็ได้ยินเสียงที่ร้อนรนของระบบ[โฮสต์ ในที่สุดคุณก็ฟื้นสักที!][ตอนที่คุณหมดสติ คุณถูกสะกดจิตเป็นครั้งที่เก้าแล้ว พอตื่นมาเลยลืมฉันไปสนิทเลย แถมในสมองยังปิดกั้นเสียงฉันไว้อีก ฉันแทบจะอกแตกตายอยู่แล้ว!]วินาทีต่อมา ฉันเห็นหน้าต่างภารกิจพิชิตใจของระบบสว่างขึ้นมา ฉันตกใจมากที่พบว่าความคืบหน้าของภารกิจพิชิตใจบนนั้นกลายเป็น 96% ไปแล้ว!"เกิดอะไรขึ้น"[คุณบาดเจ็บสาหัส พี่ชายทั้งสามคนพากันสำนึกผิดและตามง้อ ตอนนี้ขาดอีกแค่ 4% ก็จะทำภารกิจพิชิตใจสำเร็จ ได้รับเงินรางวัลหนึ่งพันล้าน แล้วพอทำภารกิจพิชิตใจสำเร็จ คุณก็จะเลือกได้เองว่าจะอยู่ต่อหรือกลับโลกเดิม][จริงสิ พวกเขาไม่ได้เอาหัวใจของคุณไปเปลี่ยนให้ยัยคุณหนูตัวปลอมนะ ในใจของพวกเขาตอนนี้ คุณสำคัญกว่าเสิ่นอี้เวยตั้งเยอะ]ฉันกลับรู้สึกว่าน่าขำสุด ๆมาบังคับสะกดจิตฉัน โดยไม่สนใจว่าฉันจะยอมหรือไม่ยอม นี่คือวิธีสำนึกผิดและง้อขอคืนดีของพวกเขาเหรอ ที่น่าขำยิ่งกว่านั้นคือ พวกเขายังเก็บเสิ่นอี้เวยไว้ข้างกาย ปั้นเรื่องว่าฉันกับเธอเป็นพี่น้องแท้ ๆ โดยหวังว่าพวกเราจะอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขได้อยากได้ทั้งสองอย่าง โลภมากแบบนี้ สุดท้ายก
Read more

10

คนขับรถของตระกูลเสิ่นมารับฉันออกจากโรงพยาบาลพอขึ้นไปนั่งบนรถได้ไม่นาน ฉันก็ถูกควันกลุ่มหนึ่งรมจนสลบไปพอฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็อ่อนแรงไปทั้งตัว นอนอยู่บนเบาะหลังที่โคลงเคลงพอมองผ่านกระจกมองหลัง สายตาของฉันสบเข้ากับดวงตาอันดุร้ายคู่หนึ่ง เขาคือเหล่าหวัง คนขับรถของตระกูลเสิ่น"ใครเป็นคนสั่งให้แกทำ" ฉันเหลือบตามองเขาอย่างเยือกเย็น คนขับรถไม่สนใจฉัน จนกระทั่งรถมาจอดลงตรงหน้าโกดังร้างแห่งหนึ่งที่ไร้ผู้คนเขากระชากแขนฉันอย่างป่าเถื่อน ลากฉันลงจากรถ และฉุดกระชากเข้าไปในโกดังและข้างในนั้น คนที่นั่งรอฉันอยู่ก็คือเสิ่นอี้เวยคนขับรถเดินเข้าไปอย่างประจบประแจง พูดกับเธอว่า "เวยเวย พ่อจับนังตัวดีที่แย่งฐานะของลูกมาให้แล้ว!"เสิ่นอี้เวยค่อย ๆ ก้าวเข้ามาหาฉันทีละก้าว ในดวงตาเต็มไปด้วยความดุร้าย"เสิ่นชิว ทำไมเธอต้องกลับมาด้วย การมีอยู่ของเธอ มันก็คือมีดที่คอยคุกคามฉัน รู้อย่างนี้เมื่อห้าปีก่อนฉันน่าจะฆ่าเธอซะ!"ในวันที่รู้ว่าตัวเองเป็นคุณหนูตัวปลอม พ่อแท้ ๆ ของเสิ่นอี้เวยก็มาหาเธอปีนั้นคุณนายเสิ่นประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนคลอดก่อนกำหนด หลังจากคลอดลูกแฝดชายหญิงบนรถก็หมดสติไป คนขับร
Read more
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status