บททั้งหมดของ เมื่อหมอดูตัวแม่มาอยู่ในร่างคุณหนูตัวร้ายแห่งเมืองฉางซี: บทที่ 1 - บทที่ 10

สายฝนเดือนเจ็ดในเมืองฉางซีปี 1978 ไม่ได้ตกลงมาเพื่อชะล้างความโสโครก มันไม่ได้พร่างพรายเป็นละอองน้ำแต่กลับโหมกระหน่ำเพื่อฝังกลบความลับดำมืด น้ำฝนเย็นจัดราวกับน้ำแข็งสาดกระหน่ำลงบนแผ่นหลัง ซึมผ่านเสื้อผ้าเนื้อหยาบที่ขาดวิ่น ซ่งซูเม่ยสำลักน้ำครำและเลือดออกจากลำคอ ร่างกายกระตุกเฮือกเมื่อสติเริ่มกลับคืน ความเจ็บปวดจากบาดแผลแล่นไปทั่วร่างจนแทบทำให้เธอหมดสติอีกครั้ง แขนขาชาหนึบ ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะขยับภาพสุดท้ายในชีวิตของหมอดูจิตวิทยาเบอร์หนึ่งแห่งปี 2026 คือแสงไฟนีออนสลัวในห้องทำงานสุดหรูและประกายไฟจากปากกระบอกปืนของบอดี้การ์ดลูกค้าวีไอพีคนหนึ่งสาดสะท้อนเข้ามาในดวงตาของเธอต่อให้เธอจะใช้วิธีชั้นสูงในการเจรจา หรือเตรียมทางหนีทีไล่ไว้อย่างรัดกุม ทว่าคนระดับนั้นไม่ได้มาเพื่อฟังคำทำนาย คนพวกนั้นตั้งใจมาฆ่าปิดปากตั้งแต่แรก เพราะเธอล่วงรู้ความลับมืดดำมากเกินไปคมกระสุนเจาะทะลวงแสกกลางหน้าผาก ความตายควรจะดับสติสัมปชัญญะของเธอลงสู่ความว่างเปล่าทว่าตอนนี้ ซูเม่ยกลับกำลังนอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นเลนในตรอกแคบที่มืดมิดและส่งกลิ่นเหม็นอับ“อึก…”เธอพยายามเปล่งเสียง แต่สิ่งที่เล็ดลอดออกมากลับมีเพียงเส

ในห้องนอนชั้นบนของตระกูลหลี่แห่งโรงละครชุนฮวา ร่างบอบบางของซูเม่ยนอนขดอยู่บนเตียงไม้ที่ปูด้วยฟูกนุ่ม สมกับฐานะคุณหนูใหญ่ของบ้านภายนอกอาจดูเหมือนเธอโชคดี อย่างน้อยก็ยังมีห้องส่วนตัวและที่นอนดี ๆ ให้พักพิง แต่ความจริงแล้วตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ร่างนี้กลับต้องทนทุกข์กับพิษบาดแผลทั่วทั้งร่าง โดยมีเพียงเด็กรับใช้คนสนิทที่คอยดูแลอยู่ข้างกายแม้ปู่หลี่จะไม่ได้มาดูอาการด้วยตัวเอง แต่ก็ไม่ได้เพิกเฉย เขาส่งยามาและจัดหาหมอมาดูอาการ เพียงแต่ไม่เคยเอ่ยคำปลอบโยนออกมาแม้แต่คำเดียวแต่จากความทรงจำแล้วซูเม่ยไม่คิดแค้นอะไรเพราะหลี่ซูเม่ยนั่นร้ายกาจมากจริง ๆ การที่ไม่มีใครเหลียวแลก็ไม่แปลกร่างเพรียวระหงในชุดสีฟ้าลายครามตามสมัยค่อย ๆ ยันตัวขึ้นนั่งพิงหัวเตียง เธอก้มสำรวจร่างกายตนเองก็พบว่ารอยเขียวช้ำตามสีข้างและเนื้อตัวเริ่มจางลงมากแล้ว พิษไข้เองก็ลดลงจนเกือบหมด เหลือเพียงความจริงอันโหดร้ายที่เธอต้องยอมรับเมื่อส่องกระจกเงาบานใหญ่ขนาดเต็มตัวที่ตั้งอยู่ไม่ไกล ความจริงที่ว่าซ่งซูเม่ย นักเต้นรำและหมอดูจิตวิทยาแถวหน้าแห่งปี 2026 ได้ตายไปแล้ว ชีวิตหรูหรา แสงสปอตไลท์ และชื่อเสียงระดับเอลิสต์กลายเป็นเพียงเศษเส

