หลังโดนสะกดจิตเก้าครั้ง คุณหนูหมาหัวเน่าขอไม่เล่นด้วยแล้ว

ฉันยิ้มมุมปาก ในที่สุดก็จะได้กลับบ้านแล้ว!แต่หลังจากฉันตาย ทำไมพี่ชายทั้งสามคนถึงร้องไห้กันหมดล่ะ?......ภารกิจพิชิตใจของฉันง่ายมาก แค่ได้รับการยอมรับจากพวกพี่ชาย และกลายเป็นคุณหนูตัวจริงของตระกูลเสิ่นแต่ฉันกลับมาที่ตระกูลเสิ่นได้ห้าปี ดันถูกสะกดจิตไปถึงแปดครั้งเต็ม ๆฉันเคยเป็นทั้งคนรับใช้ พี่เลี้ยงเด็ก ญาติยากจนที่ต้องมาอาศัยบ้านคนอื่นอยู่ เด็กกำพร้าที่พ่อบ้านรับเลี้ยง...เหลือแค่อย่างเดียว ก็คือไม่ได้เป็นคุณหนูตระกูลเสิ่นเลยสักวันเดียวทุกครั้งขอแค่เสิ่นอี้เวยปาดน้ำตา พี่ชายทั้งสามคนก็จะเลือกเธอโดยไม่ลังเลเลยพวกเขาเชื่อว่า ขอแค่ลบฐานะคุณหนูตัวจริงของฉันออกได้ ฉันก็จะไม่กล้าไปเพ้อฝันแก่งแย่งชิงดีกับเสิ่นอี้เวยอีกทุกครั้งที่ถูกสะกดจิต ระบบจะต้องเปลืองพลังงานหนึ่งครั้งเพื่อบังคับปลุกฉันขึ้นมาแต่ปริมาณยาสะกดจิตดันเพิ่มขึ้นทุกครั้งนี่สิ ระยะเวลาที่ฉันจมอยู่ในความฝันก็เลยนานขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนกันจนถึงครั้งที่แปด ฉันรับบทเป็นคนรับใช้ในตระกูลเสิ่นอยู่สามปีเต็ม ๆ ระบบถึงค่อยดึงฉันกลับสู่ความเป็นจริงได้สำเร็จฉันเหลือทนแล้วระบบเองก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน จึงยกเลิกภารกิจแ

ฝ่ามือของเสิ่นอี้ฉือถูกใบมีดเฉือนเป็นรอยแผลลึก หนังเปิดเหวอะหวะ เลือดเนื้อปนกันเละเทะ แค่มองก็ขนหัวลุกแล้วแต่เขากลับยังกำไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยมือพี่รองที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเข้า สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันทีเขาพุ่งเข้ามาบิดข้อมือฉันอย่างแรง ออกแรงเยอะจนแทบเหมือนจะบดกระดูกให้แตก บังคับให้ฉันปล่อยมือออกมา เสียง "แกร๊ง" ดังขึ้น มีดผ่าตัดตกลงบนพื้นเขายกเท้าเตะมีดไปไกล แล้วค่อยทำหน้าบึ้งตึงพลางตวาดฉัน"เธออาละวาดพอหรือยัง"ฉันรู้สึกเหนื่อยใจขึ้นมาพักหนึ่งสมัยนี้ แม้แต่การจะตายยังไม่ใช่เรื่องง่ายเลยเมื่อเห็นพี่สาม เสิ่นอี้ฉือบาดเจ็บเพราะฉัน เสิ่นอี้เวยก็หน้าซีดเผือด กัดริมฝีปากล่างแน่น น้ำตาไหลพรากอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยเธอพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงคนไข้ กุมหน้าอกไว้ พลางร้องไห้ตะโกนใส่ฉัน "พี่คะ ถ้าพี่อยากทำร้ายก็มาทำร้ายฉันสิ! อย่าทำร้ายพี่สามเลย! ฉันมันไม่ดีเอง ฉันไม่ควรถูกอุ้มสลับตัวมาแย่งฐานะของพี่ พี่มีอะไรก็มาลงที่ฉันคนเดียว! ถ้าพี่ยังไม่หายโกรธ งั้นฉันไปตายเอง!"จู่ ๆ เสิ่นอี้เวยก็เลิกผ้าห่มออก โซเซพุ่งลงจากเตียง วิ่งตรงไปทางบันไดนอกห้องผู้ป่วยเหมือนคนบ้า"เวยเวย!"

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองนับว่าตายแล้วหรือยังวิญญาณหลุดออกจากร่าง ไปลอยอยู่กลางอากาศฉันมองดูเหตุการณ์ด้วยสายตาเย็นชา เห็นพี่ชายทั้งสามคนแทบจะกึ่งวิ่งกึ่งคลานเข้ามาโดยเฉพาะเสิ่นอี้ฉือ มือข้างหนึ่งของเขากุมหน้าอกไว้แน่น ใบหน้าบูดเบี้ยว เจ็บปวดเหมือนตัวเองเป็นคนโดนคมมีดแทงทะลุหัวใจเขาล้มลงบนร่างของฉันอย่างแรง พยายามใช้มือกดบาดแผลที่ยังมีเลือดไหลไม่หยุดเอาไว้สุดชีวิต ร้องไห้วิงวอนอยู่ข้างหูฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า "อย่าตายนะ! พี่สามไม่ได้ตั้งใจ... พี่ไม่อยากให้เธอตาย..."แต่เลือดดันไหลทะลักราวกับไม่มีวันหมด ย้อมมือของเขาจนแดงฉาน ย้อมพื้นจนเลอะด้วย"พี่รอง! รีบช่วยเธอเร็วสิ!"เสิ่นอี้ฉือเหลือบดวงตาที่แดงก่ำขึ้นมา แล้วมองไปทางพี่รองราวกับคว้าฟางช่วยชีวิตเส้นสุดท้ายได้ตอนนี้มือของพี่รองที่เคยจับมีดผ่าตัดมานับครั้งไม่ถ้วน มือที่เคยมั่นคงดั่งขุนเขา กลับสั่นสะท้านอย่างหนักเขายื่นมือที่สั่นเทาไปแตะลมหายใจของฉัน พอพบว่ายังหายใจรวยริน เขาก็ตะโกนใส่พยาบาลที่อยู่หน้าประตู "ยังมีลมหายใจ ต้องรีบแล้ว! เร็วสิ!"ความเย็นชาบนใบหน้าพี่ใหญ่หายไปหมดสิ้น เขาผลักเสิ่นอี้ฉือที่นอนร้องไห้ซบอยู่บนร่างฉันออกไ