เมื่อก้าวเท้าผ่านธรณีประตูเข้ามาถึงห้องโถงชั้นแรกของโรงละครชุนฮวา บนเวทีไม้ขนาดใหญ่ พระเอกงิ้วตัวชูโรงกำลังร่ายรำและขับร้องบทงิ้วโฆษณาชวนเชื่อตามค่านิยมยุคปฏิวัติวัฒนธรรม ท่วงท่าร่ายรำของเขาและนักแสดงสมทบคนอื่น ๆ สำหรับซูเม่ยที่ผ่านโลกอนาคตมานั้นช่างดูแข็งทื่อ ไร้ชีวิตชีวา ชุดการแสดงของเหล่าลูกคู่และตัวประกอบต่างก็เก่าซีดจนน่าสังเวชมากกว่าน่าชื่นชม ยิ่งเมื่อพินิจมองดี ๆ ก็จะเห็นรอยขาดรุ่ยและรอยปะชุนจนไม่เหลือราศีคณะงิ้วอันดับหนึ่ง จะมีก็เพียงชุดปักไหมของพระเอกงิ้วเท่านั้นที่ยังพอดูดีมีราคาอยู่บ้าง ซูเม่ยกวาดสายตามองต่ำลงไปยังโต๊ะน้ำชาสำหรับผู้ชมด้านล่างที่เคยแน่นขนัดด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา ทว่ายามนี้กลับมีคนนั่งดูอย่างเบื่อหน่ายอยู่ไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำ โครงสร้างตึก คานไม้ และเสาปูนของโรงละครขาดการบำรุงรักษาอย่างหนัก คราบราดำและรอยร้าวตามผนังสะท้อนให้เห็นว่าไม่มีใครคิดที่จะลงแรงหรือเจียดเงินมาปรับปรุงมันเลยสักนิด ซูเม่ยทรุดตัวลงนั่งที่มุมหนึ่ง เธอก้มมองดูเงินหยวนในกระเป๋าที่มีอยู่อย่างน้อยนิด รวมถึงตั๋วเงินสำหรับซื้อสินค้าประเภทต่าง ๆ สภาพความเป็นอยู่ของตระกูลหลี่ถือว่าย่ำแย่และฝืดเคือ

เสียงตะโกนคำว่า ‘ศพ’ ของสาวรับใช้คนหนึ่งที่ดังมาจากหลังบ้าน ทำเอาทุกคนในโรงละครชุนฮวาตกใจจนหน้าถอดสี หลี่จื้อเฉียงและเหยาเยว่หงหันมองหน้ากันท่าทางเลิกลั่กอย่างเห็นได้ชัด แต่โชคดีที่ไม่มีใครสนใจพวกเขาในตอนนั้น ขณะที่พวกคนงานในคณะงิ้วเริ่มส่งเสียงเซ็งแซ่แตกตื่นกับเหตุการณ์ร้ายที่เกิดขึ้นกะทันหันท่ามกลางความปั่นป่วนนั้น จางหวังเหล่ยยังคงนั่งนิ่งอยู่ภายในรถ ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา ความกดดันบางอย่างแผ่ออกมาจนคนขับรถเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว“ร้อยเอกหยาง นำกำลังเข้าควบคุมพื้นที่ท่าเรือด้านหลังทั้งหมด ดูแลไม่ให้ใครเข้าไปยุ่งกับศพและหลักฐานเด็ดขาด” จางหวังเหล่ยสั่งการ “รับทราบครับท่าน!” จางหวังเหล่ยไม่รอช้า เปิดประตูก้าวลงจากรถ ก่อนเดินนำกำลังตรงไปยังท่าเรือส่วนตัวด้านหลังโรงละครชุนฮวาทางด้านของซูเม่ย หลังเสียงตะโกนเรื่องศพดังขึ้น รอยยิ้มตามมารยาทเมื่อครู่ก็เลือนหายไป สมองของเธอเริ่มประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ศพปริศนาที่ปรากฏขึ้นในเวลานี้ไม่น่าจะเป็นเรื่องบังเอิญหญิงสาวรีบก้าวตามกลุ่มคนไปยังท่าเรือ ระหว่างทางเธอมัวแต่สังเกตความผิดปกติรอบข้าง กระทั่งเงยหน้าขึ้นอี

หลังจัดการเรื่องศพปริศนาที่ท่าเรือด้านหลังโรงละครชุนฮวา เหตุการณ์วุ่นวายทั้งหมดก็ค่อย ๆ สงบลงเฉินตงจำต้องถอนกำลังกลับไป แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและความระแวง แต่ต่อหน้าผู้ตรวจการพิเศษจากส่วนกลาง เขาไม่อาจทำอะไรได้มากไปกว่านี้ส่วนจางหวังเหล่ย หลังจากมอบหมายให้ทหารนำศพไปตรวจสอบอย่างละเอียด เขาก็ไม่ได้อยู่ต่อเพื่อพูดคุยกับใครอีก เพียงเหลือบมองโรงละครชุนฮวาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะจากไปเมื่อผู้คนทยอยแยกย้าย ท่าเรือที่เคยเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและความวุ่นวายก็กลับคืนสู่ความเงียบอีกครั้งปู่หลี่พาซูเม่ยกลับเข้าไปในโรงละครด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ระหว่างทางชายชราถอนหายใจอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาเพียงกำชับให้เธอกลับไปพักผ่อน และห้ามออกมาเดินเพ่นพ่านในคืนนี้อีกทว่าหลังจากกลับเข้ามาในโรงละคร ซูเม่ยก็พบว่าบรรยากาศภายในนั้นเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดข่าวเรื่องศพที่ถูกพบด้านหลังโรงละครทำให้ทั้งอาคารตกอยู่ในความเงียบ คนงานและนักแสดงต่างพากันพูดคุยด้วยเสียงเบา ก่อนจะแยกย้ายกลับห้องของตัวเองเร็วกว่าปกติ ไม่มีใครอยากอยู่ด้านนอกนานนักแต่ที่น่าสนใจคือ ตั