ตอนอาบน้ำล้างหน้าในช่วงกลางคืน ฉันสังเกตเห็นจุดแปลก ๆ อีกครั้งฝ่ามือของฉันเต็มไปด้วยตาปลาหนา เหมือนทำงานหนักมาจนชินแต่ฉันเป็นถึงคุณหนูตระกูลเสิ่นที่ถูกฟูมฟักนะ ใครจะกล้าให้ฉันทำงานกันล่ะ?หลังมือของฉันยังมีรอยถูกน้ำร้อนลวกเป็นวงใหญ่ด้วย บนข้อมือก็มีรอยกรีดตื้นลึกเต็มไปหมดฉันกลับไม่มีความทรงจำอะไรเกี่ยวกับบาดแผลพวกนี้เลยนอนอยู่บนเตียงที่ไม่คุ้นเคย ฉันพลิกตัวไปมาอยู่อย่างนั้น จนขอบฟ้าเริ่มสางถึงได้หลับสนิทวันต่อมาทั้งบ้านตระกูลเสิ่นก็ตกใจกันใหญ่จนถึงเวลาอาหารเที่ยง ฉันก็ยังไม่ปรากฏตัวที่โต๊ะอาหารพี่ชายทั้งสามคนไปตามหาฉันที่ห้อง แต่กลับพบว่าข้างในว่างเปล่า แม้แต่ผ้าห่มก็ยังเย็นชืด แสดงว่าเมื่อคืนฉันไม่ได้นอนที่นี่พวกเขานึกถึงสภาพฉันก่อนหน้านี้ที่เอาแต่คิดอยากตาย ในใจก็อดว้าวุ่นไม่ได้พี่ชายคนโตหน้าดำคร่ำเครียด สั่งให้คนไปเช็กกล้องวงจรปิด แต่ผลกลับแสดงว่าฉันไม่ได้เดินออกไปนอกคฤหาสน์หลังนี้เลยพี่ชายคนรองรีบสั่งให้คนรับใช้ไปตามหา หาแบบทุกซอกทุกมุมพี่ชายคนโตใจร้อนเหมือนโดนไฟเผา คาดคั้นพ่อบ้านเฒ่าอย่างหน้าดำคร่ำเครียด"ลุงเสิ่น สถานการณ์ของชิวชิวไม่ปกติ ลุงดูแลเธอแบบนี้เ

และในที่สุดฉันก็ได้ยินเสียงที่ร้อนรนของระบบ[โฮสต์ ในที่สุดคุณก็ฟื้นสักที!][ตอนที่คุณหมดสติ คุณถูกสะกดจิตเป็นครั้งที่เก้าแล้ว พอตื่นมาเลยลืมฉันไปสนิทเลย แถมในสมองยังปิดกั้นเสียงฉันไว้อีก ฉันแทบจะอกแตกตายอยู่แล้ว!]วินาทีต่อมา ฉันเห็นหน้าต่างภารกิจพิชิตใจของระบบสว่างขึ้นมา ฉันตกใจมากที่พบว่าความคืบหน้าของภารกิจพิชิตใจบนนั้นกลายเป็น 96% ไปแล้ว!"เกิดอะไรขึ้น"[คุณบาดเจ็บสาหัส พี่ชายทั้งสามคนพากันสำนึกผิดและตามง้อ ตอนนี้ขาดอีกแค่ 4% ก็จะทำภารกิจพิชิตใจสำเร็จ ได้รับเงินรางวัลหนึ่งพันล้าน แล้วพอทำภารกิจพิชิตใจสำเร็จ คุณก็จะเลือกได้เองว่าจะอยู่ต่อหรือกลับโลกเดิม][จริงสิ พวกเขาไม่ได้เอาหัวใจของคุณไปเปลี่ยนให้ยัยคุณหนูตัวปลอมนะ ในใจของพวกเขาตอนนี้ คุณสำคัญกว่าเสิ่นอี้เวยตั้งเยอะ]ฉันกลับรู้สึกว่าน่าขำสุด ๆมาบังคับสะกดจิตฉัน โดยไม่สนใจว่าฉันจะยอมหรือไม่ยอม นี่คือวิธีสำนึกผิดและง้อขอคืนดีของพวกเขาเหรอ ที่น่าขำยิ่งกว่านั้นคือ พวกเขายังเก็บเสิ่นอี้เวยไว้ข้างกาย ปั้นเรื่องว่าฉันกับเธอเป็นพี่น้องแท้ ๆ โดยหวังว่าพวกเราจะอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขได้อยากได้ทั้งสองอย่าง โลภมากแบบนี้ สุดท้ายก